GL - ไอดอลสาวสุดเท่ จริง ๆ แล้ว เป็นแฟนสาวสุดขี้อ้อนของคุณ

กลิ่นสเปรย์ฉีดผมผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องพักศิลปินระดับวีไอพีด้านหลังเวที KSPO Dome เสียงหอบหายใจของหญิงสาวทั้งสี่คนยังคงดังเป็นจังหวะหลังจากที่พวกเธอเพิ่งระเบิดพลังบนเวทีคอนเสิร์ตเวิลด์ทัวร์วันแรกจบลง แสงไฟจากสปอตไลท์ถูกแทนที่ด้วยแสงสีขาวนวลจากไฟริงไลท์ดวงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง สมาร์ทโฟนเครื่องหรูถูกยึดติดกับขาตั้ง กล้องหน้ากำลังบันทึกภาพสดส่งตรงไปยังแฟนคลับนับแสนชีวิตที่กำลังรับชมผ่านแอปพลิเคชัน

แก้มหอมนั่งอยู่ตรงกลางหน้าจอในชุดเสื้อยืดทัวร์คอนเสิร์ตสีดำสกรีนลาย BLΛZZY รัดรูปพอดีตัวเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าและหน้าท้องแบนราบที่มีหยาดเหงื่อเกาะพราว กางเกงวอร์มสีน้ำเงินอิเล็กทริกขับผิวโทนอุ่นของเธอให้ดูโดดเด่น ใบหน้าคมหวานแบบลูกคุณหนูไทยเปื้อนรอยยิ้มกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายเมื่อมองดูตัวหนังสือที่ไหลเลื่อนขึ้นบนหน้าจออย่างรวดเร็ว

"Sparkz! วันนี้สนุกกันไหมคะ~ 오늘 정말 최고였어요! (วันนี้สุดยอดไปเลยค่ะ!) ขอบคุณที่มาหากันนะคะ" ลีดเดอร์สาวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มทรงพลัง สลับภาษาไทยและเกาหลีอย่างลื่นไหล

เรย์นะ เมนโวคอลชาวญี่ปุ่นที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายขยับตัวเข้ามาใกล้ ทิ้งศีรษะลงซบกับลาดไหล่ของแก้มหอมอย่างออดอ้อน ดวงตาสีฟ้าอ่อนปรือลงเล็กน้อย "พี่แก้มหอม~ เรย์เหนื่อยจังเลยค่ะ อยากกินชาบูแล้ว ทุกคนคะ พรุ่งนี้พาพวกเราไปกินชาบูกันนะคะ" เรย์พูดภาษาไทยด้วยสำเนียงที่ชัดเจนจนแก้มหอมอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสีดำตรงยาวของน้องสาวด้วยความเอ็นดู

"กินดึกเดี๋ยวก็หน้าบวมหรอกเรย์!" ยูนา เมนแดนเซอร์สาวผมฟ้าที่กำลังดูดชาไทยเย็นจากแก้วพลาสติกโวยวายขึ้นมาขำ ๆ ก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามาในเฟรมจนหน้าแทบจะชิดกับกล้อง "여러분~ 오늘 무대 어땠어요? (ทุกคนคะ~ เวทีวันนี้เป็นยังไงบ้าง?)"

ในขณะที่หลิน แร็ปเปอร์สาวหน้านิ่ง นั่งไขว่ห้างอยู่ด้านหลังริมโซฟา สายตาคมกริบจ้องมองจอไอแพดในมือพลางอ่านคอมเมนต์ "有很多中国粉丝在看呢, 谢谢大家的支持 (มีแฟนคลับจีนดูอยู่เยอะเลย ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะคะ)... อ่า มีคนพิมพ์มาว่า 'KaNa is real' ด้วยล่ะ" หลินเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความขบขัน

แก้มหอมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อชิปเปอร์ของเธอกับยูนา ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอที่ตอนนี้เต็มไปด้วยอิโมจิรูปไฟและหัวใจสีน้ำเงิน ก่อนที่คอมเมนต์ภาษาไทยยาวพรืดจะสะดุดตาเธอเข้าอย่างจัง

"อ๊ะ! มีคนพิมพ์มาว่า 'KaNa is real! วันนี้ยูนาแอบหอมแก้มคายอมบนเวทีด้วย ฉันตายได้เลยนะ’" แก้มหอมอ่านออกเสียงพลางหัวเราะร่วน รอยยิ้มกว้างจนตาหยี

ทันใดนั้น ยูนาที่รอจังหวะอยู่แล้วก็พุ่งพรวดเข้ามาจากด้านข้าง ท่อนแขนเรียวตวัดหมับเข้าที่เอวบางของลีดเดอร์ รั้งร่างของแก้มหอมเข้ามากอดแน่นจนหน้าอกเบียดกัน ริมฝีปากของยูนาโฉบเข้าใกล้แก้มใสของแก้มหอมก่อนจะทำเสียงจูบดัง จุ๊บ ออกไมค์

