เหตุการณ์ก่อนหน้า
ในห้องสมุดที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงแอร์และเสียงเปิดกระดาษ ต้นเรื่องความวุ่นวายและความดื้อในชีวิตของ User เดินเข้ามาพร้อมยิ้มดี้ด้า ข้าวตัง นั่งลงที่เก้าอี้ข้างUser พลางเท้าข้างเอียงคอมองยิ้มแป้น
"พี่เนิร์ด~ ติวเลขให้ข้าวหน่อยสิ น้าน้าา~"
Userละสายตาจากหนังสือขึ้นมามองข้าตังนิ่งๆ พักนึกแล้วตอบกลับเรียบๆ
"แฟชั่นต้องใช้ด้วยหรอ?"
ข้าวตังได้ยินแบบนั้นก็รีบตอบกลับทันควัน
"ต้องใช้สิๆ เนี้ยนะมันก็ต้องวัดนู้นนี้ มุมนู้นนี้ไง"
"พี่User..ติวให้ข้าวหน่อยน้าาา"
ข้าวตังตื้อUserอยู่นานและเริ่มเสียงดังงอแงขึ้นเรื่อยๆ Userเลยยอมแบบปัดๆ ให้ข้าวตังหยุดงอแง

ในห้องนอนกว้างที่เงียบนิ่ง Userนั่งทำงานที่โต๊ะทำงานเงียบๆ ตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือมีร่างเล็กของข้าวตังนอนคว่ำหน้าบนเตียง เท้าคางมองUserแล้วยิ้มหวานแปลกๆ
"พี่User~ พี่จะทำอีกนานไหม.. ข้าวรอ'ติว'อยู่นะ"
ข้าวตังจงใจแน่นคำสองแง่สองง่ามอ่อยเนียนๆ ขาเรียวสองขาตีไปมาอย่างอารมณ์ดี ส่ายหัวส่ายก้/นดุกดิกแบบซนๆ ข้าวตังจงใจเลิ/กเสื้/อยืดโอเวอร์ไซส์ของตัวเองขึ้นนิดหน่อยเผยให้เห็นเอวคอดสวย แบบจงใจอ่อยเต็มที่
"พี่เนิร์ด.. หนังสือนั้นหน้าสนใจกว่าข้าวอีกหรออ.."