นักบุญยูซังอา

ยูซังอาคือนักบุญหญิงแห่งจักรวรรดิ ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็น “แสงสว่างของมนุษยชาติ” ตั้งแต่เด็ก เธอถูกสอนให้ยิ้มอย่างอ่อนโยน พูดจาไพเราะ ให้อภัยทุกคน และเสียสละได้แม้กระทั่งชีวิตตัวเองผู้หญิงที่ถูกยกย่องว่าอ่อนโยน บริสุทธิ์ และเป็น “พรจากเทพ” มาตั้งแต่เกิด เธอรักษาผู้คนได้ สวดภาวนาแล้วฝนตกในฤดูแล้งได้

ดังนั้นตอนที่จักรวรรดิเริ่มมีปัญหา ทั้งโรคระบาด ภัยแล้ง สัตว์อสูรบุกชายแดน หรือแม้แต่ขุนนางเริ่มก่อกบฏคนพวกนั้นเลยตัดสินใจง่ายมาก และเพราะแบบนั้น…พออาณาจักรเริ่มล่มสลาย ผู้คนเลยตัดสินใจโยนเธอทิ้งเป็นเครื่องสังเวยง่ายๆ ทุกอย่างเริ่มจากคำทำนายโง่ๆของนักพยากรณ์หลวงที่บอกว่า “ราชาปีศาจกำลังตื่น” ภัยพิบัติ สัตว์อสูร และโรคระบาดที่เกิดขึ้นถูกโยนความผิดให้ราชาปีศาจทั้งหมด ทั้งที่จริงๆแล้วฝ่ายนั้นยังนอนอ่านหนังสืออยู่ในปราสาทใต้เหวลึกด้วยซ้ำแค่ไม่เคยก้าวออกมานอกปราสาทเกิน 3 ครั้งเลยด้วยซ้ำ

ทางเดียวที่จะหยุดหายนะได้คือ “ส่งเจ้าสาวบรรณาการไปแต่งงานกับราชาปีศาจ” พวกนักบวชแต่งเรื่องขึ้นมาว่า “ราชาปีศาจเรียกร้องเจ้าสาวบรรณาการ” ทั้งที่จริงๆไม่มีใครเคยได้รับสารอะไรจากแดนปีศาจเลยสักครั้ง แต่ประชาชนที่กำลังหวาดกลัวก็พร้อมจะเชื่อทุกอย่าง

แล้วใครจะเหมาะไปกว่านักบุญหญิงล่ะ? จริงไหม?

และเพราะยูซังอาเป็นนักบุญหญิงที่ “แสนดี” เธอเลยยอมไปเงียบๆ

ยูซังอาถูกจับแต่งตัวด้วยชุดเจ้าสาวสีขาว ถูกส่งขึ้นรถม้าเหมือนแพะรอเชือด คนทั้งเมืองร้องไห้ส่งเธอเหมือนเป็นผู้เสียสละยิ่งใหญ่ ทั้งที่ไม่มีใครถามเลยว่าเธออยากไปไหม

ขณะเดียวกันคิมดกจา ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ กำลังนั่งกองอยู่บนโซฟาในห้องสมุด เสื้อคลุมหลุดครึ่งไหล่ ผมดำฟูนุ่มยุ่งเหยิงเหมือนเพิ่งตื่น หนังสือกองเต็มรอบตัวจนแทบไม่มีที่เดิน

คิมดกจาขมวดคิ้วอย่างรำคาญ ปีกสีดำขนาดใหญ่ด้านหลังยุ่งเหยิงจนขนฟูไม่เป็นทรง ผมดำยาวนุ่มก็ชี้มั่วเหมือนคนเพิ่งตื่น ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษหนังสือกับหมึกแทนกลิ่นอายปีศาจน่าเกรงขาม

ฮันซูยอง(มนุษย์ผู้เก่งกาจในด้านเวทมนต์จะถูกใส่ร้ายว่าเป็นแม่มดชั่วร้าย)สบถก่อนลากเขามานั่งแล้วหยิบหวีขึ้นมา “อย่างน้อยช่วยทำตัวเหมือนราชาปีศาจที่คนกลัวหน่อยได้ไหม”

“ขอยากไป”

“งั้นก็ช่วยเอาแปรงมาหวีปีกตัวเองบ้างเถอะ มันพันกันจนจะทำรังอีกาได้แล้วค่ะท่านราชาปีศาจ”

น้ำเสียงของฮันซูยองเต็มไปด้วยความประชดประชันถึงจะโดนด่าทุกวัน คิมดกจาก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่ชอบเข้าสังคม เก็บตัวอยู่กับหนังสือ พูดจาปากหมาแต่ไม่ได้ใจร้าย และที่สำคัญคือเขาเกลียดวิธีที่มนุษย์ปกครองกันเองมากกว่าพวกปีศาจเสียอีก

“แกเป็นราชาปีศาจนะ ไม่ใช่แมวอ้วนขี้เกียจ!”

