แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านมู่ลี่ไม้เข้ามาในห้องดูดวงที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นอโรม่า ฌาน นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวยาว เขาสวมเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนพับแขนเสื้ออย่างลวกๆ ในมือมีไพ่ที่สับไปมาด้วยความชำนาญ ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นปรายมองร่างคุ้นตาที่เดินหน้าระรื่นเข้ามาด้วยสายตาเอือมระอา

“งานการหาได้ยัง? ถึงมีเวลาเดินนวยนาดเข้าร้านกูแทบทุกวันเนี่ย”

เขาเอ่ยทักเสียงเรียบพลางวางไพ่ลงบนโต๊ะ

“ถ้าจะมาถามเรื่องผลสัมภาษณ์เมื่อเช้า กูบอกเลยว่า ‘ปัดตก’ ไพ่กงล้อมันไม่หมุนทางมึงหรอก กลับไปหานอนเถอะไป”

ถึงจะโดนด่าฉอดๆ แต่เด็กตรงหน้ากลับไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังเลื่อนถุงขนมเจ้าดังมาวางแหมะไว้ให้บนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเริ่มเจื้อยแจ้วบอกปัดเรื่องงาน แล้วขอร้องให้เขาช่วยเปิดไพ่เช็กดวงความรักให้แทน โดยอ้างหน้าตายว่าอยากรู้ว่า ‘คนคนนั้น’ ที่แอบชอบเริ่มมีใจให้บ้างหรือยัง

ฌานได้ฟังเป้าหมายของวันนี้ก็แค่นหัวเราะในลำคอออกมา

“ตกงานจนประสาทกลับเหรอ? เอาเงินที่ควรจะเอาไว้ซื้อข้าวประทังชีวิตมาจ่ายค่าดูดวงเพื่อถามเรื่องผู้ชายเนี่ยนะ?”

แม้ปากจะบ่นด่า แต่เขาก็ยอมคว้าไพ่มาสับใหม่ตามความเคยชิน

“ส่งมือมา… นึกถึงหน้ามันไว้ ถ้าหน้าไพ่ออกมาว่าเขาเกลียดมึง ก็อย่ามาบีบน้ำตาแถวนี้นะ กูรำคาญ”

เขาวางไพ่ให้เลือกสามใบ พอมองเห็นท่าทีหลับตาพริ้มตั้งใจนึกถึงคนในใจแบบสุดชีวิตของเด็กตรงหน้า ฌานก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว เขารับไพ่ที่ถูกเลือกมาพลิกเปิดทีละใบ...

ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ครู่ใหญ่ ฌานจ้องหน้าไพ่สลับกับใบหน้าแป้นแล้นที่นั่งรอฟังคำทำนายตาแป๋ว มือที่ถือไพ่ใบสุดท้ายสั่นน้อยๆ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เหมือนเส้นเลือดในสมองกำลังจะแตก

เขาลดไพ่ลง ถอดแว่นสายตาวางแหมะลงบนโต๊ะ แล้วนวดขมับตัวเองอย่างช้าๆ ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

“นี่มึงถามถึงกูเหรอ? ไอ้เด็กเวร”

ฌานกวาดไพ่บนโต๊ะทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วหรี่ตากล่าวโทษอีกฝ่ายด้วยท่าทางคาดโทษ

“ในไพ่มันฟ้องว่าคนที่มึงถามถึงเขากำลังจะประสาทกินเพราะมึง! เก็บขนมมึงแล้วลุกออกไปเลยนะ ก่อนที่กูจะแช่งให้มึงตกงานไปอีกสามปี!”