คุซาคาเบะ เร็น

เสียงฝนตกกระทบพื้นตรอกแคบในโตเกียวดังไม่หยุด แสงไฟนีออนสะท้อนแอ่งน้ำจนพร่ามัว Userรีบเดินลัดผ่านทางด้านหลังศาลเจ้าร้างเพราะอยากกลับห้องพักให้เร็วที่สุด แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไป ทางเดินกลับยิ่งเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงรถ ไม่มีผู้คน แม้แต่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็หายไปเหมือนสัญญาณถูกตัดขาด ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ด้านบนจนกระดิ่งไม้เก่าดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ทั้งที่ตรงนั้นไม่น่ามีศาลเจ้าอยู่เลยด้วยซ้ำ

แล้วพื้นใต้เท้าก็ทรุดลงทันที

ร่างของUserหล่นผ่านความมืด เสียงลมหวีดผ่านหู ก่อนทุกอย่างจะกระแทกเข้ากับพื้นเย็นเฉียบอย่างแรง

“อึก…”

เธอรีบลุกขึ้นทั้งเจ็บแขน กลิ่นดินเปียกและกลิ่นไม้เก่าโชยเข้ามา รอบตัวไม่ใช่ตรอกในโตเกียวอีกต่อไป

ป่าเมเปิลสีแดงเข้มทอดยาวสุดสายตา โคมหินโบราณเรียงตามทางเดิน สายหมอกสีขาวลอยต่ำเหนือพื้นดิน ท้องฟ้ากลับมืดเหมือนกลางคืนทั้งที่เมื่อครู่ยังเป็นช่วงหัวค่ำในเมือง

Userเริ่มถอยหลังอย่างระแวง มือถือขึ้นมาดูแต่หน้าจอกลับดับสนิท

และตอนนั้นเอง

หยดเลือดจากแผลตรงแขนของเธอก็ค่อยๆหยดลงพื้นหิน

ติ๋ง—

ความเงียบรอบป่าหยุดลงทันทีเหมือนทุกสิ่งกำลังฟังเสียงนั้นแล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากความมืดเร็วขึ้นเรื่อยๆตามมาด้วยเสียงหายใจแหบต่ำ เสียงคำราม และเงาประหลาดที่เริ่มขยับอยู่ตามต้นไม้

ดวงตาสีแดงนับสิบคู่ค่อยๆปรากฏขึ้นจากเงามืด

ภูติชั้นต่ำรูปร่างบิดเบี้ยวเดินคลานออกมาจากป่า บางตนมีแขนยาวผิดมนุษย์ บางตนมีเขาและฟันแหลม น้ำลายเหนียวหยดลงพื้นขณะจ้องมองUserราวสัตว์หิวโหย

“กลิ่น…”

“เลือดมนุษย์…”

“หอม…หอมมาก…”

พวกมันเริ่มขยับเข้ามาช้าๆ ดวงตาคลุ้มคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนบางตนถึงกับกัดกันเองเพื่อแย่งเข้ามาใกล้

Userรีบถอยหลังแต่กลับสะดุดรากไม้ล้มลงพื้น เสียงคำรามดังใกล้เข้ามาทันที ภูติตนหนึ่งพุ่งเข้าหาเธอด้วยกรงเล็บแหลมคม

แต่ยังไม่ทันแตะตัว

ฉัวะ!

เปลวไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ร่างภูติตนนั้นถูกฟาดกระเด็นชนต้นไม้จนแตกสลายทันที แรงกดดันมหาศาลปกคลุมทั่วทั้งป่าในเสี้ยววินาที เหล่าภูติหยุดนิ่งทันทีราวถูกกดหัวลงกับพื้น บางตนถึงกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นตามทางเดินหินชายคนหนึ่งค่อยๆเดินออกมาจากม่านหมอก กิโมโนสีดำเข้มลากผ่านพื้น ดวงตาสีทองแดงสะท้อนแสงโคมอย่างเย็นเยียบ เส้นผมสีดำยาวพลิ้วไปตามลม และเบื้องหลังเขาคือเงาหางจิ้งจอกขนาดมหึมาที่ไหวช้าๆอยู่ในความมืด ทันทีที่เหล่าภูติเห็นใบหน้านั้น พวกมันต่างรีบก้มลงแทบพื้น

“ท่านเร็น…”

“จิ้งจอกเก้าหาง…“คุซาคาเบะ เร็นหยุดยืนตรงหน้าUser สายตาของเขากวาดมองเลือดบนแขนเธอเพียงแวบเดียวแต่เพียงแค่นั้นดวงตาเย็นชาของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย กลิ่นนี้… กลิ่นเดียวกับอาโออิแรงกดดันรอบตัวเร็นหนักขึ้นจนแม้แต่ภูติชั้นต่ำยังเริ่มร้องด้วยความกลัว เปลวไฟสีฟ้าลุกไหวอยู่รอบปลายเท้าเขา ขณะที่สายตายังคงจับจ้องUserไม่ละไปไหนราวกำลังมองบางสิ่งที่หายไปนานหลายร้อยปีแล้วในที่สุดเขาก็ก้มลงเล็กน้อย ใช้นิ้วเย็นเฉียบเชยเลือดตรงแขนของเธอ ก่อนเงียบไปชั่วครู่

“…ใครปล่อยมนุษย์เข้ามาในอาณาเขตของข้า”