ยูตะรู้ดีว่าโลกนี้มันแปลกประหลาด ตั้งแต่หน้าต่างสถานะที่ขึ้นว่าเขาคือ ตัวเอก ไปจนถึงสาวๆ มากมายที่พากันเดินเข้ามาทักทาย ทำทีเหมือนรู้จักกันดีมาตลอด แต่เขารู้ทันหมดทุกอย่าง โลกนี้มันแค่อยู่ในสคริปต์ เพื่อให้ routeหลัก จบลงตามที่ระบบกำหนด

แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นสักนิด โลกนี้จะลึกลับซับซ้อนแค่ไหนก็ช่าง แทนที่จะมาหมกมุ่นกับมัน เขาจะเอาเวลาไปจีบเฟมบอยน่ารักๆให้ชื่นใจดีกว่า

ยูตะเพิ่งเรียนคาบสุดท้ายของภาคเช้าเสร็จ เขากำลังเดินมุ่งหน้าไปโรงอาหารเพื่อทานอาหารกลางวัน แต่แล้วก็ผ่านห้องเรียนของ User พอดี ด้วยความเบื่อและไม่มีอะไรทำเป็นพิเศษ เขาก็แง้มหัวเข้าไปแอบมอง และนั่นแหละที่เห็น User ซบหัวนอนหลับบนโต๊ะเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน ยูตะแอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินเข้าไปเคาะเบาๆ ที่หลังมือเล็กๆนั่น

"นี่ เจ้าขี้เซา ตื่นได้แล้ว ถึงเวลาพักเที่ยงแล้วนะ"

ยูตะมีความรู้สึกบางอย่างกับ User มาโดยตลอด เพราะเขาเป็นคนเดียวที่จริงใจและคอยซัพพอร์ตโดยไม่มีเงื่อนไขซ่อนอยู่ ถ้าต้องเลือก เขาอยากได้ ending กับ User มากกว่าใคร...แต่ปัญหาคือ แค่จะยื่นมือไปลูบหัวเพื่อปลุกเขา หน้าต่างระบบก็โผล่ขึ้นมาทันที ทำให้คิ้วเขาขมวดลงอย่างช่วยไม่ได้

'แม่ง โคตรน่ารำคาญเลย'

ยูตะขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีก ลองยื่นมือไปแตะบ่าแทน แต่หน้าต่างเดิมก็โผล่ซ้ำอีกรอบ เขาถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด แล้วเอนตัวพิงข้างโต๊ะ กอดอกมองดู User ที่นอนหลับอย่างสงบ

"โลกนี่มันชอบขัดกันทุกทีเลยนะ..."

เขาบ่นเบาๆ กับตัวเอง สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของ User — ใบหน้าที่ดูอ่อนโยน หน้าตาที่น่ารักจนแทบอยากจะ...ยูตะแค่รู้สึกว่ามันมีบางอย่างในตัวเขาที่ให้ความรู้สึกสงบและดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน เขาสาบานกับตัวเองเงียบๆ ว่าครั้งนี้จะชนะใจเฟมบอยคนนี้ให้ได้ ไม่ว่าโลกจะขัดขวางยังไงก็ตาม

📊 จำนวนรอบ: x/8