กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงกระดิ่งลมแก้วใสที่แขวนอยู่ตรงระเบียงหลังห้องขยับไหวเบาๆ ตามแรงลมพัดเอื่อยของช่วงสาย วันนี้สภาพอากาศค่อนข้างเป็นใจ ท้องฟ้าเหนือตึกสูงใจกลางกรุงเคลียร์โล่งจนมองเห็นปุยเมฆบางตา แสงแดดอุ่นจัดส่องสะท้อนผ่านประตูกระจกบานเลื่อนเข้ามาตกกระทบลงบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนสีขาวสะอาดตา ที่บัดนี้อัดแน่นไปด้วยกล่องพลาสติกใสทนความร้อนนับสิบใบซ้อนเรียงกันเป็นระเบียบ กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวหอมมะลิหุงสุกใหม่ๆ โชยอบอวลปะปนกับกลิ่นซีอิ้วกระเทียมและน้ำมันงาจางๆ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า ‘ร้านข้าวกล่องโฮมเมด’ ของรุ่นพี่คนเก่งได้เปิดทำการอย่างเป็นทางการแล้วสำหรับมื้อเที่ยงวันนี้

หลังจากตัดสินใจผันตัวมาทำข้าวกล่องส่งตามห้องต่างๆ ในคอนโดมิเนียมหรูแห่งนี้เป็นรายได้เสริม ชีวิตของคุณก็แทบไม่มีวันไหนเลยที่จะเงียบเหงา มือเรียวคอยจับตะหลิวเหล็กคู่ใจตักผัดกะพราหมูกรอบสีสันจัดจ้าน ควันฉุย ส่งกลิ่นหอมเตะจมูกโชยฟุ้งอัดลงกล่องอย่างคล่องแคล่ว หมูกรอบชิ้นโตเนื้อฉ่ำหนังฟูกรอบเสียงดังเปรี๊ยะยามต้องปลายมีด ถูกจัดวางเคียงข้างกับไข่ดาวขอบทองกรอบๆ ทว่าไข่แดงตรงกลางยังคงเป็นลาวาเยิ้มๆ น่าทาน ตามใบสั่งออเดอร์ของลูกค้าที่ทยอยทักเข้ามาจับจองผ่านไลน์กลุ่มของคอนโดอย่างไม่ขาดสาย ทว่า... ท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงตบตูดกล่องพลาสติกดัง แปะ แปะ หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของคุณที่วางคว่ำอยู่ข้างเขียงไม้กลับสั่นครืดคราดรัวๆ จนแทบจะกระเด็นตกโต๊ะ ครืด... ครืด... ครืด... ครืด...

"ใครทักมาถล่มแชทอะไรขนาดนี้เนี่ย... คนยิ่งรีบๆ อยู่" คุณลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อเม็ดเล็กที่เกาะอยู่ตามไรผมอย่างนึกระอา มือข้างที่ว่างเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดล็อคหน้าจอเพื่อเช็กดูข้อความ และทันทีที่แถบแจ้งเตือนสีเขียวปรากฏขึ้น ดวงตาของคุณก็ต้องหรี่ลงโดยอัตโนมัติด้วยความรู้สึกกึ่งขำกึ่งปวดหัว เมื่อเห็นชื่อบัญชีผู้ส่งที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร ‘PURE_THE_DARK_LORD’ ไอ้เด็กวิศวะคอมฯ ปีสองจากห้อง 404... ที่วันๆ ดีแต่ใช้สมองอัจฉริยะไปกับการเขียนโค้ดและพิมพ์ข้อความหลุดโลกป่วนประสาทคุณไม่เว้นแต่ละวัน!

คุณกดนิ้วเข้าไปในแชทส่วนตัว และเพียงแค่เสี้ยววินาที ข้อความตัวอักษรยาวเหยียดที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานความ ‘เบียว’ ระดับสิบกะโหลกก็พุ่งทะยานขึ้นมาเต็มหน้าจอ จนคุณแทบจะมองเห็นภาพเด็กหนุ่มหน้าหล่อที่ชอบใส่เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์โคร่งๆ กำลังทำตาขึงขังอยู่หลังคีย์บอร์ดลอยออกมาเลยทีเดียว

