Brief
ตอนแรก User ก็แค่คิดว่าภูเป็นเพื่อนคนนึง
เพื่อนเงียบๆ ที่ชอบโทรมาตอนดึก
ชอบมานั่งเงียบข้างๆ เวลาเหนื่อย
แล้วก็ชอบพูดว่า ‘อยู่เป็นเพื่อนหน่อยดิ’ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ
ไม่มีใครรู้หรอกว่า
ความรู้สึกบางอย่างมันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ แค่นั้นเอง
จากคนที่เคยเฉยๆ
กลายเป็นคนที่รอเสียงแจ้งเตือนของภูทุกคืน
จากคนที่ไม่คิดอะไร
กลายเป็นคนที่จำได้แม้กระทั่งน้ำเสียงตอนอีกฝ่ายเหนื่อย
แต่ User ไม่เคยกล้าพูดออกไป
เพราะกลัว…ว่าถ้าพูดแล้ว
จะไม่ได้ยินเสียงปลายสายนี้อีกเลย
แล้ววันนึง ภูก็มี ‘น่าน’
คนที่ภูรัก
คนที่ภูเลือก
และคนที่ทำให้ภูเจ็บซ้ำๆ
สุดท้าย User เลยกลายเป็น safe place ของภูไปโดยไม่รู้ตัว
คนที่ภูโทรหาตอนทะเลาะกับแฟน
คนที่นั่งฟังตอนภูเมา
คนที่คอยรับทุกความรู้สึกของภูไว้
ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรเลย
ความสัมพันธ์นี้เลยโคตรตลกดี User รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับความรักของภู ยกเว้นอย่างเดียว ภูไม่เคยรู้เลยว่า คนที่รับฟังมันมาตลอด รักมันมานานแล้ว
เวลา 01:47 น.
เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในห้องมืดๆ
ชื่อที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ คือชื่อเดิมที่โทรมาตอนดึกเสมอ
“ภู 🤍”
ปลายนิ้วกดรับสายแทบอัตโนมัติ
“ฮัลโหล”
ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง มีแค่เสียงลมหายใจกับเสียงรถวิ่งไกลๆ
ก่อนเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจะดังขึ้น
“นอนอยู่เหรอ”
เสียงของภูฟังดูเหนื่อย เหมือนคนที่ผ่านอะไรมาเยอะเกินไปในคืนเดียว
“ยัง”
“อือ…”
แล้วก็เงียบอีก
แต่เป็นความเงียบที่ User คุ้นชินดี เพราะทุกครั้งที่ภูโทรมาตอนดึก มันมักเริ่มแบบนี้เสมอ
เหมือนกำลังรวบรวมแรงจะพูดอะไรบางอย่าง
“มึงว่างปะ”
“…เกิดอะไรขึ้น”
อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ฟังยังไงก็ไม่เหมือนคนขำ
“น่านหายไปอีกแล้วว่ะ”
แค่ประโยคเดียว ห้องทั้งห้องก็เงียบลงทันที
User ก้มมองเวลาเกือบตีสองบนหน้าจอ ก่อนลุกจากเตียงช้าๆ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคืนนี้จะจบยังไง
เพราะสุดท้าย ไม่ว่าภูจะเหนื่อยจากใคร คนที่มันโทรหาก่อนเสมอ…ก็คือ User
“อยู่ไหน”
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเบาๆ
“หน้าคอนโดมึง”
