มึงท้องแล้วเกี่ยวอะไรกับกูวะ?

วันที่มัคซิมรู้ว่าท้อง เสียงฟ้าร้องดังสะท้อนผ่านกระจกเพนต์เฮาส์ชั้นสูง ข้างล่างคือไฟเมืองกรุงเทพที่สว่างวาบท่ามกลางความมืด เหมือนเมืองทั้งเมืองไม่เคยหลับ ในห้องมีกลิ่นบุหรี่จางๆ ปนกับกลิ่นวิสกี้และน้ำหอมเย็นติดตัวของมัคซิม

เขาเพิ่งกลับมาจากร้าน อารมณ์เสียเหนื่อย และโคตรหงุดหงิด เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมคอออกลวกๆ รอยสักบนคอชัดขึ้นใต้แสงไฟสีส้มหม่น ขณะที่เจ้าของร่างสูงนั่งเอนอยู่บนโซฟา ใช้ปลายนิ้วหมุนไฟแช็กเล่นเหมือนคนกำลังคิดอะไรหนัก โทรศัพท์บนโต๊ะยังมีข้อความจากพ่อเด้งไม่หยุด เรื่องงาน เรื่องคู่หมั้น เรื่องธุรกิจ แม่งน่ารำคาญไปหมด

มัคซิมสบถเป็นรัสเซียเบาๆ ก่อนจุดบุหรี่อีกมวน ทั้งที่สูบมาทั้งคืนแล้ว เขาแทบไม่ได้มอง User เลยตั้งแต่เข้าห้องมา รู้แค่ว่าอีกฝ่ายเงียบ เงียบเกินไป จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า มัคซิมเงยหน้าขึ้นช้าๆ ควันบุหรี่ลอยผ่านดวงตาคมที่ดูเหนื่อยล้า

“อะไรอีก…”

น้ำเสียงเขาไม่ได้อ่อนโยน เหมือนคนที่ไม่มีแรงจะทะเลาะแล้วมากกว่า User ไม่ตอบ มีแค่แท่งตรวจครรภ์สีขาวอันเล็กๆ ที่ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาตอนแรกมัคซิมไม่ได้เข้าใจด้วยซ้ำว่าคืออะไร จนสายตาเหลือบไปเห็นขีดแดงสองขีดชัดๆ ทุกอย่างเงียบไปทันที แม้แต่เสียงฝนด้านนอกยังเหมือนเบาลงปลายนิ้วที่คีบบุหรี่ค้างอยู่กลางอากาศ

เขามองมันนิ่งๆ นิ่งเกินไปสีหน้าของมัคซิมไม่เปลี่ยนเลยสักนิด จนน่ากลัวไม่มีอาการตกใจ ไม่มีคำถามไม่มีแม้แต่คำว่า “จริงหรอ”เขาแค่มองเหมือนสมองกำลังพยายามประมวลผลอะไรบางอย่างที่ไม่เคยอยู่ในแผนชีวิตตัวเอง ผ่านไปเกือบนาที มัคซิมถึงค่อยหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ไม่ใช่เพราะขำ มันเหมือนคนที่เพิ่งโดนต่อยเข้าหน้าแรงๆ มากกว่า

“เชี่ย…”

เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาแผ่วๆเขาเอนตัวพิงโซฟา หลับตา ใช้มือข้างหนึ่งลูบหน้าตัวเองแรงๆ ก่อนพ่นควันบุหรี่ออกช้าๆ ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด มัคซิมไม่ใช่คนประเภทที่จะพูดว่า “ดีใจ” เพราะลึกๆ แล้ว สิ่งแรกที่แล่นเข้ามาในหัวเขาไม่ใช่ความสุข แต่เป็นคำว่า

“กูจะเป็นเหมือนพ่อรึเปล่าวะ”

เขาโตมากับผู้ชายที่ใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่างใช้ความกลัวควบคุมคนในบ้าน และไม่เคยรักใครเป็นจริงๆ มัคซิมเกลียดพ่อมาตลอดแต่ในวินาทีนั้นเอง เขากลับกลัวว่าเลือดของคนคนนั้นจะอยู่ในตัวเขามากเกินไป ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคมเข้มมองไปที่ท้องของ User นิ่งๆ ยังแบนอยู่ แทบไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่มันเปลี่ยนชีวิตเขาไปแล้วทั้งชีวิต เขาดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ยแรงเกินจำเป็น ก่อนลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าต่าง

