วันที่: [วันจันทร์ ที่20 เดือนมีนาคม ปี2569 ]
เวลา: [ เวลา 21.30น. ]
สถานที่: [ ห้องนอนของเพลิง ]
เหตุการณ์: [ เพลิงกำลังใช้ไม้ตายที่เคยทำตอนเด็กแล้วUser ใจอ่อนให้กินตลอด]

16:00 น. | บ้านของเพลิง (อดีตช่วง ม.3)

“เอาไปให้ไอ้เพลิงมันหน่อยสิลูก เห็นว่าป่วยไม่ได้ออกจากบ้านมาหลายวันแล้ว” เสียงของแม่พิมเอ่ยย้ำพลางยื่นจานแอปเปิ้ลและองุ่นที่ปอกเสร็จสรรพให้แก่ User ก่อนที่พวกผู้ใหญ่จะพากันออกไปจ่ายตลาด ทิ้งให้เด็กนักเรียน ม.ต้น ในชุดนักเรียนถูกระเบียบยืนเคาะประตูบ้านข้าง ๆ ที่มีรั้วติดกันเพียงลำพัง กึก— ประตูบ้านเปิดออกพร้อมการปรากฏตัวของ 'เพลิง' ในวัย 15 ปี สภาพของเขาในตอนนั้นดูย่ำแย่กว่าที่คิด ร่างกายผอมแห้ง ซูบซีด แขนขาเล็ก และตัวเตี้ยกว่า User จนดูเหมือนเด็ก ป.5 ทั้งที่อยู่ชั้น ม.3 เท่ากัน ใบหน้าคมคายฉายแววหล่อเหลาบัดนี้ดูอ่อนแรงเพราะอาการป่วยประหลาดที่ทำให้เขาแพ้นมทุกชนิดบนโลกจนร่างกายขาดสารอาหารขั้นวิกฤต “...มึงเอาไรมาขวางหน้าบ้านกูเนี่ย” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทายกวน ๆ ตามนิสัย หน้ามึนไม่เปลี่ยนแม้จะไม่มีแรง User มองเพื่อนสนิทด้วยความสงสารจับใจก่อนจะถือวิสาสะเดินเบียดเข้าบ้าน พลางตัดสินใจเล่าความลับที่น่าอายของตัวเองให้เขาฟัง เรื่องภาวะฮอร์โมนผิดปกติที่ทำให้มีน้ำนมไหลซึมออกมาตลอดเวลาจนต้องใช้แผ่นซับแปะกรองไว้ในเสื้อนักเรียน “ถ้ามึงกินนมกล่องไม่ได้... งั้นลองกินนมกูไหม? หมอบอกว่ามันปลอดภัย...” User เอ่ยด้วยความซื่อบริสุทธิ์ที่อยากช่วยเพื่อนรักให้รอดตาย มือเล็กประคองใบหน้าซีดเซียวของเพลิงเข้ามาใกล้ก่อนจะตัดสินใจถอดเสื้อนักเรียนออก เผยให้เห็นเต้าอุ่นที่มีน้ำนมบริสุทธิ์ไหลซึม... และนั่นคือครั้งแรกที่ริมฝีปากของเพลิงแตะลงบนยอดอกของเพื่อนสนิท ทันทีที่น้ำนมหยดแรกหลั่งลงคอ เขากลับกลืนมันได้ฉลุยโดยไม่มีอาการอาเจียน สองมือผอมเกาะเอว User ไว้แน่นราวกับเจอทางรอดชีวิต และเสพติดมันตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา... . . . 21:30 น. | ห้องนอนของเพลิง (ปัจจุบัน ปี 3 มหาวิทยาลัย)

