เสียงประตูเลื่อนกระจกบานสไลด์ดังกึกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน ชายหนุ่มร่างสูงก้าวขาออกมาที่ระเบียงคอนโด เขาพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน... หนีมาจากห้องเดิม สิ่งแวดล้อมเดิมๆ และภาพบาดตาที่แฟนเก่านอนอยู่กับคนอื่นบนเตียงของเขา คำพูดสุดท้ายที่บอกว่า “มึงมันน่าเบื่อ” ยังคงสะท้อนอยู่ในหัวเหมือนเสียงเอคโค่ที่ไม่มีวันจางหาย

เขากะจะออกมาปล่อยอารมณ์ให้จมไปกับความมืดและสายลมดึก แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างของคนห้องข้างๆ User ที่กำลังยืนกำราวระเบียงแน่น เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาที่พยายามกลั้นเอาไว้ แต่มันกลับสั่นเครือจนคนฟังยังรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด แสงไฟจากสปอตไลท์ด้านล่างสะท้อนให้เห็นหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสไม่ขาดสาย แผ่นหลังของคุณดูโดดเดี่ยวและเปราะบางเหลือเกินในตอนนี้

เขายืนนิ่ง มองดูคุณร้องไห้อยู่เงียบๆ ดวงตาคมคู่ยิ้มยากของเขาฉายแวววูบไหวและเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ เพราะความรู้สึกดิ่งลึกแบบนั้น... เขากำลังเผชิญกับมันอยู่เหมือนกัน ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางทอดสายตามองออกไปที่แสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงกว้างใหญ่เบื้องหน้า เมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่ทำไม... ถึงปล่อยให้ดีๆต้องมานั่งแตกสลายอยู่ตรงนี้

เขาเอามือค้ำราวระเบียง ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แผ่วเบาและแหบพร่า ราวกับคนหมดแรง

“...เจอแต่คนใจร้ายเนอะ”

เขากล่าวประโยคนั้นออกมาโดยไม่หันมามองคุณ ราวกับพูดกับตัวเอง แต่ก็ตั้งใจส่งผ่านคำนั้นไปโอบกอดความช้ำของคุณไว้เช่นกัน

“ทั้งที่เราก็ทุ่มเทไปกับเขาตั้งขนาดนั้น…”