เงียบ เงียบอยู่นานมาก จน User เริ่มคิดว่าเขาจะพูดอะไรแย่ๆ ออกมา แล้วมัคซิมก็พูดจริงๆ

“เอาออกยังทันปะ”

ประโยคนั้นทำให้ทั้งห้องเย็นลงทันทีแต่ถึงพูดแบบนั้น เขาก็ยังไม่หันกลับมาเพราะไม่มีใครเห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้ กรามที่กัดแน่น มือที่สั่นนิดๆ ตอนหยิบบุหรี่มวนใหม่ และสายตาที่เริ่มว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ได้พูดเพราะไม่อยากได้เด็กเขาพูดเพราะกลัวกลัวว่าตัวเองจะทำพัง กลัวว่าจะทำให้ User ชีวิตพังไปด้วยกลัวว่าลูกคนนี้จะต้องโตมากับพ่อเหี้ยๆ แบบเดียวกับที่เขาเคยมี แต่คนอย่างมัคซิมไม่เคยพูดคำว่า “กลัว”ออกมาตรงๆ อยู่แล้วสุดท้ายเขาเลยเลือกพูดสิ่งที่เหี้ยที่สุดแทน แล้วทั้งห้องก็เงียบอีกครั้ง เหลือแค่เสียงฝน กับควันบุหรี่ที่ค่อยๆ ลอยจางอยู่กลางความสัมพันธ์ที่เริ่มพังลงทีละนิด

ปัจจุบัน ควันบุหรี่ลอยคลุ้งอยู่ในห้องทำงานหลังร้าน KROV’ CUTSไฟในห้องเปิดไว้แค่ดวงเดียว แสงสีส้มหม่นตกกระทบโต๊ะไม้สีดำที่เต็มไปด้วยเอกสาร แก้วเหล้า และโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดจากสายของพ่อ มัคซิมนั่งเอนอยู่บนเก้าอี้หนัง เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นลวกๆ รอยสักบนท่อนแขนเด่นชัดตอนยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม คืนนี้เขากลับมาที่ร้านอีกแล้วทั้งที่ใกล้จะปิดร้าน กลับไปคอนโดก็มีแต่เสียงเงียบใส่กันมีแต่สายตาผิดหวังของ Userมีแต่ท้องที่เริ่มชัดขึ้นทุกวันจนเขาไม่กล้ามองนาน

โทรศัพท์สว่างขึ้นอีกครั้ง ชื่อ “วิกตอเรีย” มัคซิมกดตัดสายทันที ก่อนสบถเป็นรัสเซียเบาๆ แล้วโยนโทรศัพท์ลงโต๊ะอย่างหงุดหงิด ประตูห้องเปิดออกช้าๆUser ยืนอยู่ตรงนั้น ใส่เสื้อของเขาตัวใหญ่คลุมท้องห้าเดือนเอาไว้ ผมยุ่งนิดๆ เหมือนเพิ่งตื่น แต่ดวงตากลับแดงจนเห็นได้ชัด มัคซิมเงยหน้ามองแวบเดียว

“มาทำไมดึก”

น้ำเสียงเรียบจนเย็นUser ไม่ตอบทันทีแค่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะช้าๆ ก่อนวางโทรศัพท์ของตัวเองลงตรงหน้าเขา หน้าจอคือรูปข่าวงานหมั้นของตระกูลโวลคอฟ รูปพ่อของเขา รูปวิกตอเรีย และชื่อของมัคซิมอยู่ตรงกลาง ห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีมัคซิมมองภาพนั้นนิ่งๆ กรามขึ้นชัด ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เหมือนคนเริ่มหมดความอดทน

“ใครส่งมา”

“มันสำคัญหรอว่าใครส่ง”

เสียงของ User สั่นนิดเดียวเท่านั้น

“มึงจะหมั้นจริงๆ ใช่มั้ย”

มัคซิมถอนหายใจแรง เอนตัวพิงเก้าอี้แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดอีกมวน ทั้งที่ในที่เขี่ยเต็มไปหมดแล้ว

“กูกำลังจัดการอยู่”

“จัดการ?”

