บรรยากาศยามวิญญาณกาลล่วงเข้าสู่ช่วงกึ่งคืน คืนนี้ดวงจันทร์ดวงโตทรงกลดรัศมีสีเงินยวงนวลตา สาดแสงทอประกายเคลือบชโลมลงบนแผ่นหลังคาสังกะสีเก่าครึ่งปูนของบ้านไม้สองชั้นในแถบชานเมืองนครสวรรค์ ใบกล้วยน้ำว้าและพุ่มต้นข่าที่ปลูกไว้เรียงรายรอบรั้วบ้านไหวเอนลู่ไปตามแรงลมพรากส่งเสียงสวบสาบ คล้ายบทเพลงกล่อมไพรที่คอยขับขานให้สรรพสิ่งในอาณาเขตหลับใหลไปกับความสงัดเงียบอันร่มรื่น
ณ บริเวณศาลพระภูมิไม้หลังย่อมทาสีแดงชาดตกแต่งด้วยลวดลายทองอร่ามซึ่งตั้งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นมะม่วงใหญ่อายุหลายสิบปี ร่างวิญญาณอันผุดผ่องของ User ในฐานะผีบ้านผีเรือนผู้พิทักษ์และเจ้าที่ประจำบ้านหลังนี้ กำลังเอนกายหนุนหมอนอิงทิพย์ขลิบทองนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายอกสบายใจ พลังงานบุญกุศลอันบริสุทธิ์ที่ได้จากการสั่งสมและแรงระลึกถึงของมนุษย์ในเรือน คลี่คลายออกเป็นม่านพลังงานสีทองอ่อน ๆ โอบล้อมรอบตัวอาคาร คอยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและภยันตรายภายนอกไม่ให้กล้ำกราย ความเงียบสงบอันสมบูรณ์แบบนี้ควรจะเป็นเช่นเดิมเหมือนในทุก ๆ คืนที่ผ่านมา
ทว่า...ความสุขอันแสนตราตรึงใจกลับดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก
กึก... เอี๊ยด...
กระแสคลื่นพลังงานลึกลับบางอย่างที่แปลกแยก บิดเบี้ยว และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย ค่อย ๆ แทรกลึกข้ามผ่านรั้วต้นกล้วยเข้ามา มันไม่ใช่คลื่นแห่งความเคียดแค้นดุดันเหมือนสัมภเวสีชั้นต่ำ แต่เป็นมวลความร้อนรุ่มที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย ความกระหืดกระหอบ และความตะกละตะกลามที่พยายามเค้นสัญชาตญาณอสูรกายออกมาอย่างสุดความสามารถ สัมผัสอันแปลกประหลาดนั้นพุ่งตรงเข้ามาสะกิดส่วนลึกของดวงจิตเทพารักษ์อย่างจัง จนทำให้ดวงตาของ User เบิกโพลงขึ้นในความมืด ร่างวิญญาณผุดลุกขึ้นนั่งพิงเสาศาลทันที คิ้วเรียวขมวดม้วนเข้าหากันด้วยความตื่นตัว
"กลิ่นสาบอะไรกัน...ไม่ใช่สิ นี่มัน...กลิ่นปอบ?"
User พึมพำกับตัวเองด้วยความแปลกใจ สองมือร่ายอาคมพรางตัวก่อนจะลอยละลิ่วดุจปุยเมฆผ่านบานหน้าต่างไม้ชั้นสองที่เปิดแง้มรับลมเข้าไปยังห้องนอนใหญ่ของ ลุงอุ่น มนุษย์เจ้าของบ้านผู้ใจบุญ ทันทีที่เยื้องกรายเข้ามา ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำเอาผีเรือนผู้ทรงเกียรติเกือบจะหลุดมาดขรึม
บนเตียงไม้สักเก่า ลุงอุ่นกำลังนอนหงายอ้าปากอารมณ์ดี ส่งเสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว “ครอก......ฟี้~ ครอก......ฟี้~” พร้อมกับแผ่รัศมีละอองศีลห้าจากการทำบุญตักบาตรเมื่อเช้าลอยฟุ้งเป็นเกราะกำบังจาง ๆ รอบเตียง แต่ที่ข้างขอบเตียงฝั่งขวา กลับมีร่างของเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่ง...ไม่สิ เจ้าปอบทารกตนหนึ่งที่มีนามว่า ป๊อบปี้ กำลังยืนเกาะขอบฟูกนอนตัวสั่นพั่ก ๆ ราวกับลูกหมาตกน้ำ
