แกรนด์ดยุกยูจุงฮยอก

ยูจุงฮยอกเคยจินตนาการราชาปีศาจไว้หลายแบบ อาจเป็นสัตว์ประหลาดสูงหลายเมตร มีเขาแหลมคม ดวงตาสีแดงคลุ้มคลั่ง และหัวเราะท่ามกลางกองเลือด หรือไม่ก็เป็นปีศาจครึ่งมนุษย์ที่ชอบเล่นกับความหวาดกลัวของเหยื่อ ใบหน้าบิดเบี้ยว เสียงต่ำหยาบเหมือนอสูรในนรก แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน อย่างน้อย “ราชาปีศาจ” ก็ควรดูเหมือนภัยคุกคาม

ดังนั้นตอนที่แม่ทัพผู้ไร้พ่ายแห่งจักรวรรดิเดินทางมาถึงปราสาทใต้เหวลึกพร้อมดาบศักดิ์สิทธิ์ เขาจึงเตรียมใจไว้สำหรับการต่อสู้นองเลือดตั้งแต่วินาทีแรก แต่สิ่งแรกที่เจอคือปีศาจเฝ้าประตูที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่หน้าปราสาท อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมองยูจุงฮยอกตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเหมือนพ่อค้าถามลูกค้าว่าจะเอาอะไร “มาหาใครครับ”

“…ราชาปีศาจ”

“มีธุระอะไร”

“มาฆ่า”ปีศาจเฝ้าประตูนิ่งไปสองวินาทีจากนั้นก็ยกมือชี้เข้าไปด้านในอย่างขี้เกียจ “อ้อ ตรงไปเลี้ยวซ้าย ห้องสมุดครับ ถ้ายังไม่นอนอยู่ก็อยู่แถวนั้นแหละ”

“….”

“ถ้าหลับอยู่ช่วยปลุกเบาๆนะครับ ท่านราชาปีศาจอารมณ์เสียเวลานอนไม่พอ” ยูจุงฮยอกเริ่มสงสัยว่าตัวเองมาถูกที่หรือไม่แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเดินเข้าไปด้านในปราสาทอย่างระมัดระวัง มือจับดาบแน่น สัมผัสได้ถึงพลังเวทมหาศาลที่ปกคลุมสถานที่แห่งนี้อยู่ตลอดเวลาที่นี่อันตราย อันตรายมาก เพียงแต่เจ้าของมันดูเหมือนจะไม่มีความกระตือรือร้นจะทำอะไรกับพลังนั้นเลย

สุดท้ายยูจุงฮยอกก็มาหยุดอยู่หน้าห้องสมุดขนาดมหึมา ประตูไม้บานใหญ่เปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง แสงสลัวจากโคมเวทส่องผ่านชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน กลิ่นกระดาษกับหมึกจางๆลอยคลุ้งไปทั่วและตรงกลางห้องราชาปีศาจในชุดคลุมสีดำตัวหลวม กำลังนอนคว่ำหน้าบนพรมห้องสมุด

หนังสือกองสูงแทบล้มทับตัว ปีกสีดำขนาดใหญ่แผ่ออกอย่างเกะกะ ขนปีกยุ่งจนดูเหมือนไม่เคยถูกดูแลมาหลายวัน ผมดำฟูนุ่มชี้มั่วทุกทิศ ส่วนเจ้าของปีกกำลังพึมพำงึมงำเหมือนจะหลับทั้งที่ยังถือหนังสือค้างอยู่ “…ท่านราชาปีศาจครับ”

“อื้อ…”

“มีมนุษย์บุกเข้ามาถึงห้องสมุดแล้วครับ”

“อืม…”

“ถือดาบศักดิ์สิทธิ์มาด้วยครับ”

“อืม…” เหล่าปีศาจทั้งห้องเงียบกริบ ยูจุงฮยอกเองก็เงียบฮันซูยองที่ยืนอยู่ข้างประตูเอามือกุมหน้าแล้วถอนหายใจเสียงดัง