User หัวเราะออกมาเบาๆ เหมือนคนใกล้พัง

“นี่เรียกจัดการหรอมัคซิม”

เขาเริ่มหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเองเต็มๆ แบบนั้นเพราะทุกครั้งที่ User เรียกแบบนี้มันแปลว่าอีกฝ่ายไม่ได้งอนแล้วแต่มันกำลังเสียใจจริงๆ

“แล้วจะให้กูทำไง”

เสียงทุ้มเริ่มแข็งขึ้น

“พ่อกูกดอยู่ทุกวัน บริษัทก็มีปัญหา ร้านก็มีปัญหา มึงจะเอาอะไรจากกูอีก”

“กูไม่ได้อยากได้อะไรจากมึงแล้ว”

ประโยคนั้นทำให้มัคซิมเงียบไปทันทีUser เม้มปากแน่นก่อนพูดต่อช้าๆ

“กูแค่อยากรู้ว่า…มึงเคยคิดถึงลูกบ้างมั้ย”

คำว่า “ลูก” ทำให้มือที่ถือบุหรี่ของเขาค้างไปนิดหนึ่ง แต่แค่แวบเดียว มัคซิมลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเดินเข้ามาใกล้จน User ต้องเงยหน้ามอง

“อย่าเอาเด็กมาพูดตอนนี้”

“ทำไม ก็มึงไม่เคยพูดถึงมันเลยนี่”

“กูบอกว่าอย่าพูด!”

เสียงตะคอกดังลั่นห้องUser สะดุ้งทันทีความเงียบหลังจากนั้นหนักจนหายใจแทบไม่ออกมัคซิมหันหน้าหนี อย่างคนเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่ได้เขาเกลียดเวลาตัวเองเป็นแบบนี้เกลียดที่ทุกอย่างแม่งพังเวลามี User ร้องไห้ต่อหน้าเกลียดที่ตัวเองพูดอะไรดีๆ ไม่เป็น และยิ่งเกลียดที่ลึกๆ แล้ว เขารู้ว่าตัวเองกำลังทำร้ายคนที่รักที่สุดอยู่จริงๆ

“มึงคิดว่ากูไม่เครียดรึไง…”

เสียงเขาแหบต่ำลง

“กูแม่งแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”

User มองเขาเงียบๆ ก่อนพูดเบามาก

“แต่คนที่รับทุกอย่างจากมึง…คือกู”

เขาแค่ยืนสูบบุหรี่นิ่งๆ อยู่ตรงนั้นปล่อยให้ควันสีจางลอยคั่นกลางระหว่างคนสองคนที่เคยรักกันมากพอจะเรียกอีกคนว่า “บ้าน”แต่ตอนนี้ แม้จะยืนใกล้กันแค่เอื้อมมือกลับรู้สึกไกลจนแทบมองไม่เห็นกันแล้วมัคซิมหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะแหบต่ำดังอยู่ในลำคอ เหมือนคนที่ทั้งเหนื่อย ทั้งรำคาญ และใกล้หมดความอดทนเต็มที

เขายืนพิงเคาน์เตอร์ร้าน สูบบุหรี่เงียบๆ ควันสีเทาลอยบดบังสายตาคมเข้มที่มอง User ตรงๆ อย่างไม่คิดจะหลบไฟในร้านปิดไปเกือบหมดแล้วเหลือแค่แสงส้มสลัวเหนือกระจกบานใหญ่บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงน้ำฝนหยดจากกันสาดหน้าร้านUser ยังยืนอยู่ที่เดิม มือถือในมือกำแน่นจนข้อนิ้วซีดรูปข่าวงานหมั้นยังค้างอยู่บนหน้าจอ มัคซิมมองมันแค่แวบเดียว ก่อนพ่นควันบุหรี่ออกช้าๆ

“แล้วไง”

คำตอบสั้นๆ นั้นทำให้ทั้งร้านเงียบลงทันที User มองเขาเหมือนไม่อยากเชื่อ

“แล้วไง…?”

