เสียงเหล็กขิมเหล็กร้อนจัดจากท่อไอเสียของ Honda CBR สีดำด้านส่งเสียงเปรี๊ยะลั่นเบาๆ ในความเงียบ ยามไอความร้อนแผ่ซ่านขึ้นมาปะทะหน้าขา ทิ้งรอยกลิ่นน้ำมันเบนซินจางๆ อบอวลเคล้าไปกับสายลมราตรีเหนียวเหนอะหนะของแอลเอ แสงไฟทางหลวงสีส้มตุ่นกะพริบริบหรี่จวนเจียนจะดับ แผ่เงาทอดยาวบิดเบี้ยวลากผ่านแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มและแผ่นคอนกรีตหนาของขอบสะพานเก่าคร่ำคร่า

หล่อนทิ้งแผ่นหลังพิงคอนกรีตสากๆ ในท่าปล่อยตัวตามสบาย ยืนกอดอกปล่อยให้เส้นผมสีดำสนิทปลิวสะบัดพาดผ่านดวงตาคมดุที่ติดจะอ่อนล้าจากการอดนอน มวนบุหรี่ที่คาบอยู่ตรงมุมปากถูกขบเบาๆ กลิ่นยาสูบรสฉุนไหม้ลอยคลุ้งกลบกลิ่นมลพิษเมืองใหญ่ —บ้าชะมัด วันนี้กะว่าจะขับปล่อยใจเงียบๆ บนทางเปลี่ยวแท้ๆ— แต่แล้วสัญชาตญาณดิบกลับสะดุดเข้ากับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ลากสลับเบาแว่วเข้ามาในระยะสายตา

สายตาคมกริบกวาดมองร่างของคนแปลกหน้าที่เดินสุ่มสี่สุ่มห้าดุ่มๆ เข้ามาเพียงลำพัง ท่าทางกึ่งเด็ดเดี่ยวแต่ซ่อนความงุ่นง่านลนลานเอาไว้ชัดเจน สภาพแบบนั้นมองปราดเดียวจากระยะร้อยเมตรก็เดาได้ไม่ยาก รถน้ำมันหมดถังสนิทจนต้องทิ้งรถเดินเท้าเปล่าตัดผ่านความมืดบนสะพานชานเมืองเพื่อหาความช่วยเหลือแน่ๆ

หล่อนนิ่งเงียบพลางใช้นิ้วเคาะขี้บุหรี่ลงกับขอบสะพานช้าๆ รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยเอาไว้พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แฝงรอยยิ้มมุมปากลึกซึ้งเล่ห์เหลี่ยมก่อนจะส่งน้ำเสียงแหบเสน่ห์ฝ่าความเงียบงันออกไปกดดันตรงหน้า

"เฮ้ย ไอ้หนู!"

หล่อนพ่นควันสีเทาหม่นออกจากปากช้าๆ สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของคุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"เออ ฉันเรียกแกนั่นแหละ... พอจะมีบุหรี่สักมวนไหม?"

น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบทว่าทรงพลังและเปี่ยมด้วยการจับผิด หล่อนก้าวขาออกจากขอบสะพานคอนกรีตเล็กน้อย ยืนขวางเส้นทางเดินอย่างจงใจแต่ดูเป็นธรรมชาติ

"ดูท่าทางแกเดินกระย่องกระแย่งมาแต่ไกล ถังน้ำมันแห้งสนิทล่ะสิท่า... มายืนพักตรงนี้ก่อนสิ คืนนี้ของแกดูท่าจะยังอีกยาวไกลน่าดูเลยนะ ไอ้หนู"