“คิมดกจา ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะจับนายโยนออกหน้าต่าง” ราชาปีศาจสะดุ้งเฮือกก่อนเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีเข้มงัวเงียมองมายูจุงฮยอกนิ่งไปพักหนึ่งก่อนดวงตาจะเปล่งประกายเพราะอีกฝ่ายหลอกเหมือนพระเอกในนิยายที่ถูกบรรยายไว้ “…โอ้”

“…”

“หล่อจัง” ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งแม่ทัพปีศาจคนหนึ่งถึงกับหันหน้าหนีเพราะหลุดขำ แม่ทัพปีศาจบางคนถึงกับสำลักน้ำตัวเอง ฮันซูยองปิดหน้าทันทีรู้สึกอยากเอาหนังสือตีหัวราชาปีศาจให้สลบตรงนั้น

“ฉันขอลาออกได้ไหม”

ส่วนยูจุงฮยอกยืนนิ่งเหมือนโดนสาปเขาเดินทางมาพร้อมความตั้งใจจะสังหารราชาปีศาจผู้เป็นภัยของมนุษยชาติ แต่ตอนนี้กลับถูกชมหน้าตาโดยปีศาจผมยุ่งที่ยังมีรอยหมอนกดอยู่ข้างแก้ม ที่หนักกว่านั้นคือคิมดกจายังมองเขาด้วยสายตาเปล่งประกายเหมือนเจอคนที่ชอบ

“นายดูเหมือนพระเอกนิยายที่ถูกบรรยายไว้ในหนังสือที่ผมชอบอ่านเลย” ราชาปีศาจพึมพำเหมือนกำลังชื่นชมอะไรสวยๆ “สูงด้วย”

“….”

“แล้วก็หล่อมากๆ”

“คิมดกจา” ฮันซูยองกัดฟันเรียกชื่ออีกฝ่าย

“ช่วยมีศักดิ์ศรีความเป็นราชาปีศาจบ้าง”

“ผมก็มีอยู่”

“ไม่มี!”

ยูจุงฮยอกเริ่มปวดหัวนี่คือราชาปีศาจที่เขาต้องฆ่า? ไอ้ตัวนี้น่ะเหรอ? แต่แม้ภายนอกจะดูไร้พิษภัยแค่ไหน สัญชาตญาณนักรบของเขากลับยังร้องเตือนดังลั่น อันตราย ตรงหน้าเขาคือสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

เพียงแค่คิมดกจาลืมตาขึ้นเต็มที่ อากาศทั้งห้องก็หนักอึ้งทันที พลังเวทสีดำแผ่ซ่านออกมาโดยไม่ตั้งใจจนชั้นหนังสือด้านหลังสั่นไหวเบาๆ เหล่าปีศาจรอบห้องถึงกับเงียบกริบโดยอัตโนมัติ ราชาปีศาจคนนี้ไม่จำเป็นต้องขู่ใครเพราะทุกคนรู้ดีว่าถ้าเขาคิดจะฆ่าจริงๆ ที่นี่คงไม่เหลืออะไรแล้ว

แล้วเจ้าของพลังมหาศาลนั่นก็หาวออกมาง่วงๆก่อนชี้ไปที่โซฟา “นั่งก่อนมั้ย?”

ส่วนยูจุงฮยอกขมวดคิ้วทันที เขาไม่ชอบคนพูดเล่นระหว่างเผชิญหน้าศัตรู โดยเฉพาะราชาปีศาจที่ควรจะเป็นภัยระดับหายนะ

“ฉันมาที่นี่ตามคำสั่งของจักรวรรดิ” เสียงของเขาเย็นเฉียบ “ส่งตัวนักบุญหญิงคืนมา แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก”

คิมดกจากะพริบตาปริบๆก่อนหันไปถามฮันซูยองด้วยสีหน้างงงวย “ฉันเคยจับนักบุญหญิงไว้เหรอ”

“นายอ่านหนังสือจนสมองเบลอไปแล้วหรือไง?”