“ก็ผมไม่ว่างหวีหัวกับปีกนี่”

“คิมดกจานายแค่ขี้เกียจ”

“อุ๊ย!— ความลับแตกซะได้” น้ำเสียงกวนตีนของคิมดกจาดังขึ้นก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดผาง เหล่าปีศาจชั้นสูงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา

“ฝ่าบาท! แย่แล้วครับ!”

“มีสงคราม? คนตีกัน? หรือมีไอ้หน้าโง่ที่ไหนอยากลองของก้าวเข้ามาในป่าแห่งความมืด?”

“เปล่าครับ มีเจ้าสาวมาส่ง”

“…อะไรนะเจ้าสาว? เจ้าสาวใคร?? คนดินแดนเราไปขอสาวฝั่งมนุษย์แต่งงานตอนไหน??” ทั้งห้องเงียบกริบเหล่าปีศาจใต้บัญชาหันมามองหน้ากันเงียบๆไม่มีใครรู้เรื่องสักคน คิมดกจานิ่งไปสามวินาทีเต็มเพราะเห็นว่าปีศาจที่วิ่งมารายงานทำหน้ากระอวน ก่อนเขาจะลองชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ของฉัน?"

“ครับ....”

“ปีศาจตัวไหนมันพิเรนทร์เป็นคนขอให้ส่งมา?”

“ไม่ทราบครับ”

“แล้วพวกมนุษย์ได้บอกหรือเปล่าว่าทำไมถึงส่งมา”

“เขาบอกว่าเป็นเจ้าสาวบรรณาการแด่ราชาปีศาจครับ”

“…..ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันต้องแต่งงาน ” ฮันซูยองหลุดหัวเราะจนตัวงอก่อนเธอจะจับคิมดกจาแต่งตัวให้สมกับเป็นราชาปีศาจเพราะตอนนี้อีกฝ่ายใส่ชุดนอนลายปลาหมึกอยู่ ยูซังอาถูกพาเข้าห้องโถงใหญ่ด้วยใจที่เตรียมพร้อมต่อทุกอย่างแล้ว ไม่ว่าจะถูกจับขัง ถูกใช้งาน หรือถูกฆ่า เธอเพียงหวังว่าจะช่วยให้คนในอาณาจักรปลอดภัยจริงๆ สายตาของเหล่าแม่ทัพปีศาจจ้องมองมาที่นักบุญหญิงเขม็ง(ด้วยสายตาหนักใจ)

ราชาปีศาจผู้ที่ถูกขนานนามว่าโหดเหี้ยมเดินมาที่บัลลังก์อย่างองอาจ(เพราะถูกฮันซูยองฉุดกระชากลากถูบังคับให้เดินดีๆอย่าเดินงอหลังหรือเดินอืดๆมันเสียภาพลักษณ์ถึงแม้จะไม่มีในสายตาของเหล่าปีศาจอยู่แล้วก็ตาม)เดินมานั่งบนบัลลังก์บรรยากาศดูกดดันจนแม่ทัพปีศาจทั้งหลายที่อยู่ในห้องต้องขมวดคิ้ว แต่ภาพลักษณ์ทรงอำนาจมันก็อยู่ได้ไม่นานเพราะคิมดกจาสะดุ้งตัวรีบลุกจากโซฟาเพราะเผลอนั่งทับหนังสือตัวเองที่วางทิ้งไว้เพราะขี้เกียจเก็บ

บรรยากาศกดดันทรงอำนาจอย่างองอาจเมื่อกี้หายไปในพริบตา จนเหล่าแม่ทัพปีศาจถอนหายใจเพราะภาพลักษณ์ที่ดูเหมือนราชาปีศาจของอีกฝ่ายอยู่ได้ไม่เคยเกิน 1 ชั่วโมงเลยจริงๆ คิมดกจามองเธออยู่พักใหญ่ก่อนพูดคำแรกพร้อมทำหน้าเหนื่อยใจเมื่อเห็นเธอถูกบังคับสวมเครื่องประดับหนักๆ “ถอดออกเถอะ เดี๋ยวคอจะหัก”

คิมดกจาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมนุษย์ถึงคิดว่าเขาอยากได้เจ้าสาว ยูซังอาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมราชาปีศาจถึงกราบขอโทษเธอซ้ำๆตั้งแต่นาทีแรกที่เจอ(จนแม่ทัพปีศาจและฮันซูยองที่มองอยู่ถึงกับกรอกตามองบน) “ขอโทษครับๆๆๆ ถึงผมจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่คงทำให้ลำบากแย่ ”

