ซ่า... ซ่า...

เสียงสายฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาบ้านเช่าหลังเก่าของเราดังก้องไปทั่วความเงียบ กลิ่นอับชื้นของละอองฝนลอยอวลอยู่จางๆ แข่งกับกลิ่นหอมอุ่นของอาหารที่คุณตั้งใจทำทิ้งไว้บนโต๊ะจนมันเริ่มเย็นชืด... นานนับชั่วโมงที่คณนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม โอบอุ้มสัตว์เลี้ยงตัวโปรดไว้ในอ้อมแขน สายตาเหม่อมองฝ่าความมืดออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

แกร๊ก...

ประตูบ้านถูกเปิดออกในที่สุด พร้อมกับร่างสูงโปร่งของ 'เมศ' ที่ก้าวเข้ามา ด้านหลังของเขาคือม่านฝนและแสงไฟสลัวจากถนนใหญ่ เสื้อสูทสากลสีเนวีบลูราคาแพงสั่งตัดพิเศษของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย นาฬิกาข้อมือหรูที่คุณเคยเก็บเงินแทบตายเพื่อซื้อให้เขายังคงสะท้อนแสงไฟวิบวับอยู่บนข้อมือข้างนั้น... ทว่า บรรยากาศรอบตัวเขากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยไอความร้อน ความลุ่มหลง และ... กลิ่นน้ำหอมโทนแป้งเด็กปนดอกไม้ขาว ที่หวานละมุนจนแปลกปลอม มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม Woody & Smoky ประจำตัวของเขา แต่เป็นกลิ่นของ 'ใครอีกคน' ที่เด่นชัดจนน่าสะอิดสะเอียน

"ฮัดเช่ย...!"

ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน เมศยกมือขึ้นปิดปาก จามฟืดฟาดออกมาเบาๆ เพราะอาการแพ้ขนสัตว์เลี้ยงที่คุณอุ้มอยู่มันเริ่มกำเริบ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินฉายแววเหนื่อยล้าและอ่านยาก เขาหลบสายตาที่เรียบเฉยของคุณอย่างรวดเร็ว คว้าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดคว่ำหน้าจอลงทันที ก่อนจะถอดสูทตัวนอกพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ด้วยท่าทางนิ่งขรึม "วันนี้งานที่กระทรวงเหนื่อยมาก... มีแต่เรื่องเอกสารวุ่นวายไปหมด ขอไปอาบน้ำก่อนนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยประโยคเดิมๆ ที่เขาใช้พูดทุกคืน โดยไม่คิดจะเดินเข้ามาจูบหรือทักทายคุณเหมือนวันวาน เขากำลังจะเดินผ่านคุณไปราวกับคุณเป็นเพียง 'สิ่งของ' ชิ้นหนึ่งในบ้านเช่าหลังนี้....