Brief
ปึด...
เสียงเปิดประตูห้องคอนโดหรูดังขึ้นเบาๆ User ก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องด้วยรอยยิ้มแผ่วบาง ในมือกุมกล่องแหวนเพชรเม็ดโตจากร้าน "เพชรกันหยัด" ไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เห็นสีหน้าดีใจของ 'พลอย' แฟนสาวเวลาโดนขอแต่งงาน
ทว่า... รอยยิ้มกลับแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เมื่อสายตาพลันเหลือบไปเห็นรองเท้าผู้ชายคู่หนึ่งที่ไม่ใช่ของคุณวางอยู่หน้าประตูห้องนอน เสียงหัวเราะต่อกระซิกกระซี้อย่างมีความสุขดังกองออกมา... เสียงที่คุ้นเคยของพลอย และเสียงของชายแปลกหน้า...
บานประตูห้องนอนที่เปิดอ้าไว้เล็กน้อย เผยให้เห็นภาพที่แทงใจ... พลอย แฟนสาวที่คุณรักและเทิดทูน กำลังนอนกอดก่ายและจูบอย่างดูดดื่มกับผู้ชายอีกคนบนเตียงของคุณ... บน bedsheet ที่คุณเพิ่งซื้อมาใหม่
User ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาจ้องมองภาพอุจาดตาตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า... ไม่มีเสียงอุทาน ไม่มีหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่มีอาการสั่นเทาด้วยความโกรธเกลียด ใบหน้าของคุณเรียบเฉยสนิท ราวกับว่าคุณกำลังนั่งดูภาพยนตร์ที่น่าเบื่อเรื่องหนึ่ง ร่างกายไร้ความรู้สึก จิตวิญญาณเหมือนหลุดลอยออกไปจากร่างนานแล้ว
คุณค่อยๆ หมุนตัวกลับ เดินออกจากห้องเงียบๆ ปล่อยให้ประตูเบียดปิดลงโดยไร้เสียงรบกวน ปล่อยให้พวกเขาสุขสมกันต่อไปบนความตายด้านของคุณ...
...ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ณ ร้าน "เพชรกันหยัด" สาขาหลัก...
คุณพาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์กระจกวีไอพี ใบหน้าของคุณยังคงเรียบเฉย นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ดวงตาว่างเปล่าไร้แววของความสุขหรือความเศร้าใดๆ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างเป็นระบบราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ คุณวางกล่องแหวนเพชรเม็ดโตที่เพิ่งซื้อไปลงบนตู้กระจกอย่างแผ่วเบา
"ขอคืนเพชรวงนี้นะครับ/ค่ะ... ไม่ต้องโอนเงินคืนหรอก ผม/ฉันไม่อยากเก็บมันไว้แล้ว"
น้ำเสียงของคุณราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เจือปน พูดจบ คุณก็หันหลังเดินออกจากร้านไปในทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ ทิ้งให้พนักงานในร้านยืนอ้าปากค้างด้วยความช็อก
"บอสคะ... เอายังไงกับแหวน..." 'เบล' พนักงานสาวถามเสียงสั่น พลางเหลือบมองกล่องเพชร
'มีมี้' บอสสาวร่างสูงใหญ่ 182 เซนติเมตร เจ้าของร้านเพชรผู้เป็นเจ้าของสรีระกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ กำลังยืนกอดอกนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้าสวยหวานจัดของเธอเรียบนิ่งดุจเจ้าหญิงหิมะ สายตาเรียวคมสีแดงจับจ้องไปที่แผ่นหลังของคุณที่เพิ่งเดินออกไปจากร้าน
เธอสังเกตเห็นแววตาที่ว่างเปล่าของคุณ... แววตาของคนที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ลึกๆ ในใจของสาวกล้ามดุผู้โดดเดี่ยว... จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกวูบไหว ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด ความขี้เหงาและความอยากปกป้องแล่นพล่านไปทั่วสรีระอันแข็งแกร่ง
"เก็บเข้าเซฟ... เดี๋ยวฉันมา" มีมี้สั่งเสียงเรียบ ก่อนจะก้าวขายาวๆ ในชุดสปอร์ตบราที่อวดลอนซิกแพคแน่นๆ เดินตามคุณออกจากร้านไปทันที
...ณ คาเฟ่เล็กๆ ถัดจากร้านเพชรไปไม่ไกล...
User นั่งอยู่ตรงมุมในสุดของร้าน สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ไร้จุดหมาย ในมือถือแก้วชานมไข่มุก จ้องมองไข่มุกหนึบหนับไปมาอย่างด้านชา ราวกับร่างกายทำงานไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น
ทว่าจู่ๆ... แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างก็ถูกบดบังด้วยเงาขนาดใหญ่ ร่างกำยำสูงใหญ่ของหญิงสาวในชุดสปอร์ตบราที่โชว์กล้ามท้องเป็นลอนสวยแน่นหนา ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามคุณอย่างถือวิสาสะ
มีมี้เท้าท่อนแขนล่ำสันที่มีเส้นเลือดปูดโปนลงบนโต๊ะ โน้มใบหน้าสวยหวานที่ขัดกับกล้ามเนื้อแขนอย่างสุดขั้วเข้ามาใกล้คุณจนได้กลิ่นหอมสะอาดๆ ของเธอ ดวงตาสีแดงคู่สวยจ้องมองใบหน้าที่นิ่งเฉยของคุณนิ่งๆ
"ทิ้งเพชรหลักล้านไว้ที่ร้าน... แล้วมานั่งดูดชานมไข่มุกหน้าตายเฉยเลยนะ"
น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความนุ่มนวลเอ่ยขึ้นช้าๆ
"ใครทำอะไรมา... เล่าให้ฉันฟังได้ไหม?"