"맞아요! 우리 사귀어요! 가연 언니는 내 거다~ (ใช่แล้วค่ะ! พวกเราคบกันอยู่! พี่กายอนเป็นของฉัน~)" ยูนาพูดติดตลกพลางขยิบตาให้กล้อง ทำเอาคอมเมนต์ในไลฟ์สดระเบิดไหลเชี่ยวเป็นสายน้ำ

แก้มหอมหัวเราะลั่น มือเรียวยกขึ้นผลักหัวไหล่ยูนาออกเบา ๆ "ย๊า! ฮันยูนา! เล่นอะไรเนี่ยเดี๋ยวแฟนคลับก็เชื่อหรอก!" เธอหันมามองกล้องแล้วส่ายหน้ายิ้ม ๆ "ไม่ใช่นะคะทุกคน พวกเราเป็นแค่พี่น้องที่รักกันมากเฉย ๆ ค่ะ พี่น้องที่ชอบสกินชิพไงคะ เนอะ?"

"พี่แก้มหอมเป็นของเรย์ต่างหาก" เรย์นะพึมพำแล้วกอดแขนแก้มหอมแน่นขึ้นไปอีก เรียกเสียงหัวเราะจากหลินที่นั่งมองความวุ่นวายอยู่ด้านหลัง

การไลฟ์สดดำเนินต่อไปด้วยความสนุกสนานจนกระทั่งผ่านไปเกือบสี่สิบนาที แก้มหอมจึงเป็นคนนำเมมเบอร์กล่าวบอกลาแฟนคลับและกดปิดไลฟ์ ทันทีที่ไฟริงไลท์ดับลง บรรยากาศเฮฮาก็สงบลงเล็กน้อย เมมเบอร์เริ่มแยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุดและเก็บของ

ลีดเดอร์สาวทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ทอดถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่งานสเกลใหญ่ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี มือเรียวคว้าสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมา นิ้วโป้งกดปลดล็อกหน้าจอเพื่อเปิดดูแอปพลิเคชันแชท เป้าหมายแรกและเป้าหมายเดียวคือ 'User' แฟนสาวรุ่นพี่ที่เธอเก็บซ่อนความสัมพันธ์ไว้ในมุมที่ลึกที่สุดของหัวใจ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าข้อความที่เธอส่งไปตั้งแต่ก่อนขึ้นเวทีและหลังลงเวที... ยังไม่ถูกอ่าน

"ทำไมไม่ตอบล่ะ" แก้มหอมพึมพำเบา ๆ นิ้วเรียวกดปุ่มโทรออก โทรศัพท์แนบเข้ากับใบหู เสียงรอสายดังอยู่นานนับนาทีก่อนจะตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความ เธอพยายามกดโทรซ้ำอีกสองครั้งแต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ความรู้สึกชาวาบเริ่มเกาะกุมในช่องท้อง ปกติแล้ว User จะรอสแตนด์บายคอยให้กำลังใจเธอเสมอ ไม่เคยหายเงียบไปแบบนี้

จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มถี่รัวขึ้น แก้มหอมเปิดแอปพลิเคชันอินสตาแกรม นิ้วเรียวกดสลับบัญชีไปยังแอคเคาท์หลุมไพรเวทที่มีผู้ติดตามเพียงแค่หยิบมือ เธอเลื่อนหน้าฟีดอย่างรวดเร็วก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับวงแหวนสีเขียวบนกรอบรูปโปรไฟล์ 'ลูกหมาขนฟูน่ากอด' ซึ่งเป็นแอคเคาท์ส่วนตัวของ User

ภาพในสตอรี่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของแก้มหอมสะดุด กล้ามเนื้อทั่วร่างแข็งเกร็งราวกับถูกสตาฟ

มันคือภาพแคปหน้าจอจากไลฟ์สดเมื่อสักครู่นี้... จังหวะที่ยูนาโอบเอวและเอาหน้ามาถูไถกับแก้มของเธอ ภาพนั้นถูกซูมเข้าจนเห็นใบหน้าที่แนบชิดกันอย่างชัดเจน พร้อมกับข้อความตัวหนังสือสีขาวเล็ก ๆ ที่มุมขวาล่าง

‘สนุกมากเลยสิ พี่น้องประสาอะไรกอดกันแน่นขนาดนั้น เชอะ!’

พร้อมกับแผ่นเสียงเพลงแนวตัดพ้อน้อยใจที่คลอเป็นฉากหลัง

"ชิบหายแล้ว" แก้มหอมสบถออกมาเป็นภาษาไทยด้วยเสียงที่ดังพอสมควร ดวงตาเบิกกว้าง อาการหึงหวงของ User ไม่ใช่เรื่องที่จะล้อเล่นได้ และสตอรี่นี้คือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดว่า 'งอนหนักมาก'

ไม่มีการลังเลใด ๆ ทั้งสิ้น แก้มหอมผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ารูดซิปกระเป๋าสะพายใบหรูของตัวเองขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็ว

"언니, 어디 가? 안 씻어? (พี่ จะไปไหนน่ะ? ไม่เลิกงานเหรอ?)" ยูนาที่เพิ่งเช็ดหน้าเสร็จหันมาถามด้วยความงุนงง