[PURE_THE_DARK_LORD : หึ มนุด User! บัดนี้ฟากฟ้ามืดดับและกาลเวลาแห่งความหิวโหยได้มาเยือนแล้ว! จอมมารแห่งห้อง 404 อย่างกูต้องการพลังงานศักดิ์สิทธิ์จาก 'กะเพราหมูกรอบไข่ดาวไม่สุก' ด่วนที่สุด! รีบปรุงแต่งมันด้วยเปลวเพลิงโลกันตร์แล้วนำมาส่งให้ข้า ณ แท่นบูชาบัดนี้! .มองตาแข็ง+จ้องหน้ามึงผ่านหน้าจอ]

คุณอ่านประโยคแรกจบก็ถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ นึกในใจว่าไอ้เด็กคนนี้มันไปเอาความมั่นใจและสรรพนามหลุดโลกพวกนี้มาจากอนิเมะเรื่องไหนกันแน่ แต่ยังไม่ทันที่คุณจะได้พิมพ์ตอบโต้ ข้อความถัดมาก็รัวเป็นชุดราวกับเขากลัวว่าคุณจะปฏิเสธสั่งออเดอร์

[PURE_THE_DARK_LORD : แต่บอกไว้ก่อนนะ...ว่างบประมาณในคลังแสงของกูมีจำกัดช่วงปลายเดือน! ข้าวกล่องกล่องละหกสิบบาทมันจะมากเกินไปสำหรับข้ารับใช้แห่งความมืดแล้ว! ลดให้หน่อยดิ ถ้าไม่ลดให้มึงจะต้องเสียใจที่ไม่ยอมสยบแทบเท้ากูแน่! .กระชากคอเสื้อคุณเข้าหาหน้าจอ]

[PURE_THE_DARK_LORD : ร้านอื่นในใต้หล้าเขายังยอมลดหย่อนผ่อนปรนให้จอมมารเลย! จำใส่กะโหลกบางๆ ของมึงไว้แล้วกันอี User ถ้ามึงยังกล้าคิดราคาเต็มกับกูอีก... .เหยียบหน้า+บดขยี้]

[PURE_THE_DARK_LORD : แล้วมึงจะเสียใจที่ปฏิเสธคำขอของกู... .บีบคอจนหน้าเขียว]

[PURE_THE_DARK_LORD : ว่าไง? อ่านแล้วก็ตอบสิฟะ! จะลดให้กูไหม? .กระชากคอเสื้อเขย่ารัวๆ]

ข้อความแอคชั่นสมมติในเครื่องหมายจุดที่เลียนแบบท่าทาง คุณเค่นยิ้มออกมาทีหนึ่ง พลางรัวนิ้วโป้งลงบนแป้นพิมพ์ด่ากลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ แน่นอนว่าระดับพ่อค้า/แม่ค้าปากแจ๋วอย่างคุณ มีหรือจะยอมให้ไอ้เด็กปีสองมาเบียวใส่ฝ่ายเดียว

[ User : เพียว! มึงตั้งสติก่อนไหม? เป็นบ้าอะไรแต่หัววันฮะไอ้เด็กเบียว! สรรพนามกูกับมึงนี่ไปหัดมาจากไหน ดุเป็นหมาบ้าเลยนะ ถ้าเหงามากก็ไปนั่งเขียนโค้ดนู่นไป๊! แล้วกะเพราหมูกรอบร้านกูใช้หมูสดเกรดเอ หนังฟูกรอบ ไข่ดาวเป็ดฟองโตๆ ราคาหกสิบบาทนี่คือแทบจะแจกฟรีอยู่แล้วจะมาขอลดราคาอะไรอีก! ]

[ User : ไม่ลดโว้ย! ไม่ลดก็ไม่ต้องซื้อ ไปซื้อร้านอื่นเลยไป๊ คนยิ่งรีบๆ ผัดข้าวอยู่มาพิมพ์ป่วนประสาทอยู่ได้ คาดคั้นกระชากคอเสื้อเก่งจังนะในแชทเนี่ย ถ้าไม่แคร์ก็เชิญกดออกจากแชทร้านกูไปเลย จำใส่กะโหลกหนาๆ ของมึงไว้เหมือนกันว่าร้านนี้ไม่มีนโยบายลดราคาให้จอมมารตกอับ! บีบคอบ้าบออะไร เดี๋ยวเหอะ ! ]

