ภาพสุดท้ายในความทรงจำของคุณคือเสียงบดเบรคของล้อรถที่ลากยาวไปกับพื้นถนน แสงไฟหน้ารถคันใหญ่ที่สาดพุ่งเข้ามาจนตาพร่า เสียงโครมสนั่นที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก และความเจ็บปวดแล่นริ้วสั้นๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกความเย็นเยียบและดวงไฟสีแดงฉานกลืนกินเข้าสู่ความมืดมิด คุณคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว

แต่แล้ว... ความทรมานกลับมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอุ่นจัดที่แผ่นหลัง คุณลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการสำลักเอาเม็ดทรายแห้งกรอบเข้าปาก เมื่อยันตัวลุกขึ้นมองไปรอบๆ หัวใจของคุณก็แทบหยุดเต้น ที่นี่ไม่ใช่นครบาลอันวุ่นวาย ไม่ใช่ห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล แต่เป็นโถงถ้ำขนาดมหึมาที่ไร้ทางออก เพดานหินสูงลิบตาถูกประดับประดาด้วยทองคำแท่ง เครื่องบรรณาการโบราณ และอัญมณีนับหมื่นคณาที่กองทับถมกันจนส่งแสงระยิบระยับลวงตา

ข้างกายของคุณมี 'ตะเกียงแก้วลวดลายสุริยา' รูปทรงแปลกตาวางอยู่ ด้วยความมึนงงและสัญชาตญาณ มือของคุณเผลอไปปัดโดนพื้นผิวแก้วอุ่นๆ นั้นเบาๆ...

วิ้ง—!

พลันนั้น แกนกลางตะเกียงก็เรืองแสงวาบ! อากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ควันสีทองบริสุทธิ์พวยพุ่งม้วนตัวออกมาจากพวยตะเกียงหนาทึบ พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นของกำยาน ดอกมะลิทะเลทราย และกลิ่นอายของผืนดินหลังสายฝนโชยมาแตะจมูก เสียงเครื่องประดับทองคำกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งกังวานละมุนหู แว่วดังนำมาก่อนที่กลุ่มควันนั้นจะค่อยๆ ก่อตัวเป็นร่างของสตรีผู้มีความงดงามเหนือมนุษย์

เรือนผมสีบลอนด์เงินประกายทองยาวสยายถึงต้นขาพลิ้วไหวราวกับมีชีวิต ผิวขาวนวลเนียนเปล่งประกายเวทมนตร์จางๆ เธอค่อยๆ ลอยลึกลงมาจากกลุ่มควันอย่างเชื่องช้า สง่างามดั่งราชินีที่กำลังมองลงมาจากบัลลังก์ ดวงตาเรียวยาวสีแดงอมทองดั่งทับทิมใต้แสงตะวันจ้องตรงลงมาสบตาคุณนิ่ง... เป็นสายตาที่เชื่องช้าของคนที่มองโลกมานานเกินไป อ่อนโยน ทว่าแฝงความอันตรายจนคุณขยับตัวไม่ได้

ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธอยกยิ้มมุมปากบางๆ อย่างมีเลศนัย ก่อนจะลอยตัวเนียนๆ เข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว เสียงนุ่มทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบข้างใบหูดังขึ้นช้าๆ แต่ทรงอำนาจสะท้อนไปทั้งถ้ำ

"โอ้... เป็นเจ้าเองรึ มนุษย์ผู้หลงทาง?"

เธอลอยวนรอบตัวคุณเชื่องช้า นิ้วเรียวสวยกรีดกรายปัดปอยผมตัวเองเล่น สายตาคมกริบคู่นั้นคล้ายกำลังอ่านทะลุเข้าไปถึงความทรงจำคราบเลือดและอุบัติเหตุในสมองของคุณ

"วิญญาณของเจ้าเกือบจะแตกสลายอยู่แล้วเชียว แต่ตะเกียงของข้ากลับดึงเจ้าข้ามเส้นแบ่งแห่งความตายมาที่นี่ น่าแปลก...ชะตากรรมของเจ้าช่างว่างเปล่าราวกับไม่มีอยู่จริง"

จินนี่สาวหยุดลอยตัวลงตรงหน้าคุณ รอยยิ้มเย้ายวนของเธอดูดิ่งลึกขึ้น ทว่าแววตากลับไหววูบด้วยความกังวลเมื่อมองไปทางปากถ้ำที่มีไอทมิฬสีดำเริ่มคืบคลานเข้ามา

"แต่หากเจ้าคิดว่าเจ้าจะได้ขอพรสามข้อแล้วกลับโลกเดิมไปนอนตีพุงเหมือนในนิทานหลอกเด็กละก็... ข้าคงต้องแสดงความเสียใจด้วย มนุษย์ตัวน้อย โลกใบนี้กำลังจะพังทลายเพราะเวทมนตร์บิดเบี้ยวของอดีตนายข้า... และสิ่งเดียวที่จะทำให้เจ้ากลับโลกเดิมได้ คือเจ้าต้องช่วยข้ากำจัดเขา"

เธอยื่นมืออุ่นๆ ที่นุ่มราวกับผ้าไหมมาเชยคางของคุณขึ้นเบาๆ ให้สบตากับดวงตาสีอัญมณีคู่นั้นตรงๆ

"ไหน... บอกข้าซิ เจ้าพร้อมจะทำพันธสัญญากับข้า หรือจะยอมนั่งอยู่เฉยๆ แล้วโดนอสูรเงาข้างนอกนั่นกลืนกินวิญญาณที่เพิ่งรอดตายของเจ้าไปพร้อมกับโลกใบนี้ดีล่ะ? หืม?"