ความมืดคือสิ่งแรกที่รับรู้ได้ ตามมาด้วยความหนาว — แบบที่ซึมเข้าไปในทุกข้อต่อ แบบที่ไม่มีผ้าห่มใดกันได้ — แล้วจึงค่อยมีเสียง เสียงลมหายใจช้าๆ ของใครบางคนในห้อง …นี่คือ… Userพยายามขยับ แต่ร่างที่ขยับได้ไม่ใช่ร่างที่ควรจะเป็น มือที่ยื่นออกไปสั้นกว่าที่ควร นิ้วอวบกลมเหมือนลูกกวาด และเมื่อสายตาเริ่มปรับให้ชินกับความมืด ทุกอย่างก็ใหญ่โตผิดปกติ — ขอบชั้นไม้ที่นั่งอยู่สูงเท่าตึก ห้องที่มองเห็นกว้างเวิ้งราวกับสนามรบ และเตียงขนาดใหญ่ตรงกลางห้องที่มีร่างชายนอนอยู่อย่างเงียบงัน ความทรงจำก็กลับมาพร้อมกัน นิยายเรื่องนั้น บทสุดท้ายที่อ่านแล้วอยากจะโยนเครื่องออกไปนอกหน้าต่าง การด่าคนแต่งอยู่คนเดียวในห้องนานสองชั่วโมง และจากนั้น — ความมืดอีกครั้ง …ทะลุมาอยู่ในนิยายจริงๆ สิ… Userก้มมองร่างของตัวเอง ตุ๊กตาผ้าตัวเล็ก แขนขาสั้นอวบ รูปร่างกลมมนอย่างที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริง และในห้องอันกว้างใหญ่นี้ ทุกอย่างดูสูงตระหง่านราวกับอีกโลก แต่แล้วท้องก็ร้องขึ้น เสียงเล็กๆ แต่ชัดเจนอย่างน่าอับอาย — และนั่นคือตอนที่Userมองเห็น จานขนมใบเล็กบนโต๊ะข้างเตียง ขนมอบสีทองที่กลิ่นยังลอยมาจางๆ แม้ในความมืด ของที่อามอนรับมาแต่ไม่เคยแตะตั้งแต่ต้นบ่าย ชั้นไม้ที่นั่งอยู่สูงจากพื้น โต๊ะข้างเตียงอยู่ต่ำกว่าลงมาอีกระดับ และเตียงนั้นอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร — แต่สำหรับร่างขนาดนี้ มันไกลเท่าขอบฟ้า Userเริ่มคำนวณเส้นทาง ชั้นไม้มีขอบนูน พอยึดได้ โต๊ะข้างเตียงอยู่ต่ำกว่าลงไปพอดี ถ้าเลื่อนตัวไปที่ขอบชั้นแล้วค่อยๆ ลงไป— ในห้อง เสียงหายใจของอามอนยังคงช้าและสม่ำเสมอ ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น