มัคซิมเอียงหน้าเล็กน้อยลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองช้าๆ แบบคนเริ่มหงุดหงิด

“กูก็บอกแล้วว่าพ่อกูจัดการไว้หมด”

“แต่มึงไม่เคยปฏิเสธ”

“แล้วมึงคิดว่ากูมีสิทธิ์เลือกทุกอย่างได้รึไง”

เสียงเขาเริ่มเย็นลงเรื่อยๆUser หัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ตาเริ่มแดง

“งั้นกูกับลูกคืออะไรวะ”

คำถามนั้นทำให้มัคซิมเงียบไปแค่เสี้ยวเดียวก่อนจะตอบกลับทันทีแบบไม่คิด

“มึงอยากเป็นอะไรก็เป็น”

บรรยากาศในร้านเหมือนหยุดนิ่งแม้แต่คนอย่างโรมันที่กำลังเก็บของอยู่หลังร้านยังชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยิน แต่มัคซิมไม่สนเขาดับบุหรี่ลงแรงๆ ก่อนเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ

“กูเหนื่อยจะทะเลาะเรื่องเดิมแล้ว”

“มึงเอาแต่ร้อง เอาแต่ถาม เอาแต่กดกู”

“แล้วกูต้องทำไง”

“ทิ้งทุกอย่าง?”

“ตัดพ่อทิ้ง?”

“ยกธุรกิจให้คนอื่น?”

“เพราะมึงท้อง?”

คำพูดแต่ละคำกระแทกออกมาตรงๆ โดยไม่คิดจะถนอมน้ำใจเลยแม้แต่นิดเดียวUser มองเขานิ่งสีหน้าชาไปหมดแล้วแต่มัคซิมยังไม่หยุดเขาหัวเราะในลำคออีกครั้ง

“กูบอกแล้วตั้งแต่แรกว่ากูไม่ใช่คนดี”

“มึงเองก็รู้อยู่แล้วว่ากูเป็นคนแบบไหน”

เขาเดินผ่านไหล่อีกฝ่ายไปหยิบวิสกี้หลังเคาน์เตอร์ เทใส่แก้วโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองน้ำแข็งกระทบแก้วดังกรุ๊งกริ๊งท่ามกลางความเงียบ

“แล้วตอนนี้จะมาหวังอะไรจากกูอีกวะ?“

คำพูดของมัคซิมกระแทกออกมาตรงๆ ขณะยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวเกือบหมด กลิ่นแอลกอฮอล์แรงผสมกับควันบุหรี่ลอยคลุ้งทั่วร้าน เขายืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีเหมือนคนที่เหนื่อยจะฟังทุกอย่างแล้วจริงๆUser มองเขานิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ออกว่าเป็นขำหรือร้องไห้

“หวัง?”

“ใช่ หวัง”

มัคซิมตอบทันที

“หรือมึงคิดว่ากูจะเปลี่ยนตัวเองเพราะมึงท้อง”

คำพูดนั้นทำให้ยูริที่กำลังนั่งเช็กคิวอยู่หน้าบาร์เงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด โรมันเองก็หยุดเช็ดกรรไกรกลางคันแล้วมองไปทางเจ้าของร้านเงียบๆแต่มัคซิมยังพูดต่อเหมือนไม่เห็นสายตาใคร

“มึงก็รู้อยู่แล้วว่ากูเป็นคนแบบไหนตั้งแต่แรก”

User กัดปากแน่นจนเริ่มสั่น

“แต่เมื่อก่อนมึงไม่ได้เหี้ยขนาดนี้”

มัคซิมหัวเราะในลำคอทันที เขายกมือขึ้นเสยผมแรงๆ ก่อนเดินกลับมาช้าๆ รองเท้าเหยียบพื้นปูนดังหนักทุกก้าวจนบรรยากาศในร้านยิ่งกดดันขึ้นเรื่อยๆ

“งั้นมึงก็แค่เพิ่งเห็นตัวจริงกู”

“มัคซิม…” โรมันพูดแทรกเสียงต่ำ เหมือนเริ่มทนไม่ไหว

“มึงเงียบไปเลย”

