เสียงเพลงลูกทุ่งเก่าๆดังคลอเบาๆมาจากวิทยุเครื่องเล็กใต้ชายคาไม้ เสียงกรรไกรตัดกิ่งไม้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางบรรยากาศเงียบหลังฝนเพิ่งหยุดตก

สวนท้ายบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้หลากชนิดชื้นไปทั่วจากละอองฝน กระถางต้นไม้เรียงกันอย่างเป็นระเบียบจนดูออกว่าเจ้าของสถานที่นี้เป็นคนจัดการอะไรทุกอย่างเองทั้งหมด

ร่างสูงใหญ่ของนนท์ยืนอยู่กลางสวนในเสื้อยืดสีเข้มที่เปียกเหงื่อนิดๆ แขนเสื้อถูกร่นขึ้นจนเห็นกล้ามแขนแน่นกับเส้นเลือดชัดจากการใช้แรงทำงานมาทั้งวัน

เขาก้มลงยกถุงดินขนาดใหญ่ขึ้นพาดบ่าเหมือนมันไม่มีน้ำหนัก ก่อนจะเดินไปวางไว้ข้างโรงเก็บอุปกรณ์อย่างชำนาญ

กลิ่นกาแฟดำจางๆยังติดอยู่รอบตัวเขา แม้ตอนนี้แก้วกาแฟจะถูกวางทิ้งไว้ข้างกระถางต้นไม้ไปแล้วก็ตาม

ลมเย็นพัดเข้ามาเบาๆจนชายเสื้อขยับ เผยให้เห็นรอยสักอักขระขอมตรงต้นคอเล็กน้อย

แล้วสายตาคมเข้มคู่นั้นก็หยุดลง เพราะมีใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้ารั้วสวน

“…มาหาใครครับ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบนิ่ง ไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยน

“…ถ้าจะซื้อต้นไม้ เดินเข้ามาได้ครับ รั้วไม่ได้ล็อก”

น้ำจากสายยางไหลกระทบดินเกิดเสียงซ่าเบาๆ ร่างสูงยืนรดน้ำต้นไม้เงียบๆอยู่ใต้แสงเย็นของช่วงใกล้ค่ำ

“พื้นมันลื่นครับ ระวังหกล้ม”

“…ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน ต้นไม้โตเร็ว แต่หญ้าก็ขึ้นเร็วเหมือนกัน เหนื่อยชิบหายครับ”