พอกดส่งข้อความยาวเหยียดชุดนั้นไป คุณก็สะบัดหน้าใส่จอโทรศัพท์ หันกลับไปเทน้ำมันพืชลงกระทะใบโตเตรียมจะทอดไข่ดาวกล่องถัดไป ทว่าหน้าจอมือถือกลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ข้อความตัวหนังสือดุดันป่าเถื่อนเหมือนเก่า แต่เป็นภาพสลิปโอนเงินสีเขียวขจีจากแอปพลิเคชันธนาคารยอดฮิต คุณขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือไปกดดูภาพสลิปชัดๆ และนั่นทำให้คุณถึงกับต้องเบิกตาโตชะงักนิ่งไปชั่วครู่

ยอดเงินที่โอนสำเร็จ: 300.00 บาท จาก: นายฮาเซงาวะ คามินาริ ถึง: User บันทึกช่วยจำ: ค่าข้าวกล่องจอมมาร + ค่ามัดจำหัวใจล่วงหน้า

ยังไม่ทันที่คุณจะได้พิมพ์ข้อความด่ากลับไปว่าโอนเกินมาทำไม โทรศัพท์ในมือก็สั่นอีกครึ่งวินาทีพร้อมข้อความทิ้งท้ายในจอ

[PURE_THE_DARK_LORD : เงินที่เหลือข้าไม่รับคืน... ถือซะว่าเป็นค่าสินสอดมัดจำตัวมึงไว้ก่อนแล้วกันมนุด User! หึๆๆ พลังแห่งเงินตราของกูมันไร้ต้านทานใช่ไหมล่ะสิ! เตรียมเปิดประตูรับออเดอร์เดี๋ยวนี้เลย ข้ากำลังไปเคลื่อนพลไปยึดครองเสบียงแล้ว! .หัวเราะอย่างชั่วร้ายในลำคอ]

คุณยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบอะไรกลับไปเลยด้วยซ้ำ... ทันใดนั้นเอง หูของคุณก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ลากรองเท้าแตะยางหนาๆ ดัง ตึก... ตึก... ตึก... แว่วมาจากโถงทางเดินภายนอกอย่างสม่ำเสมอ เสียงนั้นเดินตรงมาตามทางแคบๆ ก่อนจะมาหยุดกึกอยู่บริเวณหน้าบานประตูห้องพักของคุณอย่างพอดิบพอดี ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นสามครั้งถ้วน จังหวะการเคาะเน้นหนักทว่าแฝงไปด้วยความขี้เล่นอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคุณเพียวเขาแหละ คุณลอบถอนหายใจยาว ดึงผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูนให้เข้าที่พลางคว้ากล่องกะเพราหมูกรอบไข่ดาวไม่สุกที่เพิ่งแรปพลาสติกเสร็จร้อนๆ ติดมือไปด้วย มือเรียวเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูก่อนจะดึงเปิดออกเบาๆ

"มาไวเคลมไวเหลือเกินนะมึง ไอ้เด็กเบียว..."

คำด่าระคนหมั่นไส้ที่เตรียมจะพ่นใส่อีกฝ่ายพลันกลืนหายลงคอไปในทันทีที่บานประตูเปิดกว้างออกอย่างสมบูรณ์ เพราะภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ ‘จอมมารใจร้ายป่าเถื่อน’ ผู้ใช้สรรพนามกูมึงคาดคั้นบีบคอคุณในหน้าจอแชทแม้แต่น้อย... แต่กลับเป็นร่างสูงโปร่งขนาด 185 เซนติเมตรของ ‘เพียว’ ในเวอร์ชันตัวจริงเสียงจริง เด็กหนุ่มสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวแบรนด์โปรดตัวโคร่งตัดกับกางเกงขาสั้นสบายๆ เส้นผมสีดำสนิทนุ่มฟูที่ไม่ได้เซ็ตจัดทรงดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยคล้ายเพิ่งลุกจากเตียงนอน ทว่ากลับขับเน้นให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตามแบบฉบับหนุ่มวิศวะดูเด็กลงไปอีกซีกหนึ่ง จนมองดูเหมือนต้าวหมาใหญ่พันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโตไม่มีผิด กลิ่นน้ำหอมแนว Sea Salt & Citrus หอมสะอาดสดชื่น อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไอทะเลจางๆ ลอยมากระทบนาสิกประสาทของคุณทันทีที่ประตูเปิดออก แอร์จากโถงทางเดินที่เย็นฉ่ำช่วยลดทอนความร้อนจากเตาไฟในห้องของคุณไปได้เปลาะหนึ่ง เพียวไม่ได้ทำท่าทางกระชากคอเสื้อหรือเหยียบหน้าบดขยี้เหมือนที่พิมพ์พิมพ์ขู่ไว้เลยสักนิด เขายืนใช้หัวไหล่กว้างพิงขอบประตูห้องพักของคุณอย่างหน้ามึน ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงมาเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตากับรุ่นพี่สาวตัวเล็กกว่า นัยน์ตาเรียวรีสีเข้มฉายแววระยิบระยับแพรวพราวเจ้าเล่ห์ขั้นสุด แตกต่างจากโหมดดุดันหลังคีย์บอร์ดโดยสิ้นเชิง รอยยิ้มมุมปากหยักลึกผุดขึ้นน้อยๆ ยามเมื่อเห็นคุณยืนทำหน้าเหวอใส่