“อ้อ จริงด้วย คุณซังอา” พูดจบราชาปีศาจก็หันกลับมาทางยูจุงฮยอกอย่างสุภาพ(ในสภาพที่ยังนอนอยู่กับพื้น)

“นานจะเอาเธอกลับไปทำไม”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่แกต้องรู้”

“แต่เธอไม่อยากกลับนะ แถมจักรวรรดิก็เป็นคนส่งเธอมาเอง” ยูจุงฮยอกชะงักเพราะมันเป็นความจริง

“อีกอย่าง…” คิมดกจามองดาบในมืออีกฝ่ายแล้วขมวดคิ้ว

“นายถือดาบเข้ามาในห้องสมุด”

“…แล้ว?”

“มันอันตรายต่อหนังสือ” ฮันซูยองหลุดหัวเราะพรืดทันที ยูจุงฮยอกเริ่มคิดว่าตัวเองอาจถูกหลอกให้มาปราบคนเสียสติแทนราชาปีศาจ

แต่ถึงอย่างนั้น มือของเขาก็ยังจับดาบแน่นไม่คลาย เพราะสัญชาตญาณกำลังกรีดร้องอยู่ตลอดเวลาว่าอันตราย อันตรายมาก คนตรงหน้าอาจดูเหมือนแมวขี้เกียจที่นอนกองอยู่กับพื้น แต่แรงกดดันจากพลังเวทที่แผ่ออกมานั้นหนักหน่วงเสียจนแม้แต่แม่ทัพผู้ไร้พ่ายอย่างยูจุงฮยอกยังรู้สึกได้ถึงมัน

“ลุกขึ้นมา”เสียงเย็นเฉียบดังขึ้น

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดเล่น”

คิมดกจานิ่งไปนิดก่อนถอนหายใจเบาๆเหมือนโดนขัดเวลางีบ เขาปิดหนังสือในมือดังปึก ก่อนยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ปีกสีดำขนาดใหญ่ขยับตามการเคลื่อนไหว ขนปีกที่ฟูยุ่งเสียดสีกันเบาๆ และทันทีที่ราชาปีศาจยืนเต็มความสูง

ยูจุงฮยอกก็เข้าใจทันทีว่าทำไมทั้งทวีปถึงหวาดกลัวชื่อของอีกฝ่ายร่างโปร่งในตอนนอนดูไม่มีพิษภัย แต่พอลุกขึ้นจริงๆกลับสูงเกือบเท่าเขา ไหล่กว้างและปีกที่ใหญ่มากพอจะบดบังแสงจากโคมเวทด้านหลัง ดวงตาสีเข้มที่ง่วงงุนเมื่อครู่เย็นลงเล็กน้อยขณะมองกลับมา

แรงกดดันมหาศาลแผ่คลุมทั้งห้องในพริบตา เหล่าปีศาจรอบด้านเงียบกริบกว่าเดิมแต่เจ้าของแรงกดดันนั่นกลับยกมือขึ้นจัดปีกตัวเองที่พันกันมั่วอย่างรำคาญ

“โอ๊ย ติดอีกแล้ว…”

“เพราะนายไม่เคยหวีมันไง” ฮันซูยองสวนทันที

“มันเสียเวลา”

“แล้วตอนนี้ก็เสียหน้าสุดๆเหมือนกัน”

ยูจุงฮยอกเริ่มปวดหัวหนักกว่าเดิม เขาควรชักดาบ เขาควรโจมตี เขาควรฆ่าราชาปีศาจตรงหน้าให้จบตามหน้าที่

แต่ภาพราชาปีศาจที่กำลังพยายามดึงขนปีกตัวเองออกจากกันอย่างหงุดหงิดมันทำให้บรรยากาศตึงเครียดพังหมด

“นายจะยืนถือดาบแบบนั้นอีกนานไหม”

“….”

“เมื่อยแทน”

“นี่แกกำลังดูถูกฉัน?”

“เปล่า” คิมดกจาตอบหน้าตาย “ผมเป็นห่วงกล้ามเนื้อไหล่นาย”

ฮันซูยองหันหน้าหนีทันทีเพราะเริ่มขำส่วนยูจุงฮยอกเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่มดมนุษย์คนนี้ถึงดูเหมือนคนที่แทบจะเป็นบ้าตลอดเวลา

“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเล่นกับแก”

“แต่ผมมาที่นี่เพื่ออ่านหนังสือนะ”

“…”

“งั้นถือว่าเราต่างคนต่างทำงาน?”

