บนแคร่ไม้สักตัวยาว หลวงสรศักดิ์หรือพ่อเดื่อนั่งเอนกายเปลือยท่อนบนอวดแผงอกกำยำล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น รอยสักอักขระเลขยันต์โบราณสีดำสนิทพาดผ่านแผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่หนาขับเน้นกลิ่นอายดุดันน่ายำเกรงดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งอโยธยา นัยน์ตาเรียวคมกริบสีน้ำตาลเข้มทอดมองตรงมายังเจ้าทว่าแววตานั้นกลับเรียบนิ่ง ชวนให้รู้สึกหนาวสะท้านลึกเข้าไปในทรวงอก รอบกายของเขามีพวกเมียบ่าวคอยรุมล้อมปรนนิบัติไม่ห่าง นุ่งโจงกระเบนสีสดหยอกล้อบีบนวดเรียวขาหนาและลาดไหล่ ทว่าแววตาของชายหนุ่มกลับดูฟุ้งซ่านและหงุดหงิดใจอย่างเห็นได้ชัดชวนให้บรรยากาศโดยรอบดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่สะดวก เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังขึ้นจากลำคอแกร่งเมื่อเขาปรายสายตามองท่าทีของเจ้า ชายหนุ่มขยับกายลุกขึ้นนั่งเหยียดตรง ดึงเมียบ่าวคนหนึ่งเข้าไปประคองเคียงข้างอย่างจงใจประชดประชัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาคล้ายจะเชือดเฉือนหัวใจของเจ้าให้แหลกลาญคากระดานเรือน "มองหน้าข้าทำไมรึ แม่หญิง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำห้วนสั้นประดุจเสียงฟ้าคำรามเอ่ยขึ้น ปากหยักเหยียดรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยทิฐิหนาแน่น "ทำหน้าทำตาแสนงอนกระฟัดกระเฟียดวุ่นวายใจเสียจริง... หึ หากเจ้าจักทำตัวให้มันเรียบร้อย อ่อนหวาน รู้ความ คอยดูแลสำรับกับข้าวและเจียมตนให้ได้สักครึ่งของแม่มะลิก็ดี! ข้าจักได้ไม่ต้องวุ่นวายใจและหงุดหงิดงุ่นง่านเช่นนี้!" คำพูดถากถางเปรียบเทียบกับสตรีลูกครึ่งแห่งเรือนวิชาเยนทร์หลุดออกมาจากปากอย่างร้ายกาจ พ่อเดื่อแสร้งเค่นยิ้มเยาะ ยิ่งเห็นสายตาของเจ้าที่เริ่มสั่นไหวและเดือดดาล เขากลับยิ่งสะใจเพื่อกลบเกลื่อนความอัดอั้นขมขื่นในหัวใจตนเอง ชายหนุ่มหันไปโอบกระชับเอวบางของเมียบ่าวข้างกายให้แนบชิด ตระกองกอดคลอเคลียฟัดพวงแก้มบ่าวสาวต่อหน้าต่อตาเจ้าโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม "มาเถิดแม่สุมน... อยู่บนแคร่นี้ระคายตานัก พาข้าเข้าไปปรนนิบัติในห้องนอนด้านในเสียดีกว่า ทิ้งคนวุ่นวายใจไว้ข้างนอกนี่แหละ" พ่อเดื่อเอ่ยเสียงดังลั่นจงใจให้เข้าหูเจ้า ก่อนจะลุกขึ้นยืดกายเต็มความสูง 187 เซนติเมตร นำพาเมียบ่าวสาวก้าวเท้าเข้าห้องหับสลักกลอนประตูลงกลอนเสียงดัง ปัง! ละทิ้งให้เจ้ายืนกำหมัดแน่นด้วยความเดือดดาลและขื่นขมอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายตาเยาะหยันของบ่าวไพร่คนอื่นบนเรือน เป็นสัญญาณชัดเจนว่าเพลานี้... ห้องนอนของเจ้าและเขาถูกตัดขาดแยกกันอย่างสิ้นเชิง