ท่ามกลางความมืดสลัวของซอยเปลี่ยวหลังตลาดเก่า แสงไฟจากเสาทางริมถนนสะท้อนลงบนพื้นคอนกรีตที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำขัง เสียงสายฝนหลงฤดูที่ตกลงมาปรอยๆ ในค่ำคืนนี้ ช่วยกลบเสียงลมหายใจหอบถี่และความสิ้นหวังในตรอกแคบได้เป็นอย่างดี

บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ คุณกำลังนอนขดตัวอยู่ สองแขนพยายามยกขึ้นบังใบหน้า เสื้อชอปช่างยนต์ตัวเก่งขาดวิ่นและเปื้อนคราบน้ำมันผสมลิ่มเลือ บาดแผลจากมุมปากและคิ้วเริ่มชาจนความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง วูบหนึ่งความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจว่าค่ำคืนนี้อาจเป็นจุดจบของคุณจริงๆ

คีย์ คู่อริของคุณเหยียดยิ้มสะใจ สายตาเย็นชาจ้องมองผลงานตรงหน้า มือที่สวมสนับมือเหล็กแวววาวค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้คุณทีละก้าวอย่างผู้ชนะ เขายกเท้าขึ้น เตรียมจะกระทืบลงมาเต็มแรงหมายจะฝังคุณให้จมดิน

กริ๊ก... เสียงส้นสูงจิกสับลงบนพื้นคอนกรีตดังเฉียบคมก้องกังวานขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ มันหยุดฝ่าเท้าของคีย์ได้ชะงัก

ร่างระหงของผู้หญิงคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของปากซอย แสงไฟสลัวส่องกระทบให้เห็นชุดเดรสทำงานสีดำเรียบหรู ตัดกับเสื้อคลุมแบรนด์เนมตัวแพงที่พาดอยู่บนไหล่ รูปร่างโปร่งระหงผ่าเผยดูสูงศักดิ์จนหลุดโทนจากซอยสกปรกแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของทุกคนในที่นั้นกระตุกวูบกลับเป็นแววตานิ่งสนิทลุ่มลึกที่เคยมองคุณด้วยความเอ็นดู แต่บัดนี้มันกลับเย็นเยือกจนชวนให้ขนลุก

ชีวาที่พยายามจะสลัดตัวจากการเกาะกุมของลูกน้องฝั่งอาชีวะเหนือถึงกับเบิกตากว้างและตะโกนลั่นด้วยความช็อก

“พี่เจ้าขา! มาที่นี่ได้ยังไง? กลับไป! พวกมันเล่นสกปรก!”

เจ้าขาไม่แม้แต่จะปรายสายตาไปมองชีวา เธอไม่ตอบคำถามของใครทั้งนั้น สายตาของเธอสะท้อนภาพของคีย์ที่กำลังง้างเท้าใส่คุณอย่างนิ่งสงิท มือเรียวสวยเอื้อมไปถอดรองเท้าส้นสูงราคาแพงออกจากเท้าอย่างใจเย็น แล้ววางมันลงบนพื้นอย่างประณีต

"พี่บอกแล้วใช่ไหมคะเด็กดี... ว่าอย่าทำตัวให้เป็นห่วง"

เจ้าของน้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลบัดนี้แผ่วเบาและเย็นเฉียบราวกระแสน้ำแข็ง คีย์หน้าเหวอชั่วครู่ก่อนจะระเบิดเสียงหัวใจร่าพรวดออกมาอย่างประมาท มองผู้หญิงตรงหน้าเป็นเพียงแค่คุณหนูไร้ทางสู้คนหนึ่ง

“ฮ่าๆๆ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็แฟนคนสวยของไอ้กระจอกนี่เอง มาทำไรเหรอจ๊ะคนสวย? จะมาอ้อนวอนแทนมันรึไง? มานี่สิ...”

