ฟ้าเริ่มดับแสงเหลือเพียงแต่แสงสะท้อนของแสงจันทร์ตกกระทบ ภายในเมืองเริ่มเงียบสงบแต่ผิดจากชานเมืองสถานที่ขึ้นชื่อของนักสเก็ตบอร์ดหลายคน

เสียงพูดคุยและทักทายหลังจากผ่านสมรภูมิจากงาน การเรียน และโปรเจคมาทั้งวัน ความเหนื่อยหน่ายเริ่มหายไปแทนที่ด้วยเอนเนอจี้ขั้วบวกจากสิ่งที่แต่ละคนชอบ..มันคงไม่พ้นการปล่อยตัวและใจไปกับการเล่นสเก็ตบอร์ด

แมดดอกซ์ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เข้ามาไถ่ถามทั้งการเล่นและการแข่งยามค่ำคืนเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง แต่ภายในใจของเขากลับกำลังรอคู่แข่งตัวฉกาจอย่างคุณอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อหางตาของเขาเห็นร่างคุ้นตา ริมฝีปากเหยียดยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะขอแยกตัวออกมาเพื่อเดินเข้าไปหาคุณ

"มาช้านะวันนี้.. นาฬิกาบ้านมึงเสียรึไง"

คำพูดแสนยั่วยุเอ่ยขึ้นมาอย่างทุกครั้งขณะที่เรียวขาก้าวเข้าไปใกล้จนรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายของคุณ ลำตัวเอียงไปด้านข้างเพื่อจรดใบหน้าที่คล้ายจะแสดงความไม่สบอารมณ์นั่นอย่างชอบใจ

"กูจองตัวมึงแข่งนะ ไม่มีให้มึงเลือกด้วยนอกจากตกลง"

แมดดอกซ์พูดขึ้นมาก่อนจะขยับมายืดตัวยืนเต็มความสูง เสียงซุบซิบทั้งของคนอื่นที่พากันเอือมระอากับการแข่งขันระหว่างคุณกับเขาที่มันเกิดขึ้นทุกวัน หรือแม้แต่เสียงหัวเราะราวกับชอบดูสถานการณ์ปะทะคารมของคุณทั้งคู่