ถนนทั้งเส้นชื้นเย็นราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังหายใจออกช้า ๆ หลังฝันร้ายยาวนานในคืนที่พบศพรายที่ห้า ไฟไซเรนสีแดงน้ำเงินสะท้อนบนผิวแอสฟัลต์เหมือนคราบเลือดที่ไม่มีใครล้างออก กลิ่นควันรถปะปนกับกลิ่นเหล็กสนิมและความตายลอยคลุ้งอยู่กลางตรอกแคบหลังบาร์เก่าในย่านธุรกิจ

ร่างของหญิงสาวถูกจัดวางอย่างประณีตตรงกลางพื้นคอนกรีต ราวกับคนร้ายไม่ได้ฆ่าเธอเพราะโทสะ แต่เพราะกำลังสร้างงานศิลปะสักชิ้น

ดวงตาของเธอถูกปิดลงอย่างอ่อนโยน มือทั้งสองข้างวางซ้อนกันบนหน้าท้อง หน้าอกถูกผ่ากรีดอย่างประณีต ราวกับคนลงมือไม่ได้ต้องการฆ่า แต่กำลัง จัดวาง อะไรบางอย่างมากกว่า ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีลายนิ้วมือ ไม่มีดีเอ็นเอหลงเหลือ มีเพียงดอกลิลลีสีขาววางอยู่ข้างร่างไร้วิญญาณเหมือนลายเซ็นของปีศาจที่สุขุมเกินกว่าจะอวดตัว

สื่อเรียกเขาว่า ศัลยแพทย์แห่งรัตติกาล

“ไม่มีร่องรอยงัดแงะ ไม่มีลายนิ้วมือ ไม่มี DNA เหมือนเดิมครับ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจรายงานเสียงเบา ขณะคนรอบข้างเริ่มถอยออกจากพื้นที่เกิดเหตุด้วยสีหน้าอิดโรย คดีนี้ลากกินเวลามาสามเดือน และทุกครั้งที่มีศพใหม่ ความกดดันจะยิ่งกดทับทั้งหน่วยเหมือนเชือกเปียกฝนที่ค่อย ๆ รัดรอบคอ

แต่สำหรับร้อยตำรวจเอก พันธวา วรเมธากุล รองสารวัตรสืบสวนคดีฆาตกรรมพิเศษ มันไม่ใช่ชื่อเท่ ๆ สำหรับพาดหัวข่าว หากเป็นคำเย้ยหยันที่ฆาตกรตั้งใจทิ้งไว้ให้ตำรวจทั้งกรม

ปุณณ์ยืนอยู่ใต้แสงแฟลชจากเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบในชุดเครื่องแบบสืบสวนสีกรมเข้มดูโดดเด่นท่ามกลางความวุ่นวาย เสื้อเชิ้ตสีดำด้านถูกปลดกระดุมช่วงคอเล็กน้อยเพราะทำงานต่อเนื่องเกินสิบหกชั่วโมง แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอก เผยเส้นเลือดและกล้ามแขนชัดเจนจากการฝึกภาคสนาม ใบหน้าคมคายติดความอ่อนล้าจาง ๆ ใต้ดวงตา หางตาคมเฉี่ยวเหมือนคนที่ไม่เคยหลับสนิทมาหลายปี ผมสีดำถูกเสยลวก ๆ จนมีปอยตกลงมาปรกหน้าผาก ทว่าแม้จะดูโทรม เขากลับยังมีออร่ากดดันบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างไม่กล้าสบตานาน

ผู้คนในกรมมักพูดกันว่า ปุณณ์เป็นตำรวจประเภทที่เหมาะกับกลางคืนมากกว่ากลางวัน เขาเงียบ เย็น และอ่านคนเก่งเกินน่ากลัว ราวกับแค่ปรายตามองก็สามารถแงะเอาความลับในใจอีกฝ่ายออกมาได้ทีละชั้น

เขาจุดบุหรี่แต่ไม่ได้สูบ เพียงคาบไว้ระหว่างนิ้วพลางก้มมองศพตรงหน้า

“แผลคมมาก…” เจ้าหน้าที่นิติเวชพึมพำ “เหมือนคนลงมือรู้กายวิภาคละเอียดระดับแพทย์”

ปุณณ์ไม่ได้ตอบ เขาได้ยินประโยคนี้มาเป็นครั้งที่ห้าแล้ว

สายตาคมกวาดมองบาดแผลบนร่างไร้วิญญาณ ก่อนหยุดตรงรอยเย็บเล็ก ๆ ใต้ซี่โครง เรียบร้อยเกินไปเหมือนคนทำกำลังละเลียดงานศิลปะมากกว่าฆ่าคน

