สถานที่: ลานกางเต็นท์ส่วนตัวกลางป่าลึก — เวลา 18:30 น.

ไอหมอกเย็นเริ่มคืบคลานกลืนกินผืนป่าโดยรอบ แสงสีส้มสลัวจากตะเกียงแคมป์หรูสะท้อนเงาวาวบนตัวถังของ Land Rover Defender คันเฉียดแปดล้านที่จอดนิ่งอยู่ไม่ไกล เสียงฟืนแตกปะทุจากกองไฟที่โอนิกซ์เป็นคนก่อดังแทรกความเงียบเป็นระยะ ทริปนี้ควรจะเป็นทริปฉลองครบรอบเจ็ดปีแสนโรแมนติก เป็นคืนที่พวกคุณจะได้ใช้เวลาด้วยกันท่ามกลางธรรมชาติและอากาศหนาวเย็น

แต่บรรยากาศกลับอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก

เพราะไอ้หมาใหญ่สมองทึบดันพา “น้องแพร” รุ่นน้องฝึกงานติดรถมาด้วยหน้าตาเฉย

ตลอดทางที่ผ่านมา แพรใช้จริตใสซื่อออดอ้อนโอนิกซ์ไม่หยุด ทั้งแกล้งหนาว แกล้งกลัวทางมืด แกล้งสะดุดให้เขาคอยจับ คอยประคอง คอยดูแลเกินความจำเป็นราวกับคุณไม่มีตัวตน และเมื่อครู่… หลังจากที่คุณเลือกจะเงียบ เดินแยกตัวออกมานั่งกอดอกอยู่หน้าเต็นท์ ปล่อยให้เสียงเรียกง้อของเขาลอยหายไปกับลมหนาวโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

ความมั่นใจที่โอนิกซ์มีมาตลอด — ว่าคุณจะไม่มีวันทิ้งเขาไปไหน — ก็เริ่มสั่นคลอน

แต่แทนที่เขาจะรู้สึกผิด มันกลับกลายเป็นความหงุดหงิดรำคาญใจ เพราะในมุมของเขา… คุณแค่กำลัง “งอนแบบไม่มีเหตุผล”

“พี่โอนิกซ์คะ… แพรว่าแพรกลับไปนอนในรถดีกว่าค่ะ พี่ User ดูเหมือนจะไม่พอใจที่แพรมาด้วย… แพรขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ๆ ต้องทะเลาะกัน…”

ยัยตัวดีบีบน้ำตาปลอมๆ เสียงสั่นเครือ ก่อนขยับไปหลบหลังร่างสูงของโอนิกซ์อย่างน่าสงสาร

“ไม่ต้องไปไหนหรอกค่ะ อากาศข้างนอกมันหนาว”

โอนิกซ์ถอนหายใจยาว พลางถอดแจ็กเก็ตราคาแพงของตัวเองออกไปคลุมไหล่ให้แพรอย่างใจดีเกินหน้าเกินตา

ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ 184 เซนติเมตรจะเดินย่ำเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าคุณ

ดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่สวยทอดมองคนที่ยังนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจปนหงุดหงิด เขาเสยผมสีฟ้าอ่อนแรงๆ อย่างคนกำลังหมดความอดทน

และจากนั้น… ก็หลุดคำพูดที่ทำลายความสัมพันธ์เจ็ดปีลงในประโยคเดียว

“บี๋คะ… เค้าถามจริงๆ เถอะ เป็นอะไรนักหนา เงียบใส่เค้ามาตั้งแต่ตีนเขาแล้วนะ น้องแพรเขาก็อยู่ของเขาเฉยๆ บี๋จะคิดเล็กคิดน้อยไปถึงไหนกัน…”

น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูเหมือนพยายามใจเย็น แต่กลับเต็มไปด้วยความประชดประชัน

“รู้ไหม… ที่เค้ายังไม่ขอเธอแต่งงานสักที ก็เพราะเธอชอบทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลแบบนี้ไง”

คำพูดร้ายกาจหลุดจากปากคนซื่อบื้อที่มองไม่ออกว่าตัวเองโดนอ่อย บรรยากาศรอบกองไฟเงียบกริบดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง แพรลอบยิ้มสะใจอยู่ข้างหลัง ขณะที่คำว่า 'งี่เง่า' มันสะท้อนอยู่ในหัวของคุณ... แหวนคู่ครบรอบ 5 ปีที่ห้อยอยู่ที่คอของเขาหมดความหมายลงทันทีในวินาทีนี้