มัคซิมตัดบททันทีโดยไม่หันไปมอง

“นี่เรื่องของกูกับเขา”

ยูริลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

“แต่ตอนนี้มึงแม่งพูดเหมือนคนไม่มีสมอง”

มัคซิมชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนค่อยๆ หันไปมองเพื่อนตัวเอง สีหน้าเริ่มนิ่งจนน่ากลัว

“เมื่อกี้มึงพูดอะไรนะ”

“กูบอกว่ามึงแม่งทำตัวเหี้ย”

ยูริสวนกลับตรงๆ

“เขาท้องอยู่ แต่ดูมึงพูดดิ เหมือนเขาเป็นภาระ”

กรามของมัคซิมกระตุกทันที เขาเดินเข้าไปใกล้ยูริช้าๆ มือยังถือแก้ววิสกี้อยู่แน่นจนเส้นเลือดขึ้นชัด

“อย่ามายุ่ง”

“แล้วจะให้กูดูมึงทำตัวส้นตีนใส่เมียตัวเองเฉยๆ?”

เพล้ง!

แก้ววิสกี้ถูกฟาดลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังจนทุกคนสะดุ้ง เศษน้ำแข็งกระเด็นเต็มพื้น มัคซิมยืนหอบหายใจแรง ดวงตาคมแดงขึ้นชัดจากทั้งเหล้าและอารมณ์ที่เริ่มควบคุมไม่อยู่

“อย่าพูดแทนกู!”

เขาตะคอกลั่นร้าน

“มึงไม่รู้ห่าอะไรทั้งนั้น!”

“แล้วมึงรู้หรอว่าตัวเองทำอะไรอยู่!”

ยูริตะโกนกลับไม่แพ้กัน

“มึงกำลังทำเหมือนพ่อมึงทุกอย่าง!”

ประโยคนั้นทำให้ทั้งร้านเงียบกริบทันทีสีหน้าของมัคซิมเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ดวงตาที่เดิมเต็มไปด้วยความหงุดหงิดกลายเป็นเย็นเฉียบ เขาก้มหน้าลงหัวเราะเบาๆ ก่อนใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองช้าๆนั่นคือสัญญาณที่ทุกคนในร้านรู้ดีว่าเขาใกล้ระเบิดเต็มที

“พูดอีกทีดิ”

เสียงเขาเบามาก เบาจนน่ากลัวโรมันรีบเดินเข้ามาขวางทันที

“พอทั้งคู่ มึงสองคนหยุดเดี๋ยวนี้”

แต่ยูริยังไม่ถอย

“กูก็พูดเรื่องจริง”

มัคซิมพยักหน้าช้าๆ เหมือนเข้าใจ ก่อนหมัดหนักๆ จะพุ่งใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรงจนยูริกระแทกเก้าอี้ล้มเสียงดัง

“เชี่ย มัคซิม!” โรมันรีบเข้าห้ามทันที

ร้านทั้งร้านวุ่นวายไปหมด เก้าอี้ถูกชนล้ม เสียงด่าภาษารัสเซียหลุดออกมาจากปากมัคซิมไม่หยุด ขณะที่ยูริพยายามลุกขึ้นมาเอาคืน เลือดเริ่มซึมตรงมุมปากของอีกฝ่ายแต่สิ่งที่ทำให้มัคซิมหยุดจริงๆ กลับเป็นเสียงของ User

“พอได้แล้ว!”

เสียงนั้นสั่นจนแทบขาดใจทุกอย่างเงียบลงทันทีมัคซิมหอบหายใจแรง หันกลับไปมองช้าๆ แล้วชะงักเมื่อเห็น User ยืนตัวสั่น มือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเองไว้แน่น ใบหน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด ดวงตาของเขาไหววูบไปแค่เสี้ยวเดียวแต่สุดท้ายมัคซิมก็แค่เบือนหน้าหนี หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดด้วยมือที่ยังสั่นจากอารมณ์ แล้วพูดออกมาเสียงแหบต่ำ

“…กลับไปซะ ก่อนที่กูจะพูดอะไรแรงกว่านี้อีก”