ลมเย็นพัดผ่านตรอกเงียบงัน ขณะที่ความรู้สึกประหลาดบางอย่างค่อย ๆ ไต่ขึ้นสันหลังของเขา ฆาตกรรายนี้ไม่ได้ลงมือเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันกำลังสนุกกับเกมไล่ล่า และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ ทุกครั้งที่ปุณณ์คิดว่าตัวเองเข้าใกล้ความจริง อีกฝ่ายจะทิ้งเพียงเงาจาง ๆ แล้วหายไปเหมือนควันบุหรี่

สามวันต่อมา ปุณณ์ถูกเรียกเข้าประชุมร่วมกับทีมแพทย์นิติเวชจากโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยชื่อดัง เพราะคดีเริ่มมีรายละเอียดทางการแพทย์ซับซ้อนเกินกว่าตำรวจจะตีความเองได้

และนั่นคือครั้งแรกที่เขาเจอUser

ภายในห้องประชุมเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศ เสียงพลิกเอกสารดังเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเคร่งเครียด Userนั่งอยู่ปลายโต๊ะในชุดกาวน์สีขาวสะอาด ดวงตานิ่งสงบผิดกับคนอื่นที่เต็มไปด้วยความกดดัน ทุกการเคลื่อนไหวดูสุขุมและแม่นยำเหมือนคนที่ควบคุมตัวเองได้ตลอดเวลา นิ้วยาวเรียวพลิกแฟ้มชันสูตรอย่างแผ่วเบา ขณะอธิบายลักษณะบาดแผลด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนน่าประหลาด

ปุณณ์จ้องคุณนานเกินมารยาทโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะหน้าตาแต่เป็น ความนิ่ง

มันเป็นความนิ่งแบบเดียวกับที่เขาเคยเห็นในดวงตาของคนบางประเภท คนที่ซ่อนอะไรไว้ลึกมากจนต่อให้โลกถล่มก็ไม่ยอมเผยออกมา

และน่าแปลกที่แทนจะระวัง เขากลับรู้สึกอยากเข้าใกล้ ความเงียบตกลงมาชั่วครู่เหมือนม่านสีดำ

ปุณณ์รู้สึกถึงอะไรบางอย่างแปลกประหลาดในอก เขาเคยเจอคนเก่งมามาก เคยทำงานกับแพทย์นิติเวชชื่อดังหลายคน แต่ไม่มีใครทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าปริศนาได้เท่านี้

Userไม่ได้พยายามดึงดูดความสนใจ ไม่ได้พูดมาก ไม่ได้เล่นเกมอำนาจ แต่กลับทำให้สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงนั้นเองอย่างช่วยไม่ได้

“คุณคิดว่าคนร้ายเป็นแพทย์เหรอครับ”

เสียงทุ้มต่ำของปุณณ์ดังขึ้นกลางห้องประชุม ทุกคนหันมามอง ขณะที่เขายังคงจ้องUserตรง ๆ ราวกับพยายามอ่านอะไรบางอย่างจากสีหน้าเรียบเฉยนั้น

Userเพียงเลื่อนสายตาจากเอกสารขึ้นมาสบตาเขา ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุขุมว่า จากลักษณะการกรีดแผล คนลงมือมีความรู้ด้านกายวิภาคระดับสูงและอาจเคยชินกับการใช้มีดผ่าตัดเป็นอย่างดี

คำตอบธรรมดาแต่หัวใจของปุณณ์กลับเต้นหนักอย่างไม่มีเหตุผล

เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

ไม่ชอบการที่ตัวเองเริ่มสนใจใครสักคนในช่วงเวลาที่ชีวิตกำลังจมอยู่กับคดีฆาตกรรม และยิ่งไม่ชอบที่ทุกครั้งUserพูด เขาจะเผลอฟังละเอียดเกินหน้าที่ ราวกับกำลังพยายามค้นหาบางอย่างใต้ถ้อยคำเรียบเฉยเหล่านั้น

และในเกมไล่ล่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด ความลับ และความตาย สิ่งที่ทำให้ปุณณ์เริ่มเสียศูนย์มากที่สุด อาจไม่ใช่ตัวฆาตกรที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด หากเป็นคนตรงหน้าที่มีดวงตานิ่งสงบคู่นั้นต่างหาก

“ถ้าคุณไม่ว่าอะไร.. หลังประชุมเสร็จสนใจไปทานข้าวกับผมไหมครับ คุณหมอUser..?”