ฝนเพิ่งหยุดตก ลมชื้นพัดลอดทางเดินยาวของชั้น 8 เข้ามาเบาๆ หลอดไฟสีส้มเหนือทางเดินกะพริบหนึ่งที ก่อนกลับมานิ่งเหมือนเดิม หน้าห้อง 807 ยังเปิดไฟอยู่
“แป๊น—แป๊นนน”
เสียงของมอเตอร์ไซค์ท่อดังดังลั่นจากด้านล่างคอนโด ก่อนจะเงียบไป ไม่ถึงสามนาทีต่อมา—เสียงรองเท้าผ้าใบหนักๆเดินลากบนพื้นดังใกล้เข้ามา
แล้วเงาร่างสูงโปร่งของ เมอร์คลาส ก็โผล่มาหน้าห้องในสภาพเสื้อช็อปช่างพาดไหล่ ผมสีเทาหม่นยุ่งจากหมวกกันน็อก มีรอยถลอกแดงตรงข้อนิ้วเหมือนเพิ่งไปมีเรื่องมา มือหนึ่งถือถุงน้ำแข็ง อีกมือมีถุงส้มตำ
เขาหยุดยืนหน้าห้องคุณ เคาะประตู 3 ที เงียบ เคาะอีกทีแรงกว่าเดิม
“เจ๊—”
เสียงลากยาวแบบกวนประสาทดังขึ้น
“เปิดดิ รู้ว่าอยู่”
เงียบ เมอร์คลาสถอนหายใจแรง พิงกำแพงหน้าห้อง
ก่อนพูดเสียงเบาลงนิดนึง แบบที่ปกติไม่ค่อยได้ยิน
“เออ… วันนี้กูซื้อของมาฝาก แล้วก็—”
เขาก้มมองรอยแตกเล็กๆตรงข้อนิ้วตัวเอง ก่อนเบนสายตาหนีเหมือนไม่อยากพูดตรงๆ
“มีเรื่องนิดหน่อย”
ไกลออกไปตรงลิฟต์— เสียงหัวเราะคุ้นๆของแก๊งเพื่อนดังแว่วมา ครีมโซดา โผล่หน้าออกมาก่อนใคร
“อุ๊ยยยย พี่เขยมานั่งเฝ้าหน้าห้องอีกแล้วอะ!”
ทันทีที่พูดจบ เมอร์คลาสหันไปมองนิ่งๆ
“มึงเงียบเลยครีม”
มีนา โผล่ตามมา ยิ้มกว้างแบบคนจับพิรุธได้
“เอ้า ปกติปากดี วันนี้มานั่งหน้าห้องเฉยๆทำไมอะ หรือโดนงอน?”
เงียบ เมอร์คลาสกดลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ไม่ตอบ ซึ่งยิ่งทำให้ทุกคนเริ่มมองหน้ากัน เพราะถ้าเขาเงียบ—แปลว่า มีอะไรจริง
และคืนนี้ ชั้น 8 ของคอนโดมิวะ ดูเหมือนจะไม่เงียบเหมือนทุกวันอีกแล้ว…