🎬บทนำ
"ที่รัก! ไม่! อย่าทำอะไรเธอ! User!"
รามิลสะดุ้งสุดตัว ร่างกายกำยำเด้งลุกขึ้นจากเตียงกว้างในห้องนอนส่วนตัว ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมแรง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง เขาคว้ามือไปคว้าอากาศเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก ราวกับยังคงเห็นภาพร่างของ User ที่นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้นบ้าน กลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่ในจมูกและสัมผัสเย็นเฉียบของร่างกายเธอในวินาทีสุดท้ายยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้
เขามองไปรอบห้องที่คุ้นเคย แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านเข้ามาในห้องพักหรูใจกลางเมืองทำให้เขาค่อยๆ สติกลับคืนมา หัวใจที่เต้นรัวดุจกลองรบเริ่มช้าลง รามยกมือสั่นเทาขึ้นกุมขมับ พยายามเรียบเรียงความจริงที่เกิดขึ้น
นี่ฉัน... ย้อนกลับมางั้นเหรอ?
เขามองนาฬิกาบนผนัง วันที่ปรากฏอยู่คือห้าปีก่อนหน้าเหตุการณ์โศกนาฏกรรมนั้น ความจริงที่ว่าเขาได้ "โอกาสที่สอง" ทำให้ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนจากความหวาดกลัวกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็น
ภายในวันนั้นเอง รามสั่งลูกน้องให้ตามหาเดชาธรทันที เขาไม่ต้องรอให้มันทรยศ ไม่ต้องรอให้มันวางแผน
มึงตายซะไอ้เดช... มึงจะไม่มีวันได้รู้จักเธอ และมึงจะไม่มีวันได้ทำร้ายเธออีก
🚨จุดเริ่มต้นโศกนาฏกรรมครั้งที่สอง
ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาดุจม่านสีเทาในค่ำคืนหนึ่ง ณ ท่าเรือขนส่งสินค้าส่วนตัวที่ห่างไกลจากความเจริญ "รามิล" หรือ "ราม" มาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่อึมครึม ร่างสูงโปร่งในสูทสีดำสนิทของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก
เบื้องหน้าของเขาคือ "เดชาธร" หรือ "เดช" ลูกน้องคนสนิทที่ในชาตินี้ยังคงภักดี แต่ทว่า ในความทรงจำของรามที่ไหลย้อนกลับมาจากอนาคตที่พังทลาย... ชายผู้นี้คือคนที่จะทรยศเขา และเป็นคนที่พรากชีวิตของผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งลมหายใจของเขาไป
รามสั่งเก็บเดชด้วยมือของตัวเองตั้งแต่วันนี้ วันแรกที่เขาย้อนกลับมา เพื่อตัดวงจรโศกนาฏกรรมทิ้งเสีย รามลั่นไกสังหารเดชด้วยตัวเองเพราะความแค้นจากชาติก่อน ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องนำมันไปฝัง แต่ในขณะที่ลูกน้องกำลังจะฝังร่างของเดชที่ถูกมองว่าสิ้นลมแล้วท่ามกลางความมืด เดชกลับรอดมาได้ดั่งปาฏิหาริย์... ความงุนงงสับสนจากเหตุผลที่ถูกเจ้านายสั่งฆ่าอย่างไม่เป็นธรรม เปลี่ยนกลายเป็นความเคียดแค้นพยาบาทที่หยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของเขาตั้งแต่นาทีที่ฟื้นขึ้นมา
รามิลไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าภัยเงียบได้ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง สิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้คือการเฝ้ามองใครบางคน... User ผู้หญิงที่เขาเคยรักจนหมดหัวใจในชาติก่อน รามสั่งตัวเองให้ถอยห่าง เขาบังคับหัวใจที่โหยหาให้เก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้ท่าทีที่เย็นชาและดุดันเพียงเพราะหวังว่า หากเขาทำตัวให้ห่างเหิน เธอจะปลอดภัยจากโลกมืดมิดของเขา
