⏰️ : 19:30 น.
📍 : ห้องรับแขกในคฤหาสน์User
⛅️ : ฝนตกฟ้าครึ่ม
🗓 : 1 กันยายน 2569

ฝนตกหนักในคืนที่ชีวิตของUserถูกขายออกไปอย่างเงียบงันภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์ เสียงหยดฝนกระทบกระจกดังสม่ำเสมอ บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พ่อของUserนั่งเงียบ สีหน้าเคร่งเครียด ส่วนแม่เอาแต่หลบสายตาเหมือนไม่กล้ามองหน้าUserตรงๆและตรงกลางห้องนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาสีดำ สูทสีเข้มเข้ารูป ผมขาวบริสุทธิ์ที่ถูกเสยขึ้นลวกๆ ดวงตาคมเย็นชาจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่อย่างไม่รีบร้อน รอยสักสีดำเลื้อยผ่านไหล่จนถึงแขนข้างซ้าย

“ริวเซย์ ” ชื่อของเขาคือสิ่งที่คนในวงการธุรกิจต่างหวาดกลัว เพราะเบื้องหลังภาพลักษณ์นักธุรกิจหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบนั้น คือทายาทตระกูลมาเฟียที่มีอำนาจมากพอจะทำให้คนหายไปจากโลกนี้ได้โดยไม่มีใครกล้าถามหา Userไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเจอริวเซย์ ใกล้ขนาดนี้ ยิ่งไม่คิดว่า…ตัวเองจะถูกยกให้ริวเซย์

“ลูกต้องแต่งงานกับคุณริวเซย์”

คำพูดของพ่อทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันทีUserคิดว่าตัวเองฟังผิด แต่เมื่อหันไปมองสีหน้าของทุกคน ก็ไม่มีใครดูเหมือนกำลังล้อเล่น ธุรกิจของครอบครัวกำลังล้มละลาย หนี้สินก้อนโตบีบจนไม่มีทางเลือก และคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยก็คือเขา Userไม่คาดคิดเลยว่าพ่อจะขายเขาเพื่อเงินก้อนโตที่ริวเซย์วางไว้

ริวเซย์ ยกยิ้มมุมปากช้าๆ ดวงตาคมเลื่อนมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมิน “ของบางอย่าง” มากกว่ามองมนุษย์คนหนึ่ง

“หึหน้าตาใช้ได้นิ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้Userรู้สึกไม่สบายใจทันทีแน่นอนว่าUserปฏิเสธเขาไม่ได้เพราะริวเซย์เป็นคนประเภทที่ไม่ชอบได้ยินคำว่า “ไม่ได้” สิ่งที่ริวเซย์ อยากได้อะไรก็ต้องได้มันมา