ยูจุงฮยอกไม่เคยเจอศัตรูแบบนี้มาก่อนปกติพอเห็นดาบศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนจะหวาดกลัว หรือไม่ก็พุ่งเข้ามาสู้ทันที แต่ราชาปีศาจตรงหน้ากลับดูเหมือนรำคาญที่เขามาขัดเวลาอ่านหนังสือมากกว่า “ถ้าแกไม่ส่งนักบุญหญิงคืน ฉันจะใช้กำลัง”

“อืม…” คิมดกจาพยักหน้าช้าๆ “แล้วคุณซังอาจะยอมกลับไหม”

ยูจุงฮยอกชะงักอีกครั้ง“นั่นไม่เกี่ยว”

“เกี่ยวสิ” ราชาปีศาจเอียงหัวมองเขา “คนที่จะถูกพากลับคือเธอนะ ไม่ใช่นาย”

“….”

“หรือจักรวรรดิของนายไม่เคยถามความเห็นใครอยู่แล้ว?”

คำพูดนั้นแทงเข้ามาตรงเกินไป ยูจุงฮยอกนิ่งเงียบเพราะเขารู้ดีว่ามันจริงจักรวรรดิไม่เคยถามว่ายูซังอาอยากเป็นนักบุญไหม ไม่เคยถามว่าเธออยากถูกส่งมาเป็นเครื่องสังเวยหรือเปล่าเหมือนที่ไม่เคยถามเขาเหมือนกันว่าอยากเป็นวีรบุรุษไหม

บรรยากาศเงียบลงพักหนึ่ง ก่อนเสียงเปิดประตูเบาๆจะดังขึ้น “อ้าว?”

ยูซังอาชะงักเมื่อเห็นชายในชุดเกราะยืนอยู่กลางห้อง “แกรนด์ดยุกยูจุงฮยอก?…”

ยูจุงฮยอกหันไปมองทันที และภาพที่เห็นทำให้เขาขมวดคิ้ว นักบุญหญิงที่ควรจะถูกจองจำอยู่ในคุกมืดกลับถือถาดคุกกี้กับกาชาเดินเข้ามาสบายๆ ใบหน้าผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ในวิหารเสียอีก

“ดิฉันได้ยินว่ามีแขกมาเลยลองเอาชามาให้ค่ะ” ยูซังอาพูดพร้อมยิ้มบางๆก่อนเดินเข้ามาในห้องสมุดช้าๆ ถาดไม้ในมือมีทั้งกาชาร้อน คุกกี้อบใหม่ และของว่างอีกสองสามอย่าง กลิ่นหอมอ่อนๆของเนยกับใบชาค่อยๆกลบกลิ่นหมึกและกระดาษในห้อง

ยูจุงฮยอกมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน นักบุญหญิงที่เขาจำได้มักอยู่ในชุดขาวเรียบร้อย ถูกล้อมรอบด้วยนักบวชและสายตาคาดหวังของผู้คน รอยยิ้มของเธอสวยงามเสมอ แต่ก็เหมือนถูกวาดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเกินไปแต่ตอนนี้ยูซังอากลับดู…สบายใจ

ผมยาวสีส้มอ่อนถูกรวบหลวมๆ เสื้อคลุมสีอ่อนที่สวมอยู่เรียบง่ายกว่าชุดนักบุญมาก แขนเสื้อถูกพับขึ้นเล็กน้อยเหมือนคนที่เพิ่งทำขนมเสร็จ ใบหน้ามีไออุ่นจางๆจากห้องครัว ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยนแบบนักบุญหญิงที่ถูกฝึกมาให้ยิ้มเพื่อปลอบโยนคนทั้งโลก....มันเป็นรอยยิ้มของคนธรรมดา

“คุณซังอา” คิมดกจาหันไปทันที ดวงตาที่ง่วงงุนเมื่อครู่เหมือนมีชีวิตขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะทำน้ำเสียงเหมือนเด็กโดนแย่งขนม “เขาถือดาบเข้าห้องสมุด มันอันตรายต่อหนังสือนะ”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาห่วงหนังสือนะคะคุณดกจา”

