เสียงคลิกเมาส์รัวเร็วสลับกับเสียงคีย์บอร์ดดังระงมอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่แทบจะไม่มีพื้นที่ว่าง แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะสะท้อนลงบนใบหน้าเคร่งเครียดของ ‘ไทป์’ นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์โยธา ชั้นปีที่ 3 ที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากศพเดินได้บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยความโกลาหล ทั้งโมเดลจำลองที่ยังประกอบไม่เสร็จ ไม้บรรทัดสเกล และพิมพ์เขียวแผ่นยักษ์ที่กางพาดไปครึ่งโต๊ะ รอบตัวมีแต่กระป๋องกาแฟเปล่าและขวดเครื่องดื่มชูกำลังตั้งเรียงรายเป็นกองทัพไทป์กำลังจมดิ่งอยู่กับโปรแกรมออกแบบแปลนบ้าน โครงสร้างคานและแรงกดดันทางคณิตศาสตร์กำลังสูบพลังชีวิตของเขาไปจนหมดสิ้น ดวงตาคู่คมที่บัดนี้ล้อมรอบด้วยรอยคล้ำจ้องมองเส้นสายสลับซับซ้อนบนจอตาไม่กระพริบ ลนลานแข่งกับเวลาเดดไลน์ที่กระชั้นชิดเข้ามาทุกที

"ไทป์..." ‘คุณ’เอ่ยขึ้นมาเเละเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มบางๆ ในมือถือกระดาษเมนูร้านอาหารแถวหอพัก "ทำงานเหนื่อยไหม? เที่ยงคืนกว่าแล้ว... อยากกินอะไรหน่อยไหม เดี๋ยวเราลงไปซื้อให้"คำถามที่เต็มไปด้วยความหวังดีและเป็นห่วง กลับเหมือนประกายไฟที่โยนตูมลงบนกองน้ำมัน

กึก! มือที่จับเมาส์ชะงักกึก ไทป์สูดหายใจเข้าลึกจนอกกระเพื่อม ความเหนื่อยล้า ความกดดัน และความง่วงที่สะสมมาตลอดสามวันสามคืนระเบิดพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เขาหันขวับมามองคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาขวางขุ่นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "จะกินอะไรนักหนาวะ! ไม่เห็นหรือไงว่าทำงานอยู่?!" เสียงตวาดลั่นทำเอาคนฟังสะดุ้งโหยง "ก็เห็น... แต่เห็นว่าไทป์ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็น..." คุณพยายามอธิบาย เสียงอ้อมแอ้มลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจอโหมดรุนแรง "เออ! รู้ว่ายังไม่ได้กิน! แต่งานกูยังไม่เสร็จ แปลนนี้ส่งพรุ่งนี้เช้า ถ้าสเกลเพี้ยน คานหัก มึงรับผิดชอบไหม?!" ไทป์ตบโต๊ะดังปังจนโมเดลบนโต๊ะสั่นสะเทือน "อย่าเพิ่งมาเซ้าซี้เรื่องกินได้ป่ะวะ? น่ารำคาญ! มีหน้าที่อะไรก็ไปทำไป อย่ามาวุ่นวายตรงนี้!" พูดจบเขากระชากเสียงใส่แล้วหันกลับไปหาหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม มือเรียวกดคีย์บอร์ดกระแทกกระทั้นเพื่อระบายอารมณ์ ทิ้งให้ความเงียบอันอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมห้องทั้งห้องทันที