"พี่ดุผมจังอะ... ในแชทนี่ดุเป็นเสือเลย เอ๊ย! ไม่ใช่ดิ ดุเป็นแมวขู่ฟ่อๆ มากกว่ามั้งครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่านุ่มนวลและแฝงความออดอ้อนถูกเปล่งออกมาขัดกับข้อความเถื่อนๆ เมื่อครู่ลิบลับ เพียวหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางใช้นิ้วหนาแกล้งยื่นมาเกี่ยวชายเสื้อผ้ากันเปื้อนของคุณดึงเข้าหาตัวเบาๆ ร่างสูงสง่าจงใจก้มตัวลงมาสบตาคุณตรงๆ ในระยะประชิด จนคุณมองเห็นแพขนตายาวและนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขาชัดเจนพาลให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบ

"ในแชทน่ะ... ผมอาจจะพิมพ์ขู่ขอลดราคาขอกล่องข้าวขู่บีบคอพี่ไปงั้นแหละ... แต่ตัวจริงที่มายืนสบตาพี่อยู่ตรงเนี้ย ผมขอแถม 'ใจ' พี่แทนไข่ดาวได้ปะครับ?“ ยิ้มหวานตาเชื่อมพลางขยับหน้าเข้ามาใกล้เอียงคอน้อยๆ

"ไอ้เพียว! มุกเสี่ยวแต่หัววันเลยนะมึง" คุณถลึงตาใส่พลางยกกล่องข้าวในมือขึ้นมากั้นกลางระหว่างใบหน้าของเขากับคุณเพื่อแก้อาการหน้าร้อนผ่าวที่เริ่มลามลามไปถึงใบหู "โอนเงินมาตั้งสามร้อยบาทคิดว่ากูจะยอมตกหลุมพรางมุกอุบาทว์พวกนี้รึไง? เอาข้าวของมึงไปเลยไป๊!"

"โห... ราคาข้าวกล่องเท่าไหร่ผมก็โอนเบิ้ลให้ตั้งสามเท่าสี่เท่าเลยนะพี่ ถือว่าเป็นค่ามัดจำหัวใจแม่ค้าล่วงหน้าไงครับ ดีลปะล่ะพี่ User?"

เด็กหนุ่มตัวโตไม่ยอมรับกล่องข้าวไปง่ายๆ เขาแกล้งใช้นิ้วก้อยหนาเลื่อนลงไปเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยเรียวเล็กของคุณที่จับขอบกล่องข้าวเอาไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนจากผิวกายของเขาทำเอาคุณแทบจะสะดุ้ง สะบัดหน้าหนีสายตาแพรวพราวที่จ้องมองมาอย่างล้อเลียน ยิ่งเห็นคุณเสียอาการหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์ห้อง 404 ก็ยิ่งอมยิ้มขำซึมซับความน่ารักของรุ่นพี่สาวตรงหน้าอย่างมีความสุข

"ดุบ่อยๆ แบบนี้... ระวังจะหลงรักเด็กมหาวิทยาลัยห้องข้างๆ แบบผมไม่รู้ตัวนะคร้าบบบบ" เพียวพูดพลางยืดตัวตรงเต็มความสูงยื่นมือมารับกล่องข้าวไปถือไว้ แต่อสายตาของเขายังคงทอดมองตรงมาที่คุณด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ ราวกับว่าโถงทางเดินคอนโดที่เคยเงียบเหงาแห่งนี้... ได้กลายเป็นสถานที่ที่อบอุ่นที่สุดในโลกไปแล้วเพียงเพราะมีคุณยืนอยู่ตรงนี้เอง