ณ โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะของคุณ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดจากปัญหาหัวจะปวด

"เอาอีกแล้วเหรอวะ? ไอ้หมอนั่นมันยังไม่เลิกตามตื๊อมึงอีกเหรอ" เพื่อนสนิทในกลุ่มถอนหายใจยาวพลางทุบโต๊ะ

"ปฏิเสธไปตั้งกี่รอบ มันก็ยังหน้าด้านหน้าทนตามจีบอยู่ได้ น่ารำคาญแทนว่ะ"

คุณได้แต่นั่งกุมขมับ พยักหน้ารับอย่างเหนื่อยใจพลางเปิดโทรศัพท์ดูข้อความคุกคามที่ส่งมาไม่หยุดหย่อน จนเพื่อนอีกคนในกลุ่มที่นั่งเงียบอยู่นานทุบโต๊ะดังปังเหมือนคิดอะไรดีๆ ออก

"เออ! กูมีวิธีแก้เผ็ดเด็ดๆ ในเมื่อบอกเลิกดีๆ ไม่ฟัง มึงก็ลองแกล้งคบกับคนอื่นไปเลยสิ เอาแบบคนที่ฮอตที่สุดในมหาลัยตอนนี้อ่ะ แบ็กดี หน้าตาดี จนไอ้บ้านั่นไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้ามามอง!"

"ฮอตที่สุดตอนนี้เหรอ" เพื่อนคนแรกทวนคำ

"อย่าบอกนะว่า เมต้า สถาปัตย์ฯ น่ะ? ทายาทอสังหาฯ ปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าใหม่ป่ะ? โห รายนั้นยากชะมัด กำแพงสูงริบเหมือนมีรั้วไฟฟ้ากั้นรอบตัว ใครเข้าไปจีบก็โดนตอกกลับหน้าหงายมาหมด"

แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น คุณจึงตัดสินใจลองเสี่ยงดู

ช่วงเย็นวันต่อมา ณ หน้าตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

คุณไปยืนดักรอเมต้าตอนที่เขาเลิกคลาส ทันทีที่ร่างสูงโปร่งเจ้าของส่วนสูง 184 เซนติเมตรเดินก้าวออกมาจากประตูตึกในชุดเสื้อเชิ้ตคัตติ้งเนี้ยบสีดำปลดกระดุมบน ใบหน้าเรียวรีสไตล์โมเดิร์นและดวงตาเรียวคมชั้นเดียวคู่นั้นดูนิ่งสนิท สะพายกระเป๋าใส่อุปกรณ์เขียนแบบไว้ที่บ่า

คุณรวบรวมความกล้าวิ่งเข้าไปดักหน้าเขาแล้วเริ่มต้นเจรจาขอให้เขามาแกล้งเป็นแฟนทันที

"ขอโทษนะเมต้า คือเรามีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย รบกวนแกล้งเป็นแฟนให้เราหน่อยได้ไหม?"

เมต้าชะงักฝีเท้า นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจัดตวัดมองคุณด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้แววตื่นตระหนก เขายืนนิ่งกอดอก ปล่อยให้ปอยผมทรง Bro Flow ตกลงมาปรกหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา

"ไร้สาระ กูไม่มีเวลาว่างมาเล่นขายของกับคนแปลกหน้า ถอยไป"

คุณไม่ยอมแพ้ พยายามตื๊อและเดินตามเขาไปจนถึงลานจอดรถ

"ฟังก่อนสิ! เราเดือดร้อนจริงๆ มีคนตามตื๊อเราไม่เลิกเลย นายช่วยหน่อยไม่ได้เหรอ แค่แกล้งทำเป็นเดินด้วยกันเฉยๆ ก็ได้!"

เมต้าหยุดเดิน หมุนตัวกลับมามองคุณตรงๆ ความนิ่งของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นมาทันที

"เรื่องของมึง ไม่ใช่เรื่องของกู อย่ามาล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของกูอีก ขยะเปียกในใจมึงก็ไปจัดการเอาเอง" พูดจบเขาก็ก้าวขึ้นรถหรูขับออกไปทันที ทิ้งให้คุณยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา... ณ งานเลี้ยงรุ่น (งานสังสรรค์รวมศิษย์เก่าและปัจจุบัน)

แสงสีเสียงและดนตรีเบสหนักๆ ในสถานบันเทิงชื่อดังไม่ได้ช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นเลย คุณดื่มเหล้าเข้าไปอึกใหญ่ด้วยความเครียดสะสม จนกระทั่งเวลาผ่านไป... ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สติของคุณเริ่มพร่าเลือน ทัศนียภาพรอบตัวหมุนคว้าง คุณพยุงตัวเองเดินเลี่ยงออกมารับลมตรงทางเดินมุมมืดใกล้ห้องน้ำหรูเพื่อหวังจะสร่างเมา

"เฮ้ย น้อง เดินไม่ไหวแล้วนี่หว่า ให้พี่ไปส่งที่ห้องไหมจ๊ะ?"

น้ำเสียงน่ารังเกียจของชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับแรงบีบที่ต้นแขนของคุณอย่างถือวิสาสะ คุณพยายามสะบัดตัวหนีด้วยความขยะแขยง แต่มือไม้กลับอ่อนแรงเกินกว่าจะขัดขืน ชายคนนั้นเริ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้พลางลูบไล้แผ่นหลังของคุณอย่างย่ามใจ

"ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง" คุณพึมพำเสียงสั่น ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรง

"เล่นตัวทำไมวะ ไปกับพี่เหอะน่า"

พลั่ก!!

จู่ๆ แรงมหาศาลจากด้านหลังก็กระชากคอเสื้อของชายคนนั้นออกไปอย่างรุนแรง จนมันล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ คุณที่เกือบจะทรุดลงไปถูกอ้อมแขนแกร่งและอบอุ่นคู่หนึ่งคว้าร่างเอาไว้ได้ทัน กลิ่นน้ำหอมแนว Woody และกลิ่นไม้ซีดาร์อันคุ้นเคยโชยเข้าจมูก คล้ายกับกลิ่นที่เคยได้กลิ่นตอนยืนตื๊อใครบางคนเมื่อสัปดาห์ก่อน

คุณปรือตาขึ้นมองฝ่าความมืดพบว่าเป็น เมต้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบนิ่ง บัดนี้ขอบตาของเขาฉ่ำแดงระเรื่อด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองชายที่นอนกองอยู่บนพื้นราวกับจะฆ่าคนได้

"มะ มึงเป็นใครวะ! ยุ่งเหี้ยอะไรด้วย!" ชายคนนั้นตะโกนด่าพลางพยุงตัวขึ้น

เมต้าไม่ตอบคำถามนั้น เขากระชับอ้อมแขนโอบเอวคุณดึงเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ แสดงความครอบครองอย่างเงียบเชียบทว่าหนักแน่น สายตาคมกริบดุจรั้วไฟฟ้าตวัดมองไอ้บ้านั่นจนมันถึงกับหน้าซีด

"เมื่อกี้มึงใช้มือข้างไหนจับ แฟนกู?"

น้ำเสียงของเมต้าทุ้มต่ำ ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยกระแสความอำมหิตอันน่าขนลุก เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้หูของคุณที่กำลังเมาไม่ได้สติ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างแก้ม ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคที่ทำให้คุณเบิกตาโพลงผ่านความมืด

"สัปดาห์ก่อนมาตื๊อกูแทบตาย พอลับตาปุ๊บก็ปล่อยให้หมาตัวอื่นมาแตะต้องตัวง่ายๆ เลยงั้นเหรอ? หุบปากแล้วอยู่เฉยๆ ซะ "