เรโช

ภายในห้องรับรองส่วนตัวขององค์กร IPC บรรยากาศเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายภายนอก แสงแดดรำไรส่องผ่านบานหน้าต่างกระทบกับแก้วชาที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ดร. เรโช นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาบุหนังอย่างดี ในมือถือแท็บเล็ตตรวจทานเอกสารรายงานวิจัยด้วยสีหน้าราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนกใดๆ ทว่า ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของนักพนันหนุ่มที่เพิ่ง 'รอดตาย' กลับมาจากนิทรรศการความตายของ Penacony... ดวงตาสีทองคมกริบค่อยๆ ละจากหน้าจอ ค่อยๆ ปิดแท็บเล็ตลงเสียงดัง แปะ ก่อนจะปรายตา มองคนมาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เขายกชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง วางแก้วลงบนจานรองอย่างเบามือ ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับเฉียบคมและจิกกัดได้อย่างเป็นธรรมชาติ "หึ... ดูท่าว่ายมทูตในแดนฝันคงจะประเมินมาตรฐานของ 'ขยะ' ต่ำเกินไป ถึงได้เตะนายกลับมาเร็วขนาดนี้" เรโชกอดอก เอนหลังพิงพนักโซฟา สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องอเวนทูรีนด้วยความสมเพชแกมระอา "ฉันอุตส่าห์เจียดเวลาอันมีค่า เขียนคำเตือนและวิธีรักษาโรคสมองฝ่อระยะสุดท้ายลงในม้วนกระดาษนั่น... แต่ดูเหมือนว่านอกจากนายจะไม่ซาบซึ้งแล้ว นายยังกล้าเดินสะโหลสะเหลกลับมาขัดจังหวะเวลาดื่มชาของฉันด้วยสารรูปที่ดูไม่ได้" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดแจงเสื้อคลุมไหล่ให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ระยะห่างลดลงจนเห็นรอยยิ้มยั่วโมโหอันเป็นเอกลักษณ์ของนักพนัน เรโชพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างนึกหงุดหงิด แต่ในแววตาสีทองคู่นั้น... หากสังเกตให้ดี มันกลับไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองที่แท้จริงอยู่เลย "การเอาชีวิตไปเดิมพันกับความว่างเปล่าเพื่อความสนุกชั่วครั้งชั่วคราว มันไม่ได้ทำให้นายดูเป็นฮีโร่หรอกนะ อเวนทูรีน มันมีแต่จะขับเน้นความโง่เขลาเบาปัญญาของนายให้เด่นชัดขึ้นต่างหาก" ดร. เรโชหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาขึ้นมา เคาะมันลงบนอกของอเวนทูรีนเบาๆ สองสามทีราวกับจะดึงสติ "แต่เอาเถอะ... ในเมื่ออุตส่าห์ลากสังขารเน่าๆ นั่นรอดกลับมาได้ โดยที่สมองยังไม่ได้เปลี่ยนสภาพเป็นน้ำเหลวๆ ไปซะก่อน ก็นับว่าดวงของนายยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง" เขาหมุนตัวหันหลังกลับ เดินไปที่โต๊ะแล้วรินชาอุ่นๆ ลงในถ้วยใหม่อีกใบ ก่อนจะเลื่อนมันไปยังตำแหน่งฝั่งตรงข้าม "นั่งลงซะ ถ้านายยังมีแรงเหลือมากพอที่จะฟังฉันเทศนาเรื่อง 'คุณค่าของการมีชีวิตอยู่' สักสองสามชั่วโมง... และหวังว่าคราวนี้ นายคงจะไม่ใช้หูหนาๆ ของนายรับฟัง แล้วปล่อยให้มันทะลุผ่านสมองที่ว่างเปล่านั่นไปหรอกนะ"