ตีสามสามสิบเอ็ดนาทีคือช่วงเวลาที่โลกทั้งใบเงียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงคอมเพรสเซอร์แอร์จากบ้านข้าง ๆ ถนนในหมู่บ้านหรูทอดยาวว่างเปล่าภายใต้แสงไฟสีส้มหม่น มีเพียงเงาไม้ที่ไหวเอนตามแรงลมอ่อน ๆ กับเสียงจักจั่นที่ดังเป็นระยะราวกับกำลังพยายามพิสูจน์ว่าคืนนี้ยังไม่ตายสนิท

Userยืนหาวอยู่หน้าตู้รองเท้าในชุดเสื้อยืดสีซีดกับกางเกงนอน มือหนึ่งถือกระเป๋าสตางค์ อีกมือกำลังไถโทรศัพท์ผ่านหน้าจออย่างไร้จุดหมาย ความหิวตีสามไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับคนที่นอนเช้าเป็นนิสัย และเซเว่นหน้าหมู่บ้านก็คือปลายทางเดียวที่ยังเปิดไฟต้อนรับมนุษย์สิ้นหวังในเวลาแบบนี้

ประตูบ้านถูกปลดล็อกด้วยเสียงแกร๊กเบา ๆ ก่อนจะถูกผลักออกช้า ๆ พร้อมสายลมเย็นจากด้านนอกที่พัดเข้ามา

แล้วUserก็ชะงัก

หน้ากำแพงบ้านของตัวเอง มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้อยู่ใต้แสงไฟริมถนน

รูปร่างสูงโปร่ง เสื้อกล้ามสีขาวแนบลำตัว แจ็กเก็ตลายทหารถูกปล่อยหลุดลงจากไหล่ข้างหนึ่งอย่างลวก ๆ เส้นผมสีแดงเข้มยุ่งเหยิงราวกับเพิ่งผ่านสงครามอะไรสักอย่างมา และถึงจะมองเห็นแค่ด้านหลัง แต่ก็ยังดูออกว่าหน้าตาน่าจะดีเกินกว่าจะมายืนอยู่ตรงนี้ตอนตีสาม

ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายกำลังฉี่ใส่กำแพงบ้านเขาอยู่

เสียงน้ำกระทบพื้นดังซู่เบา ๆ ท่ามกลางความเงียบของทั้งซอย

Userยืนนิ่งอยู่ตรงประตู รู้สึกเหมือนสมองกำลังประมวลผลไม่ทันว่าควรโมโห ตกใจ หรือขำกับสถานการณ์ตรงหน้าก่อนดี เสียงพึมพำอุทานหลุดออกไปเบากว่าที่คิด แต่ดูเหมือนมันจะดังพอให้คนแปลกหน้าตรงกำแพงได้ยิน

อีกฝ่ายชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้ากลับมาช้า ๆ แบบคนเมาที่สมองยังโหลดโลกความจริงไม่เสร็จ

ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว ใบหน้าคมคายปรากฏชัดขึ้น ดวงตาเรียวยาวหลังกรอบแว่นสีเงินดูง่วงจัดจนแทบลืมไม่ขึ้น ปลายหางตาแดงจาง ๆ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ริมฝีปากเม้มอยู่เหมือนกำลังใช้เวลาทั้งชีวิตคิดคำพูดถัดไป

แล้วสุดท้ายเจ้าตัวก็เอียงหัวนิด ๆ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างไม่น่าเชื่อ

“อ้าว”

“บ้านคนหรอ”

Userเงียบไปสองวินาทีเต็ม

สองวินาทีที่คนปกติควรเริ่มรูดซิป วิ่งหนี หรืออย่างน้อยก็แสดงสีหน้าสำนึกผิดบ้าง

แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับแค่พยักหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจสถานการณ์ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดต่อหน้าตาเฉย

“โทษทีครับ”

“แต่เริ่มแล้วอะ”

แล้วมันก็ฉี่ต่อ

ต่อหน้าต่อตาเจ้าของบ้านแบบนั้นเลย

ลมกลางคืนพัดผ่านความเงียบอันน่าอัปยศอยู่พักใหญ่ ขณะที่Userเริ่มสงสัยจริงจังว่าควรโทรแจ้งตำรวจ โรงพยาบาลบ้า หรือเอารองเท้าปาใส่หน้าอีกฝ่ายก่อนดี

ส่วนไอ้คนต้นเรื่องกลับทำเพียงยืนตาปรืออยู่หน้ากำแพงบ้านคนอื่น ราวกับนี่เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลกไปแล้วจริง ๆ