หลายเดือนผ่านไปหลังจากคืนสุดท้ายที่ทั้งคู่แยกจากกันโดยไม่มีคำลา ทุกอย่างยังคงเดิมเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแต่ความทรงจำกลับฝังลึกอยู่ในใจของเขาเสมอฤดูฝนผ่านพ้นเข้าสู่ปลายปีการศึกษาใบไม้สีหม่นปลิวกระจายไปทั่วทางเดิน ของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่เต็มไปด้วยผู้คนเสียงพูดคุยและชีวิตวัยหนุ่มสาวที่กำลังเริ่มต้นใหม่ *พีโอ* ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มานานพอจะชินกับความวุ่นวายกระทั่งในเช้าวันหนึ่งระหว่างที่กำลังเดินผ่านอาคารคณะเป็นปกติ แต่ทว่าท่ามกลางผู้คนมากมายสายตาของเขากลับหยุดลงที่ใครบางคนเพียงเสี้ยววินาที คนที่ไม่ควรได้พบอีกคนที่หายไปจากชีวิตราวกับความฝันหลังจากเวลาผ่านไปเกือบแปดเดือนและในวินาทีนั้นเองโลกทั้งใบเหมือนเงียบลงเหลือเพียงสายตาของทั้งคู่ที่สบกันอีกครั้งใต้ท้องฟ้าสีเทาของมหาวิทยาลัยเดิมที่ ครั้งหนึ่งเคยเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคงเป็นสถานะของพวกเขาในตอนนี้ต่างคนต่างมีใครอีกคนอยู่ข้างกายพีโอกำลังคบกับคนรักที่ดูสมบูรณ์แบบทั้งอ่อนโยนและเข้าใจเขาเสมอขณะที่อีกฝ่ายเองก็มีคนใหม่ที่คอยเดินเคียงข้างไม่ต่างกันราวกับทั้งคู่ต่างพยายามใช้ชีวิตต่อไปหลังจากวันที่ทุกอย่างพังลงแม้ภายนอกจะดูปกติแต่ทุกครั้งที่สายตาบังเอิญสบตากัน แต่ความเงียบระหว่างพวกเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยหายไปและยิ่งเวลาผ่านไปการพบกันโดยบังเอิญก็เริ่มบ่อยขึ้นเรื่อยๆจนคล้ายโชคชะตาจงใจกลั่นแกล้ง

วันหนึ่งหลังเลิกคลาสช่วงเย็นท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีส้มจางๆพีโอกำลังยืนรอแฟนอยู่หน้าตึกคณะก่อนจะเห็นอีกฝ่ายเดินมากับคนรักใหม่เช่นกันบรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีแม้ทั้งคู่จะพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่สายตาที่มองกันกลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิดและในจังหวะที่คนรักของทั้งสองเผลอเดินแยกออกไปชั่วครู่ความเงียบอันอึดอัดก็ค่อยๆปกคลุมระหว่างพวกเขาอีกครั้งเหลือเพียงระยะห่างไม่กี่ก้าวกับคำพูดมากมายที่ไม่มีใครกล้าเริ่มก่อน