“แต่ถ้าฟันโดนชั้นหนังสือล่ะ”

“ไม่มีใครจะฟันชั้นหนังสือค่ะ”

“มนุษย์คนนี้ดูเหมือนจะทำ”ยูจุงฮยอกขมวดคิ้วทันที

“ฉันไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น”

“งั้นก็ดีเลย” คิมดกจาพยักหน้าจริงจัง “ชั้นสามโซนตะวันตกมีฉบับพิมพ์ครั้งแรกอยู่ ผมหวงมาก”

“คิมดกจา!” ฮันซูยองขึ้นเสียงทันทีจนเสียงสะท้อนในห้องสมุดดังกลับไปมา

“ตอนนี้มีแม่ทัพของจักรวรรดิถือดาบศักดิ์สิทธิ์ยืนอยู่ตรงหน้า! หยุดห่วงหนังสือสักนาทีได้ไหม!”

“แต่หนังสือหายากนะ!”

“ฉันจะเอานายไปขายให้พ่อค้าทาสจริงๆแล้วนะ”

ยูซังอาหลุดหัวเราะเบาๆเสียงหัวเราะนั้นนุ่มมาก นุ่มจนยูจุงฮยอกเผลอมองไปโดยไม่รู้ตัว นักบุญหญิงรีบยกถาดขึ้นวางบนโต๊ะเตี้ยใกล้โซฟา ก่อนหันมาทางเขาอีกครั้ง

“คุณยูจุงฮยอก…จะรับชาสักถ้วยไหมคะ”

“….”

“เดินทางมาถึงที่นี่คงเหนื่อยน่าดูเลย”

ยูจุงฮยอกนิ่งปกติคนที่เห็นเขามักหวาดกลัว ไม่ก็รีบก้มหัวด้วยความเกรงใจ ไม่มีใครถามว่าเขาเหนื่อยไหมด้วยน้ำเสียงธรรมดาแบบนี้ โดยเฉพาะหลังจากเขาถือดาบบุกเข้ามาถึงปราสาทปีศาจ

“ดิฉันใส่น้ำผึ้งนิดหน่อยค่ะ” ยูซังอาพูดต่ออย่างสุภาพ “อากาศแถวนี้เย็น ดื่มอะไรอุ่นๆน่าจะดีกว่า”

“…”

ฮันซูยองหันไปมองยูซังอาเงียบๆเหมือนอยากถามว่าเธอปรับตัวกับแดนปีศาจได้เร็วเกินไปไหม ส่วนเหล่าแม่ทัพปีศาจรอบห้องก็เริ่มแอบพึมพำกันเบาๆ

“นักบุญหญิงทำคุกกี้อร่อยมากนะ…”

“ครั้งก่อนท่านราชาปีศาจแย่งกินจนโดนตีมือด้วย”

“แล้วร้องโวยวายเป็นสิบนาที”

“ฉันได้ยินนะ” คิมดกจาพูดขึ้นทันทีทั้งที่ยังยืนยุ่งอยู่กับปีกตัวเอง ยูจุงฮยอกเริ่มปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆนี่ไม่ใช่บรรยากาศของรังปีศาจ มันเหมือนบ้านคนเพี้ยนรวมตัวกันมากกว่า

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างทุกครั้งที่ยูซังอาเดินผ่าน เหล่าปีศาจจะหลบทางให้เงียบๆไม่ใช่เพราะกลัวแต่เป็นการให้เกียรติ

ไม่มีสายตาโลภ ไม่มีท่าทีมองเธอเป็นเครื่องสังเวย ไม่มีใครบังคับให้เธอยิ้มแม้แต่ราชาปีศาจที่ถูกกล่าวหาว่าโหดเหี้ยมก็ยังขยับถอยให้เธอมีที่วางถาดสะดวกขึ้นโดยอัตโนมัติราวกับทุกคนในที่นี้เคารพเธอในฐานะ “ยูซังอา”

ไม่ใช่ “นักบุญหญิง”

“…ทำไม” เสียงต่ำของยูจุงฮยอกดังขึ้นในที่สุดทุกคนหันมามองเขา

“ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

ยูซังอานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มบางๆ “เพราะที่นี่ไม่มีใครบังคับให้ฉันต้องเป็นอะไรค่ะ”

“….”

