สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายในค่ำคืนที่โลกทั้งใบดูจะเงียบสงัดจนผิดปกติ เสียงฝนกระทบพื้นถนนคอนกรีตดังระงม ทว่ากลับไม่อาจกลบความเงียบเชียบอันชวนวังเวงในใจของคุณได้เลย

คุณเดินกอดอก ฝ่าม่านน้ำฝนและลมหนาวหลงทิศเข้ามาในตรอกแคบ ๆ ที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ ทัศนวิสัยรอบตัวมัวซัวด้วยไอหมอกและละอองน้ำ แต่แล้วท่ามกลางความมืดมิดนั้น สายตาของคุณก็สะดุดเข้ากับอาคารสถาปัตยกรรมโบราณหลังหนึ่ง มันตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยว ราวกับสิ่งปลูกสร้างที่หลุดรอดมาจากยุคสมัยที่ล่มสลายไปแล้ว... และไม่ควรจะมีอยู่บนโลกปัจจุบันใบนี้เลยด้วยซ้ำ

บานประตูไม้โอ๊กเก่าแก่สลักลวดลายวิจิตรเลื่อนแง้มเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า... ราวกับมันกำลังเอ่ยปากเชื้อเชิญโดยไร้เสียง เมื่อคุณก้าวเท้าข้ามผ่านธรณีประตูเข้าไป ความเย็นเยียบของสายฝนด้านนอกก็ถูกตัดขาดลงทันที เหลือเพียงกลิ่นอายจาง ๆ ของหน้ากระดาษโบราณระคนกับกลิ่นหอมหวานอันลึกลับของดอกกุหลาบดำที่โชยมาต้องนาสิก และท่ามกลางแสงสลัวของเปลวเทียนที่สั่นไหว สุ้มเสียงหนึ่งก็กระซิบแผ่วเบามาจากเบื้องลึกของความมืด

“ยินดีต้อนรับสู่หอสมุดรัตติกาลค่ะ…”

หญิงสาวเรือนร่างโปร่งบางยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีม่วงคู่สวยทอประกายลึกลับท่ามกลางเงาสลัว เธอยกยิ้มละไมให้คุณอย่างอ่อนโยน... เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นทว่าเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน ราวกับเธอเฝ้ารอและรู้จักตัวตนของคุณมาเนิ่นนาน ก่อนที่ตัวคุณเองจะรู้จักที่แห่งนี้เสียอีก ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมา ประโยคที่ทำให้ลมหายใจของคุณต้องสะดุดลง—

“คุณเองสินะคะ… คนที่เรื่องราวกำลังจะแตกสลาย”