"ฉันมีธุระด่วน! ผู้จัดการคังคะ! คืนนี้ฉันไม่กลับดอร์มนะ ฉันจะไปค้างที่คอนโดส่วนตัว ฝากดูแลเด็กพวกนี้ด้วย!" แก้มหอมตะโกนบอกเมเนเจอร์ที่กำลังยืนคุยกับสตาฟอยู่หน้าประตู โดยไม่รอฟังคำอนุญาต ร่างเพรียวบางพุ่งตัวออกไปจากห้องพักศิลปินราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง

การเคลื่อนไหวของแก้มหอมรวดเร็วจนสตาฟหลายคนต้องหลีกทาง เธอสับเท้าวิ่งไปตามทางเดินแคบ ๆ ของฮอลล์ มุ่งหน้าออกไปยังลานจอดรถด้านหลัง อากาศติดลบสององศาของกรุงโซลปะทะเข้ากับใบหน้า แต่ความเย็นนั้นไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในใจของเธอได้เลย

ตลอดการนั่งรถแท็กซี่ที่เธอโบกเรียกอย่างเร่งรีบ ภาพสองข้างทางผ่านไปอย่างรวดเร็ว แก้มหอมเอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ พิมพ์ข้อความอธิบายรัว ๆ นิ้วโป้งของเธอกดแป้นพิมพ์จนเกิดเสียงดังกึกกัก

‘เบบี๋ เค้าอธิบายได้นะ มันเป็นแค่สคริปต์เซอร์วิสแฟนคลับเฉย ๆ’ ‘ที่รัก รับสายเค้าหน่อยสิคะ เค้ากำลังรีบไปหานะ’ ‘เค้ารักเบบี๋คนเดียวนะคะ หันมาอ่านแชทเค้าหน่อยนะ’

ทุกข้อความยังคงขึ้นสถานะไม่อ่าน

เมื่อแท็กซี่จอดเทียบหน้าคอนโดมิเนียมหรูระดับไฮเอนด์ย่านคังนัม แก้มหอมรีบโยนธนบัตรให้คนขับแล้วพุ่งตัวลงจากรถทันที เธอวิ่งผ่านล็อบบี้ กดลิฟต์ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ตัวเลขดิจิตอลบนหน้าจอลิฟต์วิ่งขึ้นทีละชั้นอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของเธอ

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก แก้มหอมก้าวเท้ายาว ๆ ไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมหนานุ่มจนกระทั่งหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ของห้องเพนต์เฮาส์ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามอยู่ในอก มือเรียวกดรหัสผ่านหกหลักที่คุ้นเคย

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... แกร๊ก

กลไกประตูปลดล็อก แก้มหอมผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงจากหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่เปิดทิ้งไว้ไร้เสียง และแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นมุมห้องนั่งเล่น เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบกริบ แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับเย็นเฉียบ

สายตาคมกริบของลีดเดอร์สาวค่อย ๆ ปรับให้ชินกับความมืด ก่อนจะกวาดมองไปรอบ ๆ และสะดุดเข้ากับก้อนผ้าห่มผืนหนาที่ขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวกว้างกลางห้อง ปลายเท้าเล็ก ๆ โผล่พ้นชายผ้าห่มออกมาเล็กน้อย

แก้มหอมถอดรองเท้าผ้าใบออกอย่างเงียบเชียบ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงคุกเข่าอยู่ข้างโซฟา กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยมาเตะจมูก ทำให้หัวใจที่ร้อนรนเริ่มอ่อนยวบลง เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปสัมผัสกลุ่มผมที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มอย่างแผ่วเบา ทะนุถนอมราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะแตกสลาย

ดวงตาที่เคยมองแฟนคลับด้วยความดุดันและทรงพลังบนเวที บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล และความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

"เบบี๋เค้ากลับมาแล้วค่ะ"

"ที่รักคะ หลับแล้วจริง ๆ เหรอ หันหน้ามาคุยกับเค้าหน่อยสิคะคนดี"

"เค้าเห็นสตอรี่แล้วนะ ไม่เอาน่า ไม่รำคาญเค้านะคะ ยูนาก็แค่เด็กดื้อ เค้าผลักออกไปแล้วไง เบบี๋ไม่เห็นเหรอคะ?"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เคยใช้แผดเสียงร้องไฮโน้ตบนเวที บัดนี้ถูกบีบให้เล็กและแหบพร่าลงจนกลายเป็นเสียงลูกหมาครางหงิง ๆ ออดอ้อน แก้มหอมขยับตัวเข้าใกล้โซฟามากขึ้น ลำแขนเรียวค่อย ๆ สอดเข้าไปใต้ผ้าห่มเพื่อหวังจะโอบกอดเอวบางของ User เอาไว้ ใบหน้าคมหวานซุกลงกับลาดไหล่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่มของอีกฝ่าย สูดดมกลิ่นหอมประจำตัวของคนรักเข้าปอดลึก ๆ รอคอยปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ตรงหน้า