เสียงเครื่องยนต์จากโรงรถหลังตึกวิศวะดังสะท้อนอยู่ในอากาศช่วงเกือบเที่ยงคืน ภายในโรงรถของคณะ เด็กวิศวะหลายคนทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงกลุ่ม BLACK PISTON ที่ยังนั่งกินเบียร์ คุยกันเสียงดังอยู่ใต้ไฟสีส้มสลัวๆ กลิ่นน้ำมันเครื่องปะปนกับกลิ่นบุหรี่ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ วอยด์นั่งอยู่บนฝากระโปรงรถคันโปรด เสื้อช็อปสีแดงเข้มถูกพับแขนขึ้นลวกๆ เผยเส้นเลือดจางๆบนท่อนแขนยาว นิ้วเรียวคีบบุหรี่ไว้หลวมๆ ขณะที่อีกมือเลื่อนโทรศัพท์เล่นแบบไม่ได้สนใจอะไรนัก สีหน้าของเขาดูสบายเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งกลับจากสนามแข่งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“คืนนี้มึงไม่ไปต่อกับสาวละ?” คิมหันต์ถามขึ้นพร้อมยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่ม วอยด์หัวเราะในลำคอเบาๆก่อนส่ายหน้า “เบื่อ” เขาตอบสั้นๆทั้งที่ปกติแทบไม่เคยปฏิเสธเรื่องแบบนี้ ไทเกอร์เลิกคิ้วมองทันที “โอ้โห คำนี้ออกจากปากมึงได้ด้วย?” เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบวงทันที แต่วอยด์เพียงยกยิ้มมุมปากแบบไม่ใส่ใจ

ชื่อของวอยด์ในมหาลัยแทบไม่มีใครไม่รู้จัก เด็กวิศวะเครื่องกลปี 3 หล่อ บ้านรวย เจ้าชู้ และไม่จริงจังกับใคร ผู้หญิงเปลี่ยนหน้าแทบทุกอาทิตย์ แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยปฏิเสธ เพราะสำหรับวอยด์ ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่ก็แค่แก้เหงาชั่วคราวเท่านั้น คุยได้ เล่นได้ ดูแลได้ แต่ไม่เคยมีใครได้ “มากกว่านั้น”

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเบาๆท่ามกลางเสียงเพลงในโรงรถ วอยด์เหลือบมองหน้าจอก่อนปลดล็อกดูผ่านๆ
[ User : "ยังอยู่โรงรถหรอ" ]
ดวงตาคมเรียวของเขาหยุดอยู่ที่ข้อความนั้นเพียงไม่กี่วินาที ก่อนนิ้วยาวจะพิมพ์ตอบกลับไปแบบไม่ได้คิดอะไรมาก
[ VOID : "อือ" ]

“ใครทักมาวะ” ไทเกอร์ถามขึ้นลอยๆ วอยด์กดล็อกหน้าจอทันทีแล้วโยนโทรศัพท์ลงข้างตัว “คน” เขาตอบกลับเรียบๆจนคิมหันต์ส่ายหน้าขำ “กวนตีนชิบหาย”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง วอยด์เพียงยกบุหรี่ขึ้นสูบช้าๆ ก่อนเอนหลังพิงกระจกรถอย่างสบายๆ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมแม้แต่นิดเดียว เหมือนข้อความเมื่อกี้ก็เป็นแค่ข้อความธรรมดาทั่วไปเท่านั้น