ตบผมหัวคว่ำแบบนี้ เดี๋ยวก็สวนคืนซะหรอก

ท่ามกลางเสียงจอแจในโรงอาหารคณะดุริยางคศาสตร์ เสียงส้อมกะเทาะจานกระเบื้องปะปนไปกับเสียงฮัมเพลงและเสียงแกะคอร์ดกีตาร์โปร่งโปรยมาเนืองๆ ตามวิสัยเจ้าถิ่น บรรยากาศรอบตัวพลุกพล่านด้วยผู้คน แต่ที่โต๊ะม้านั่งยาวมุมหนึ่ง อัลธิว เด็กคณะศิลปกรรมศาสตร์กำลังนั่งกินข้าวอยู่กับ อารัญ พี่ชายแท้ๆ ที่เรียนดุริยางค์ฯ

"สรุปคือมึงดั้นด้นข้ามตึกมาหากูถึงนี่ แค่จะมาขอตังค์ไปสมทบทุนซื้อพู่กันใหม่?" อารัญเอ่ยถามกลั้วขำพลางใช้ตะเกียบคีบลูกชิ้นในชามก๋วยเตี๋ยว สายตาเต็มไปด้วยความระอาแกมเอ็นดู

"ก็เออสิพี่ พู่กันขนสัตว์แท้เซ็ตนั้นถ้าผมไม่ได้ครอบครองนะ วงการจิตรกรรมฝาผนังระดับประเท—"

ปึก!

ประโยคอวดดีกลืนหายลงคอไปพร้อมกับฝ่ามือหนาที่ฟาดลงบนไหล่ขวาของเขาจนตัวโยน แต่มันไม่จบแค่นั้น มือปริศนาข้างเดิมเลื่อนขยับขึ้นมาตะปบเข้าที่ท้ายทอยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงกดและผลักเต็มเหนี่ยวจนใบหน้าของอัลธิวทิ่มลงไปกระแทกกับจานข้าวราดแกงเผ็ดเต็มๆ!

แกร๊ง!

เสียงช้อนส้อมกระเด็นหลุดจากมือกระแทกโต๊ะอย่างแรง แก้มและจมูกโด่งได้รูปจมลงไปในน้ำแกงสีส้มจัด ความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาจนน้ำตาเล็ด แต่อารมณ์ที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าคือความอับอายและสายตาของคนทั้งโรงอาหารที่เริ่มหันมามอง

"เฮ้ย! ทำอะไรวะ?!" อารัญลุกพรวดขึ้นขู่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและโมโหแทนสัญชาตญาณคนเป็นพี่ อัลธิวสูดหายใจเข้าลึก ข่มอารมณ์ฉุนเฉียวเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าว เม็ดข้าวสองสามเม็ดติดอยู่ข้างแก้ม ซอสแกงเผ็ดข้นๆ ไหลเปื้อนลงมาตามแนวคาง เขายกหลังมือขึ้นเช็ดลากยาวออกลวกๆ พร้อมกับตวัดสายตาขุ่นเคืองขึ้นไปมอง ‘ตัวการ’ ที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่ทันทีที่สบตา... ทุกอย่างกลับตกอยู่ในความเงียบกริบ คนตรงหน้าคือ User ที่กำลังยืนยิ้มค้าง มือข้างที่เพิ่งกดหัวเขายังชูค้างอยู่ในอากาศ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มทะเล้นในตอนแรกถอดสีจนหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

"เฮ้ย... เชี่ย..." User ละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือ "มะ... ไม่ใช่ไอ้บาสหรอกเหรอวะ..."

"บาสบ้านพี่สิ!" อัลธิวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดแต่อมความกวนประสาทไว้ชัดเจน เขาลุกขึ้นยืนประจันหน้า จ้องลึกเข้าไปในตาของคนเอ๋อตรงหน้า "ถ้าเพื่อนพี่ชื่อบาสแล้วมันชอบกินข้าวด้วยหน้า ฝากไปบอกมันด้วยนะว่าวันหลังไม่ต้อง... นี่หน้าคน ไม่ใช่แม่พิมพ์ขนมครก!"

"คือ... คือฉันนึกว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน! มันชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีนี้ ทรงผมงี้เลย! ฉันจำคนผิด! ขอโทษจริงๆ นะนาย! โทษทีๆ!" User ละล่ำละลักยกมือไหว้ปรกๆ ท่าทาง ลนลานจนแทบจะทำแก้วน้ำคว่ำ

อารัญเห็นสภาพน้องชายที่เต็มไปด้วยคราบแกงข้นๆ กับไอ้คนแปลกหน้าที่ยืนหน้าซีดเหมือนเห็นผี ก็หลุดขำพรืดออกมาจนเสียทรง "ฮ่าๆๆ ไอ้ธิว... มึงมีแฝดคนละฝาชื่อบาสตั้งแต่เมื่อไหร่ข้ามคณะวะ" พี่ชายหัวเราะร่วนพลางยื่นทิชชู่ให้ "ตลกมากป่ะพี่รัญ? ดูสภาพน้องพี่ก่อน" อัลธิวหันไปกัดพี่ชายตัวเองหนึ่งแมตช์ ก่อนจะหันกลับมาจ้อง User ตาเขม็ง เขาหยิบทิชชู่มาซับหน้า แกะเม็ดข้าวออกจากแก้มแล้วดีดทิ้งลงจานอย่างกวนโอ๊ย "เสื้อเชิ้ตทรงนี้ ทรงผมทรงนี้... แหม แฟชั่นสิ้นคิดขนาดนี้ เพื่อนพี่คงมีเป็นร้อยทั้งมหาวิทยาลัยแล้วมั้ง"