“ไม่มีใครขอให้ฉันช่วยโลก ไม่มีใครบอกว่าฉันต้องเสียสละเพื่อส่วนรวม” เธอก้มมองถ้วยชาในมือเงียบๆ

“คุณดกจาถามดิฉันแค่ว่า ‘อยากกินอะไรไหม’ ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ยูจุงฮยอกรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหนักอึ้งอยู่ในอกเพราะแม้แต่เขาเอง ก็จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่มีคนถามเขาแบบนั้นคือเมื่อไร

“อีกอย่าง…” ยูซังอาหันมายิ้มให้เขาอีกครั้ง “ที่นี่ไม่มีใครบังคับให้ดิฉันยิ้มตลอดเวลาด้วยค่ะ”

ยูจุงฮยอกเงียบไปเงียบอยู่นานมากและนั่นทำให้เขาน่าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมเพราะส่วนหนึ่งในใจเขาเริ่มรู้แล้วว่าคนที่ดูเหมือนสัตว์ประหลาดที่สุดในเรื่องนี้ อาจไม่ใช่ราชาปีศาจเลยก็ได้

ทุกอย่างในที่นี่มันผิดปกติไปหมด ราชาปีศาจไม่เหมือนราชาปีศาจนักบุญหญิงไม่เหมือนเชลยและที่แย่ที่สุดคือดูเหมือนทุกคนในปราสาทนี้จะมองว่าเขาเป็นฝ่ายแปลกที่สุดแทน

ตั้งแต่ไหนแต่ไร คิมดกจามีพรสวรรค์ประหลาดในการทำให้สถานการณ์ตึงเครียดพังพินาศในเวลาไม่กี่ประโยค แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือเขาพูดจริงทุกคำ

โลกมันเริ่มเพี้ยนตั้งแต่ตรงไหนกันแน่ แต่ถึงจะงุนงงแค่ไหน ยูจุงฮยอกก็ยังไม่วางใจ เขายังคงอยู่ที่ปราสาทปีศาจชั่วคราวเพื่อสังเกตการณ์ตามคำสั่งจักรวรรดิ และยิ่งอยู่ เขายิ่งพบเรื่องน่าปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ

เช่นราชาปีศาจที่ชอบอ่านหนังสือจนลืมกินข้าว ราชาปีศาจที่โดนมนุษย์อย่างฮันซูยองไล่ตีเพราะปล่อยปีกพันกันจนขยับไม่ได้

ราชาปีศาจที่เถียงขุนนางปีศาจเรื่องงบประมาณสร้างห้องสมุดใหม่จริงจังกว่าตอนประชุมสงคราม

แล้วก็ราชาปีศาจที่—..... “นี่ยูจุงฮยอก”

“…อะไร”

“หยิบหนังสือบนชั้นนั้นให้หน่อย”

“ฉันไม่ใช่คนรับใช้แก”

“แต่นายสูงกว่า ผมเอื้อมไม่ถึง”

“…”

สุดท้ายยูจุงฮยอกก็หยิบให้อยู่ดีและนั่นทำให้ทั้งห้องสมุดตกอยู่ในความเงียบ เพราะเหล่าปีศาจชั้นสูงไม่เคยเห็นใครใช้แม่ทัพผู้ไร้พ่ายเป็นบันไดมนุษย์แล้วรอดชีวิตมาก่อน

คิมดกจาเองก็ดูไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ หรือบางทีอาจเพราะเขาไม่เคยมองยูจุงฮยอกเป็น “อาวุธของจักรวรรดิ” ตั้งแต่แรก

เขามองอีกฝ่ายเป็นแค่คนคนหนึ่งคนที่เย็นชาปากหมา นอนไม่พอ ชอบขมวดคิ้ว และแบกรับอะไรไว้มากเกินไป

ซึ่งน่าหงุดหงิดตรงที่ยูจุงฮยอกเริ่มชินกับสายตาแบบนั้นอย่างช้าๆโดยไม่รู้ตัว