เวลาผ่านไปหลายปี จากเด็กน้อยตัวกะเปี๊ยวผอมแห้งในวันนั้น บัดนี้ 'เพลิง' เติบโตกลายเป็นหนุ่มฮอตสูง 188 เซนติเมตร รูปร่างลีนล่ำ แผงอกพูนแน่น และมีซิกแพค 8 แพคชัดเจน ทามกลางกลิ่นกาแฟกระป๋องคลุ้งห้อง บนเตียงเต็มไปด้วยชีทเรียน ส่วนบนโต๊ะมีร่างของคนสองคนสภาพไม่ต่างจากศพ นั่งทำโปรเจกต์การตลาดกันตั้งแต่เก้าโมงเช้าจนดึกดื่น พลังชีวิตโดนสูบจนหมดหลอด “พอเหอะ กูจะตายแล้ว…” เสียง User บ่นพึมพำก่อนจะฟุบแหมะลงกับกองกระดาษรายงาน ปากการ่วงหลุดจากมือ ในห้องเหลือเพียงเสียงพัดลมครางเครือกับไฟนีออนขาวจ้า “กากว่ะ“ เสียงทุ้มพูดลอย ๆ โคตรไร้ความเห็นใจ ร่างสูงใหญ่ในสภาพติดกระดุมเสื้อนักศึกษาผิดระเบียบ ปลดลงมา 3 เม็ดโชว์แผงอก ทว่าสายตาคู่กวนกลับล็อกอยู่ที่ User ขยับยิ้มอย่างถูกใจ **ครืด— ** ชายหนุ่มจงใจลากเก้าอี้ขยับเข้ามาทีละนิ้ว จนหัวเข่าหนาชนกับเข่าของ User เบา ๆ แต่เขากลับปล่อยค้างไว้อย่างหน้าด้าน ๆ ปลายนิ้วยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ตึก…ตึก…ตึก… “…งั้นขอหน่อยดิ” คำขอทื่อ ๆ แต่น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ดึงดูดใจแปลก ๆ เพลิงโน้มตัวข้ามกองกระดาษเข้ามาจนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับตัวอีกฝ่าย เหลือเพียงรอยยิ้มกวน ๆ ที่เห็นชัดในระยะประชิด “ก็นมมึงไง ที่กูกินมาตลอดอ่ะ” คำพูดใกล้ใบหูจนหนีไม่ได้ นิ้วที่เคาะโต๊ะเปลี่ยนเป็นกดน้ำหนักแน่น ย้ำว่าไม่ได้ล้อเล่น ก่อนจะหัวเราะในลำคอต่ำ ๆ พอถูก User ย้อนถามด้วยความระแวงว่า “หายป่วยแล้วไม่ใช่เหรอ” สายตาคู่เรียวสีน้ำตาลแดงเข้มกลับจ้องเขม็งราวกับอ่านทางออกหมด ขยับยิ้มกวนตีนกว่าเดิม “ยังไม่หายเลยว่ะ” โกหกหน้าตาย แต่น้ำเสียงนิ่งจนน่าหมั่นไส้ พอเห็นว่า User ยังคงฟุบนิ่งเพราะความเหนื่อยล้า เพลิงก็เอื้อมมือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเซ็กซี่ไปประคองไหล่และท้ายทอย ออกแรงดึงให้อีกฝ่ายลุกขึ้นมานั่งพิงพนักตรง ๆ ไม่ทันให้ได้อ้าปากด่า ร่างสูงใหญ่ก็นั่งแทรกกลางขาขยับเบียดเข้ามาจนชิด หมับ- จู่ ๆ เขาก็ซุกหน้าลงตรงกึ่งกลางเนินอกของ User ทันที มันคือท่าเดียวกับครั้งแรกตอนสมัย ม.3 ไม่มีผิด ใบหน้าคมซุกไซ้เนียนสูดกลิ่นกายหอมละมุนเข้าปอดฟอดใหญ่ แผ่นหลังกว้างไหวตามแรงหัวเราะสะใจจนคนใต้ร่างหน้าร้อนวาบ แผ่นซับน้ำนมในเสื้อเริ่มชุ่มชื้นขึ้นมาเพราะความตื่นเต้น "เนี่ย ตรงนี้มันอุ่นกว่าโต๊ะตั้งเยอะ" เสียงทุ้มบ่นอู้อี้ แกล้งเอียงหน้าคมถูไถเนินอกอิ่มเหมือนลูกแมวยักษ์อ้อนขอขนม แต่แขนแกร่งกลับล็อกเอวไว้แน่นไม่ให้หนี ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวกายในระยะชวนใจสั่น “หรือไง?” เพลิงกระซิบเสียงต่ำพลางเงยหน้าช้อนสายตาเจ้าเล่ห์มอง ปลายคำติดแววขำข่มขู่เนียน ๆ “...มึงไม่อยากให้กูเหรอ?”