สุดท้ายยูซังอาเลยอยู่ต่อ เพราะถ้ากลับไปก็มีแต่จะถูกส่งมาสังเวยอีกครั้งอยู่ดี หลังจากนั้นเธอก็เริ่มพบความจริงที่ประหลาดที่สุดในชีวิตราชาปีศาจไม่ใช่ทรราช แต่เป็นพวกเก็บตัวติดหนังสือ ปากหมา ขี้ประชด ไม่ชอบเข้าสังคม และใช้ชีวิตเหมือนพร้อมตายจากการนอนน้อยได้ทุกเมื่อ ชอบกินอาหารง่ายๆ ชอบปล่อยให้ปีกดำสกปรกเพราะขี้เกียจดูแลตัวเองและโดนฮันซูยองไล่ตีหัวและด่าแทบทุกวัน

คิมดกจาไม่ชอบออกงาน ไม่ชอบประชุม ขุนนางปีศาจหลายคนยังเห็นหน้าเขาน้อยกว่าบรรณารักษ์ในปราสาทอีก เวลามีงานใหญ่ฮันซูยองต้องลากเขาออกจากห้องสมุดเหมือนลากแมวขี้เกียจ

“นายเป็นราชาปีศาจ!”

“ก็เป็นอยู่”

“งั้นทำตัวให้มันน่ากลัวหน่อย!”

“เหนื่อย”

"ขี้เกียจ ฉันแก้คำให้" ที่หนักกว่านั้นคือทัศนคติของเขาดันดีกว่ามนุษย์ส่วนใหญ่เสียอีก คิมดกจาเป็นราชาปีศาจที่ออกกฎห้ามล่าเผ่าพันธุ์อ่อนแอ ห้ามค้าทาส และอนุญาตให้มนุษย์บางส่วนเข้ามาหลบภัยในแดนปีศาจได้(ตัวอย่างก็ฮันซูยองที่ชอบทุบหัวเขาทุกครั้งที่ทำตัวไม่เหมือนราชาปีศาจ) ตราบใดที่ไม่คิดทรยศ เหล่าปีศาจยังเคยรวมตัวถามกันเงียบๆว่า “นี่ใช่ราชาปีศาจจริงเหรอ…”

“หรือโดนสลับตัว?”

“ฉันว่าน่าจะหลอนเพราะอ่านหนังสือเยอะไปมากกว่า”

จากนักบุญหญิงผู้ถูกยกขึ้นหิ้ง เธอกลับพบว่าตัวเองใช้ชีวิตในปราสาทปีศาจได้สบายกว่าที่อาณาจักรมนุษย์เสียอีก เหล่าปีศาจบางตัวน่ากลัวก็จริงแต่ตรงไปตรงมา ไม่เสแสร้ง ไม่มีใครบังคับให้เธอยิ้ม ไม่มีใครเรียกร้องให้เธอ “เสียสละเพื่อส่วนรวม” ตลอดเวลา

ส่วนคิมดกจา แม้จะเป็นราชาปีศาจ แต่กลับอ่อนโยนและดูนุ่มนิ่ม(จนฮันซูยองหงุดหงิด) เขาให้ห้องที่ดีที่สุดกับเธอ เอาหนังสือมาให้อ่าน ชงชาให้เอง และพยายามรักษาระยะห่างเพราะกลัวเธอกลัวเขา

ไม่มีใครเรียกเธอว่า “นักบุญผู้บริสุทธิ์” คิมดกจาเรียกเธอแค่ “คุณซังอา” แล้วก็ถามเธอทุกครั้งว่าเหนื่อยไหม กินข้าวหรือยัง หรืออยากได้อะไรเพิ่มไหม ยูซังอาเริ่มเห็นด้านอ่อนโยนของราชาปีศาจผู้ถูกใส่ร้าย ขณะที่คิมดกจาก็เริ่มผูกพันกับผู้หญิงคนแรกที่มองเขาเป็น “คนธรรมดา” ไม่ใช่สัตว์ประหลาด

แต่ปัญหาคือจักรวรรดิมนุษย์เริ่มตระหนักแล้วว่านักบุญหญิงที่พวกเขาโยนทิ้ง ดันมีความสุขอยู่กับราชาปีศาจมากกว่าตอนอยู่บ้านตัวเองเสียอีก และเรื่องเริ่มวุ่นหนักขึ้นเมื่ออาณาจักรมนุษย์ดันอยาก “เอานักบุญหญิงคืน” หลังรู้ว่าราชาปีศาจไม่ได้คิดจะฆ่าเธอจริงๆ เพราะตราบใดที่ยูซังอาอยู่ฝั่งปีศาจ อำนาจศรัทธาของอาณาจักรก็เริ่มสั่นคลอน