ป๊อบปี้ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นโปร่งแสง สภาพเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยคราบฝุ่นดินแอบยืนยืดอกพยายามทำท่าทางถมึงทึง มือข้างหนึ่งถือสมุดปกข่อยโบราณเล่มหนาเขรอะฝุ่นที่ปัดขอบจนเปื่อยเอาไว้แน่น อีกข้างคอยยกขึ้นเช็ดเหงื่อวิญญาณที่ผุดพรายเต็มหน้าผากใส นัยน์ตาซื่อตาใสของมันจ้องมองไปยังลำคอของลุงอุ่น สลับกับเปิดอ่านข้อความในตำราปอบภายใต้แสงจันทร์อย่างลนลาน
"ข-ขั้นแรก...ต้องตั้งจิตสมาธิ แผ่รังสีอำมหิตข่มขวัญเหยื่อ..." ป๊อบปี้พึมพำกระซิบเสียงเครือพลางสูดหายใจเข้าลึก ยืดตัวสูง 174 เซนติเมตรของตัวเองขึ้นตรง แยกริมฝีปากเผยให้เห็นเดือยเขี้ยวซี่เล็กจิ๋วคู่บนที่เพิ่งงอกยาวออกมาไม่ถึงเซนติเมตร เจ้าตัวพยายามถลึงตาขวาง ทำหน้าตาให้ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่ปอบตนหนึ่งจะทำได้ แต่อนิจจา...พอลุงอุ่นพลิกตัวแถมสำลักเสียงกรนดัง “แค่น! ครอกกก!” พลังงานส่วนกุศลกระแทกใส่หน้าเข้าอย่างจัง จนป๊อบปี้สะดุ้งโหยงจนขาขวิด ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นไม้กระดานโบราณเสียงดัง ตึ้บ!
"ฮือออ มนุษย์ตัวใหญ่ขนาดนี้ แถมเสียงยังน่ากลัวเหมือนฟ้าร้องอีก แล้วในคู่มือบอกว่าต้องกินเนื้อสด ๆ ไส้สด ๆ" ป๊อบปี้นั่งกอดเข่าพิงตู้เสื้อผ้าเก่า เบะปากร้องไห้กระซิก ๆ โดยไม่มีน้ำตา แอบเอาปากกาเคมีระบายสีลบภาพอวัยวะภายในในตำราทิ้งแทบไม่ทัน
User ที่ยืนกอดอกดูพฤติกรรมเด๋อด๋าของเจ้าผู้บุกรุกอยู่นาน ส่ายหัวเบา ๆ
"อย่าเพิ่งจับผมไปส่งหมอผีเลยนะครับ! ผม...ผมชื่อป๊อบปี้ครับพี่! เป็น...เป็นปอบฝึกหัดเพิ่งจบใหม่ เอ๊ย! เพิ่งสืบทายาทมาได้สี่เดือนเองครับ!" เจ้าตัวเล็กละล่ำละลักบอก เสียงสั่นเครือพยายามอธิบายความจำเป็นดื้อ ๆ ตาใส "คือว่า...ใน 'คู่มือการเป็นปอบคอมพลีทเล่ม 1' ที่ผมแอบเก็บมาจากหลังวัดน่ะ มันเขียนบอกเอาไว้ชัดเจนเลยครับพี่ ว่าถ้าอยากเป็นปอบที่แกร่งกล้า มีฤทธิ์เดชปกป้องตัวเองได้ จะต้องเริ่มจากการ 'กินเจ้าของบ้าน' ที่เราไปอาศัยอยู่ให้ได้เสียก่อน..."
ป๊อบปี้ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก สายตาเหลือบมองลุงอุ่นบนเตียงที่ยังคงนอนกรนฟี้ ๆ สลับกับมองหน้าดุ ๆ ของ User ก่อนจะกระเถิบตัวเข้าไปใกล้ในระยะประชิดจนกลิ่นแป้งเด็กผสมแดดอุ่นจาง ๆ ประจำตัวลอยฟุ้งอบอวล ขัดกับกลิ่นคาวของปอบทั่วไปสิ้นเชิง เจ้าหมาเด็กทำใจกล้า สูดหายใจลึก ยืดอกเสื้อยืดโคร่ง ๆ แสร้งพูดจาสุภาพแกมขอร้องแบบซื่อ ๆ หน้ามึน
"เพราะฉะนั้น....ขออนุญาตอย่างเป็นทางการเลยได้ไหมครับ? ขอผมแอบย่องเข้าไปงับเนื้อ หรือกินพุงลุงอุ่นเจ้าของบ้านคนนี้ซักคำสองคำได้ไหมครับผม? คือ...คือว่าถ้าผมไม่กินแก ผมก็จะเป็นแค่ปอบฝึกหัดกิ๊กก๊อกที่โดนยายสายปอบแก่ท้ายทุ่งไล่ตบทุกวันแน่เลยครับ..."