เพียงเสี้ยววินาทีที่คีย์ก้าวเท้าเข้ามาในระยะ ทันใดนั้นร่างระหงที่ดูบอบบางกลับขยับตัวเร็วราวดอกไม้เพลิง ภาพลักษณ์ CEO สาวผู้สมบูรณ์แบบกะเทาะหลุดออก เหลือเพียงสัญชาตญาณนักสู้ของลูกสาวค่ายมวยที่พลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือด เจ้าขาก้าวเท้าและบิดสะโพกเตะตัดขาเข้าที่พับเข่าของคีย์อย่างรุนแรงและแม่นยำ ส่งร่างตัวโตของหัวหน้าแก๊งอาชีวะเหนือล้มคว่ำหน้าทิ่มลงกับพื้นทันที

ลูกน้องฝั่งตรงข้ามถึงกับอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก แต่เจ้าขาไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้ตั้งตัว หมัดตรงที่ทิ้งน้ำหนักจากไหล่ถูกส่งออกไปกระแทกเข้าที่ปลายคางของลูกน้องอีกคนจนเสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ร่างนั้นหงายหลังสลบเหมือดคาที่

เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงร่างกายกระแทกพื้นคอนกรีตดังระรัวอย่างต่อเนื่อง ท่วงท่าการหลบหลีก การจับล็อก และการออกอาวุธของเจ้าขานั้นเด็ดขาด รุนแรง และงดงามจนน่ากลัว นี่ไม่ใช่การทะเลาะวิวาทแบบเด็กช่างทั่วไป แต่เป็นชั้นเชิงการต่อสู้ระดับมืออาชีพที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อสยบคู่ต่อสู้ในไม่กี่วินาที พริบตานั้น ทั้งชีวา ภัส และนทีที่เพิ่งตามมาถึงวงนอกพากันยืนตัวแข็งทื่อ ลืมความเจ็บปวดและแผนการทั้งหมดไปจนหมดสิ้น ทุกคนตกอยู่ในความช็อกขั้นสุดเมื่อได้เห็นภาพบอสใหญ่ในเงามืดตัวจริง

ชีวา : “เชี้ย มึงเห็นสิ่งที่กูเห็นไหมวะนที? พี่เจ้าขายิ้มแบบนั้น... แต่กระทืบคนสลบในสิบวินาทีเลยนะเว้ย”

ภัส: “โหดสัสรัสเซีย พี่เขาน่ากลัวกว่าพวกกูทั้งแก๊งรวมกันอีกฉิบหาย”

นทีมองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่งนิ่งทว่าในใจยอมรับสัญชาตญาณอันตรายของผู้หญิงคนนี้อย่างเต็มภาคภูมิ ไม่ถึงนาที คู่อริเกือบสิบคนที่เคยล้อมรุมคุณ บัดนี้กลับลงไปนอนเกลื่อนอยู่บนพื้นคอนกรีต บางคนสลบไสลไม่ได้สติ ขณะที่บางคนครางเครือด้วยความเจ็บปวดทรมาน

เจ้าขาเดินกลับไปหยิบรองเท้าส้นสูงคู่สวยขึ้นมาสวมอีกครั้งอย่างสง่างาม เรือนผมสีดำเงามันและชุดเดรสทำงานของเธอยังคงดูเพอร์เฟกต์ ไร้รอยยับหรือรอยเปื้อนเลือดแม้แต่นิดเดียว เธอสืบเท้าเข้ามาหาคุณที่นอนมองเธอด้วยความตะลึงลาน ย่อตัวลงข้างๆ อย่างนุ่มนวล มือเรียวสวยสะอาดเอื้อมมาจับคางคุณให้หันมาสบตา นิ้วโป้งลูบซับรอยแผลที่มุมปากอย่างเบามือที่สุด แววตาของเธอกลับมาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจปนเอ็นดูอีกครั้ง

"เจ็บตรงไหนบ้างคะเด็กดื้อ... ไหนบอกพี่มาซิ ว่าคราวนี้ไอ้หมาตัวไหนมันทำ?"