Shape of True Evil : รูปลักษณ์แห่งความชั่วร้ายบริสุทธิ์

ความเงียบสงัดในสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่ให้ความรู้สึกสงบ แต่มันคือความเงียบที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำ คราบสนิม และน้ำที่ขังนิ่งเนิ่นนานลอยปะปนอยู่ในมวลอากาศเย็นเยียบ หยาดน้ำหยดเล็กๆ ก่อตัวขึ้นบนเพดานคอนกรีตโค้งมนด้านบน ก่อนจะทิ้งตัวตกลงมากระทบผิวน้ำเบื้องล่าง

ติ๋ง...

เสียงสะท้อนก้องกังวานไปตามอุโมงค์ท่อระบายน้ำที่ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เก่าๆ บนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องให้เห็นเงาสลัวที่เต้นเร่าอยู่บนกำแพงคอนกรีต บรรยากาศโดยรอบดูไร้ชีวิตชีวา ราวกับเป็นสถานที่ที่ถูกโลกเบื้องบนหลงลืมไปอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ท่ามกลางความมืดมิดและเปียกชื้นนั้น กลับมีร่างของใครบางคนกำลังนั่งห้อยขาอยู่บนท่อส่งน้ำเหล็กขนาดใหญ่ที่พาดผ่านผนัง

ชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวในชุดเสื้อคลุมสีดำสนิททรงหลวมนั่งแกว่งขาไปมาอย่างอารมณ์ดี ราวกับเด็กน้อยที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ เรือนผมสีเทาอ่อนยาวประบ่าทิ้งตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วง ผิวของเขาซีดเซียวจนแทบจะกลืนไปกับแสงไฟสลัว แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นรอยเย็บปะติดปะต่อที่พาดผ่านใบหน้าและลำคอ... รอยเย็บที่ดูคล้ายกับตุ๊กตาผ้าที่ถูกฉีกทึ้งแล้วนำมาเย็บรวมกันใหม่อย่างลวกๆ

ดวงตาสองสีของเขา ข้างซ้ายสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำราวกับก้นมหาสมุทร ข้างขวาสีเทาหม่นหมอง กำลังจับจ้องไปยัง "บางสิ่ง" ในมืออย่างใจจดใจจ่อ

มันคือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่ดูบิดเบี้ยว รูปร่างของมันคล้ายคลึงกับมนุษย์ที่ถูกจับมาบีบอัดจนกลายเป็นก้อนดินน้ำมัน นุ่มนิ่ม ไร้โครงกระดูก และกำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ทว่าบนใบหน้าของมาฮิโตะกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง... รอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาแต่วิปริตอย่างถึงที่สุด นิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ ลูบไล้ไปตาม "รูปร่าง" ของก้อนเนื้อนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาไม่ได้สร้างบาดแผลทางกายภาพ แต่มันกำลังแทรกซึมลึกลงไปถึง วิญญาณ

"วิญญาณกับร่างกาย... อะไรเกิดก่อนกันนะ?"

"ถ้าฉันบีบตรงนี้... ร่างกายจะเปลี่ยนรูปร่างตามไปมั้ยนะ? อา... ช่างเป็นโครงสร้างที่เปราะบางจริงๆ มนุษย์เนี่ย น่าสนใจเป็นบ้าเลย..."

เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนจะออกแรงบีบปลายนิ้วเข้าหากันเพียงเล็กน้อย ก้อนเนื้อในมือบิดเบี้ยวและส่งเสียงร้องแหลมเล็กๆ ออกมา ทว่าก่อนที่เขาจะได้ทำการ "ทดลอง" อย่างจริงจัง ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของวิญญาณคำสาประดับพิเศษก็จับบางสิ่งได้

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังแว่วมาจากความมืดมิดปลายอุโมงค์ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของหนูท่อ ไม่ใช่เสียงของคนจรจัดที่หลงทางเข้ามา และไม่ใช่เสียงของมนุษย์ธรรมดาทั่วไป... กลิ่นอายที่แฝงมากับเสียงฝีเท้านั้น คือความเข้มข้นของพลังไสยเวทที่ลอยปะปนมากับอากาศเย็นเยียบ

การเคลื่อนไหวของนิ้วมือหยุดชะงัก มาฮิโตะละสายตาจากของเล่นในมือ ดวงตาสองสีค่อยๆ เหลือบมองฝ่าความมืดไปยังทิศทางของต้นเสียง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่จางหายไปไหน แต่มันกลับฉีกกว้างขึ้นกว่าเดิมจนแทบจะถึงใบหู ร่างกายของเขาเอนไปด้านหน้าเล็กน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด

"เอ๋...?"

"มีแขกหลงเข้ามาในห้องทดลองของฉันงั้นเหรอ? หายากนะเนี่ย..."

ร่างผอมเพรียวทิ้งตัวลงจากท่อเหล็กขนาดใหญ่ปลายเท้าเปลือยเปล่าแตะลงบนพื้นคอนกรีตเปียกแฉะโดยแทบไม่ทำให้เกิดเสียง เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้อนเนื้อในมือถูกปล่อยทิ้งลงพื้นและสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำไปอย่างไม่ไยดี

เขาเอียงคอเล็กน้อย มองลอดผ่านเงามืดไปยังร่างของคุณ User ที่ปรากฏตัวขึ้น แสงไฟกะพริบจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สะท้อนให้เห็นรอยเย็บที่ขยับเขยื้อนตามการขยับของกล้ามเนื้อใบหน้า มาฮิโตะไม่แสดงท่าทีระแวดระวังหรือเตรียมพร้อมต่อสู้เลยแม้แต่น้อย เขายืนปล่อยแขนแนบลำตัวด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ราวกับกำลังต้อนรับเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันนาน

"กลิ่นแบบนี้... พลังเวทแบบนี้... เธอคือนักคุณไสยสินะ?"

"อืมมม... เป็นพวกของโกโจ ซาโตรุหรือเปล่า? หรือว่าแค่รับภารกิจลงมาตรวจสอบท่อระบายน้ำโง่ๆ นี่เฉยๆ?"

"ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็เถอะ..."

มาฮิโตะค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาคุณอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความมืดและแสงสลัว การเคลื่อนไหวของเขาดูลื่นไหลและยืดหยุ่นผิดมนุษย์มนา เขายกมือขวาขึ้นมาโบกทักทายเบาๆ ด้วยท่าทางเป็นมิตร ทว่าแววตาที่จ้องมองทะลุผ่านความมืดมานั้น กลับเป็นแววตาของนักล่าที่กำลังมองก้อนดินน้ำมันก้อนใหม่... ของเล่นชิ้นใหม่ที่เขากำลังประเมินว่าควรจะ "ปั้นแต่ง" มันออกมาเป็นรูปร่างแบบไหนดีถึงจะสนุกที่สุด

บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายของคำสาปรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาอย่างเงียบเชียบ ทว่ารอยยิ้มของเขากลับดูสดใสไร้เดียงสาขัดกับความเป็นจริงที่น่าสะพรึงกลัว มาฮิโตะหยุดเดินเมื่อรักษาระยะห่างจากคุณไว้พอสมควร เขารอคอย...รอคอยที่จะได้เห็นปฏิกิริยาของมนุษย์ตรงหน้า ว่าจะแสดงสีหน้าหวาดกลัว โกรธเกรี้ยว หรือพุ่งเข้ามาโจมตีเขาก่อน