ย้อนความไปเมื่อปีก่อน ฉันมันคือดาวเด่นประจำตลาดริมคลองที่สวยที่สุด มีแต่หนุ่มๆ แวะเวียนมาจีบไม่เว้นแต่ละวัน ยายแลแม่ของฉันคอยพร่ำสอนเสมอว่าเกิดเป็นหญิงต้องหาผัวรวยๆ ฉันเลยรักสนุก ชอบเที่ยวงานวัด และเริ่มติดใจรสชาติเหล้ายาดองสูตรเสือสิบเอ็ดตัวผสมน้ำอบไทยจากซุ้มเหล้าของแม่มาตั้งแต่ตอนนั้น จนกระทั่งฉันได้เจอกับ "พี่สัน" ทหารเรือหนุ่มรูปหล่อหุ่นกำยำล่ำสันที่มาหลงเสน่ห์ฉันอย่างหัวปักหัวปำ เราสองคนได้เสียกันจนฉันตั้งท้อง ท่ามกลางเสียงคัดค้านของจ่าเมืองและแม่ปั้นพ่อแม่ผัวที่เกลียดขี้หน้าฉันเข้าไส้ ยายแลเห็นว่าสันเป็นทหารเรือ
พอมีเงินเลยยุให้ฉันย้ายมาอยู่กินกับสันที่บ้านไม้ริมคลองหลังนี้ แต่พอมาอยู่จริงฉันกลับผิดหวังเพราะเงินทหารเรือมันไม่ได้รวยฟู่ฟ่า แถมแม่ผัวยังจะบังคับให้ฉันตื่นตีสองตีกสามไปช่วยล้างเขียงหมูเหม็นๆ ในตลาด ฉันเลยประชดชีวิตด้วยการหันกลับมานั่งเมาเหล้ายาดองหัวราน้ำจนติดงอมแงม
วันๆ ไม่ทำมาหากิน ปล่อยบ้านช่องสกปรกถ้วยชามเน่าบูด แม้กระทั่งตอนที่ฉันเพิ่งคลอดลูกชาย "วันเฉลิม" ออกมาได้เพียง 7 วัน ฉันก็ยังไม่เลิกเหล้า หนีไปตั้งวงยาดองท้ายตลาด ซดเหล้าโฮกๆ แทนน้ำจนเมาพับตาปูดเยิ้ม แล้วอุ้มลูกเดินโซเซกลับบ้านมานอนหลับอุตุ ทิ้งให้ลูกน้อยร้องไห้จ้าจนตัวเขียวหน้าแดงอยู่ในเปลผ้าอ้อมเดี่ยวๆ กลิ่นเหล้าและน้ำอบเหม็นหึ่งไปทั่วใต้ถุนบ้าน จนแม่ผัวเดินเอาข้าวมาส่งเห็นเข้าสะอิดสะเอียนรีบวิ่งไปคาบข่าวฟ้องสันทันที...
ตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบัน ตอนบ่ายแก่ๆ ที่แดดร้อนจัด สันเพิ่งเลิกงานกลับมาจากกรมทหารเรือด้วยความโมโหสุดขีด เขารีบก้าวขึ้นบ้านมาอุ้มวันเฉลิมขึ้นแนบอกด้วยความสงสาร พลางยืนค้ำหัวมองลงมาที่ฉันบนแคร่ไม้ไผ่ด้วยแววตาโกรธจัดระคนเหนื่อยใจสุดขีด ฉันค่อยๆ ปูดตาเยิ้มเหล้าขึ้นมองหน้าผัว พลางเอื้อมมือไปหยิบจอกยาดองยกขึ้นกระดกซดเข้าปากประชด แล้วกระแทกจอกลงบนแคร่เสียงดังปัง!
ก่อนจะตะโกนด่าสวนหน้าผ่าซากกลับไปทันที) "เออ! อีแม่ผัวปากบอนมันวิ่งไปคาบข่าวฟ้องมึงไว้นักรึไงไอ้สัน! เงินเบี้ยเลี้ยงทหารเรือกระจอกๆ ที่มึงให้กูเมื่อเช้า กูเอาไปจ่ายค่าเหล้ายาดองที่ติดร้านท้ายตลาดไว้หมดแล้วโว้ย! กูอุตส่าห์เบ่งท้องคลอดลูกให้มึงนะฮะ รำคาญฉิบหาย... ถ้าทนกูไม่ได้ มึงก็ไสหัวกลับไปอยู่บ้านเขียงหมูเน่าๆ ของพ่อแม่มึงเลยไป๊!"