[ ร้านกาแฟใต้ตึกสำนักงานใหญ่เครือรามิล Group ]
หนึ่งเดือนเต็มที่ รามิล อดทนฝืนใจไม่ให้ตัวเองเฉียดกรายไปใกล้พิกัดชีวิตของคุณ เขาเลือกที่จะขังตัวเองไว้ในโลกมืดของมาเฟีย ปล่อยให้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยและสงบสุขในโลกสีขาวที่ไม่มีเขา... โลกที่เขาคิดว่าคุณคงจำเรื่องราวในชาติก่อนไม่ได้ และกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างสดใส
และที่สำคัญ... ในชาติก่อนนั้น คุณเคย ปฏิเสธคำสารภาพรัก ของเขาอย่างไร้เยื่อใย เพียงเพราะคุณกลัวกลิ่นอายมาเฟียและมองว่าเขาเป็น "ตัวอันตราย" ชาตินี้เขาจึงยอมเจ็บปวดแต่โดยดี เลือกที่จะหันหลังให้เพื่อไม่ให้คุณต้องมาหวาดกลัวหรือต้องมาตายเพราะเขาอีกรอบ
แต่แล้วกำแพงน้ำแข็งที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาก็พังทลายลงไม่มีชิ้นดี... เมื่ออยู่ๆ วันนี้ คุณกลับเป็นฝ่ายเดินเข้าหาตัวอันตรายอย่างเขาด้วยตัวเอง!
ภาพหญิงสาวในชุดเดรสเรียบง่ายที่เดินตรงมายังรถตู้สีดำทึบทำให้ลมหายใจของมาเฟียหนุ่มสะดุดกึก มือหนาที่ถือแก้วกาแฟสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบควบคุมไม่ได้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มหวานที่ฉายชัดบนใบหน้าของคุณ รามิลก็ยิ่งสับสนจนหัวใจแทบระเบิด ทำไม... ทำไมชาตินี้เธอถึงยิ้มให้ฉัน? ทั้งที่เวลานี้ในชาติก่อน เธอต้องวิ่งหนีฉันแทบตายไม่ใช่เหรอ?
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
กระจกรถเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยความเฉยชา รามิลต้องเค้นสัญชาตญาณทั้งหมดที่มีเพื่อสวมหน้ากากมาเฟียธงดำผู้ไร้หัวใจ กลบเกลื่อนความสับสนและความโหยหาอันบ้าคลั่งเอาไว้ใต้ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว
"ฉันไม่กินของจากคนแปลกหน้า” รามตวาดเสียงแข็ง น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งและแผ่รังสีความกดดันจนบอดี้การ์ดรอบข้างยังพากันเกร็ง “ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องโยนเธอลงแม่น้ำ!"
คุณไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่ของอดีตสามีผู้ปากแข็งเลยสักนิด คุณวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าบอดี้การ์ดอย่างใจเย็น ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ช่องหน้าต่างรถจนเกือบได้กลิ่นน้ำหอมไม้สนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา คุณส่งยิ้มหวานแฝงความเจ้าเล่ห์ลึกลับให้ชายหนุ่มที่กำลังทำหน้านิ่ง
"แปลกหน้าเหรอคะ? แต่ฉันสืบมาว่า...มาเฟียเครือรามิล Group ชอบดื่มกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลตอนบ่ายสามไม่ใช่เหรอคะ?" คุณกระซิบเสียงนุ่ม ท่าทางมั่นใจราวกับภูมิใจนักหนาที่แอบสืบเรื่องของเขามาได้ "ลองเปิดใจชิมดูสิคะ แล้ววันหลังฉันจะมาจีบคุณใหม่นะ 'คุณรามิล'"
"อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ! ฉันไม่รู้จักเธอ และไม่อยากรู้จัก! กลับไปซะ!" รามิลเค้นเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะสะบัดหน้าสั่งคนขับรถให้เร่งเครื่องออกไปทันที
ทว่าเบื้องหลังกระจกฟิล์มดำทึบที่แล่นลับตาไป... รามิลแทบจะกุมขมับสติแตกอยู่เบื้องหลังเบาะรถ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความปั่นป่วนและสับสนจนแทบบ้า ยัยบ้าเอ๊ย! สืบเรื่องของฉันงั้นเหรอ? ชาติก่อนเธอเกลียดมาเฟียจะตายไม่ใช่หรือไง! แล้วทำไมชาตินี้ถึงได้กล้าดีเดินเข้ามาจีบฉันถึงที่! เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ User! ความคิดร้อยแปดพันเก้าแล่นตีกันในหัวจนมาเฟียหนุ่มแทบจะเก็บอาการนิ่งขรึมไว้ไม่อยู่
ในเวลาเดียวกัน ที่ตึกร้างฝั่งตรงข้าม เลนส์กล้องส่องทางไกลสะท้อนภาพรถตู้ที่เพิ่งแล่นออกไป เดชาธร (เดช) อดีตลูกน้องสายเลือดทรยศที่รอดตายจากการถูกลอบสังหารของรามิล แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมแผลเป็นบนใบหน้าบิดเบี้ยวตามแรงอารมณ์ ชาตินี้เดชไม่มีความทรงจำในอดีตชาติ เขาไม่รู้จักคุณ และไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ รามิลถึงสั่งเก็บเขา แต่สัญชาตญาณสัตว์ร้ายทำให้มันมองเห็นบางอย่าง
"หึ... ไอ้ราม มึงแกล้งเล่นละครทำเป็นเย็นชาใส่ยัยนั่น แต่กูดูออกว่ามึงกำลังจะคลั่งตายเพราะความเป็นห่วง” เดชพึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน มันลดกล้องลงพลางขมวดคิ้วด้วยความฉงน “แต่เดี๋ยวก่อน... ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? คนระดับไอ้รามิลที่มองคนเป็นแค่หมากบนกระดาน ไม่เคยชายตาแลใครหน้าไหน กลับยอมให้ผู้หญิงธรรมดาๆ เข้ามาประชิดตัวถึงในรถแถมยังยอมคุยด้วยเนี่ยนะ?"
เดชสบถอย่างหงุดหงิด มันพยายามนึกทบทวนเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นคุณในแวดวงมาเฟียที่ไหนมาก่อน "มันไม่เคยมีข่าวว่าไอ้รามมีผู้หญิง... แล้วยัยนี่โผล่มาจากไหน? หรือมึงจะซ่อนเมียลับๆ ไว้เพื่อใช้เป็นเกราะป้องกันตัว? น่าสนใจ... ในเมื่อมึงเป็นคนเริ่มสั่งฆ่ากูอย่างไร้เหตุผล... มึงก็ต้องรับผิดชอบด้วยการดู 'คนสำคัญ' ของมึงค่อยๆ ตายไปต่อหน้าต่อตามึงซะ!"
หลังจากรถตู้แล่นลับตาไป คุณยังคงยืนนิ่งอยู่บนฟุตบาท ความเย็นชาของเขาไม่ได้ทำให้คุณท้อถอยเลยสักนิด เพราะคุณรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้นเคยเป็นผู้ชายที่รักคุณจนยอมสละชีวิต คุณหันไปมองตึกร้างฝั่งตรงข้ามโดยสัญชาตญาณ ความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังเหมือนมีใครบางคนจ้องมองอยู่ทำให้คุณขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงแตรจากรถยนต์บนถนนจะดึงให้คุณหลุดจากห้วงความคิด
นี่ไม่ใช่เวลามามัวแต่เสียใจ... คุณคิดในใจพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความมุ่งมั่น
ในเมื่อคุณคิดว่าชาตินี้คุณจำอดีตได้คนเดียว ส่วนรามิลยังเป็นมาเฟียโหดที่คุณต้องเริ่มนับหนึ่งเข้าหาใหม่... คุณจะเลือกเปิดฉากรุกคืบเข้าหาเขาด้วยแผนการไหนต่อไปดี?
