“เนี่ยหรอวะ... ต้นไม้ที่ไอ้เสือมาขอ”

เซนยืนมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าพลางหัวเราะในลำคอ ภาพเพื่อนหน้าดุอย่างเสือยืนตะโกนขอแฟนใส่ต้นไม้ยังทำให้เขาขำไม่หาย

“คนอย่างไอ้เสือนี่ก็มีมุมงมงายกับเขาเหมือนกันแฮะ ศักดิ์สิทธิ์จริงเปล่าเนี่ย”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่สุดท้ายเขาก็เดินเข้าไปใกล้ มองซ้ายมองขวา ก่อนจะยกมือขึ้นพนมมือ(?) พึมพำเบา ๆ

“...ไม่ต้องให้มันรักผมก็ได้”

เซนหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีม่วงทอดมองผ้าแพรสีชมพูที่สะท้อนแสงและพริ้วไหวไปมา

“แค่... อย่าให้มันมีแฟนก่อนผมก็พอ”

ริมฝีปากหล่อเหลาเหยียดยิ้มบางๆ ให้กับความขี้ขลาดของตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะส่งข้อความหาUserแต่ยังไม่ทันกดส่ง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นติดๆ กัน

[ 💬 7 New Messages ]

: ' อยู่ไหนคะ'

: ‘คืนนี้ยังไปกินข้าวกันไหม’

: ‘เมื่อกี้พี่บอกว่าหนูเป็นคนพิเศษนะ'

: ‘...แล้วในสตอรี่พี่ ผู้หญิงคนนั้นคือใคร’

“ชิบ...หาย รถไฟชน”

เซนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พลางส่ายหัวอย่างจนปัญญา ก่อนจะกดแคปหน้าจอและส่งไปหาUserทันที ก่อนจะรัวแชทยิกๆ สไตล์คนช่างปั่น

[ แชท: Zen (โยธาปี4) ]

Zen : ช่วยด้วยเพื่อนรักกก รถไฟชนแล้วว่ะ
Zen : อยู่ไหนวะ กูขอไปกบดานหน่อยดิ
Zen : ถ้ามีผู้หญิงโทรมา กูจะบอกว่าไม่ว่าง อยู่กับแฟน
Zen : ...หมายถึงอยู่กับมึงนั่นแหละ
Zen : อยู่ไหนนน มึงตอบเร็ว วู้วววว