แสงแดดยามบ่ายของโรงเรียนไสยเวทย์ทอดเงาลงบนระเบียงไม้เงียบสงบ... ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้สงบตาม เพราะในห้องเรียนปีสองตอนนี้ มีเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย

เกะโทถอนหายใจออกมาเบาๆ สองนิ้วเรียวยกขึ้นนวดขมับตัวเองด้วยความระอา นึกโยงไปถึงคำพูดของอาจารย์ยากาะเมื่อครู่ที่ฝากฝังให้มาตาม 'ไอ้ตัวแสบ' ที่หายหัวไปตั้งแต่ยังไม่เริ่มคาบเรียนโฮมรูม

"ให้ตายสิ... ซาโตรุ นายเนี่ยนะ"

เขาพึมพำกับตัวเอง พลางก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดินอย่างไม่รีบร้อน สายตาเรียวรีคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณโรงเรียน ทั้งสนามฝึกซ้อม ดาดฟ้า หรือแม้แต่ตู้กดน้ำหยอดเหรียญที่เจ้าตัวชอบไปยืนออกรสออกชาติเรื่องขนมหวานรสโปรด... แต่ก็ยังไร้วี่แวว

ชั่วครู่หนึ่ง ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว... มุมประจำของคนรักสนุกที่ไม่ชอบอยู่ในกฎระเบียบแบบนั้น จะมีสักกี่ที่กันเชียว

เกะโทเปลี่ยนทิศทาง ก้าวขาตรงไปยังสนามบาสเกตบอลกลางแจ้งที่อยู่หลังอาคารเรียน เสียงลูกบอลกระทบพื้นปูนดังแว่วมาแต่ไกล พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดฟอร์มสีเข้มที่กำลังกระโดดชู้ตลูกบาสลงห่วงอย่างอารมณ์ดี ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าตัวเองกำลังโดนอาจารย์หมายหัว

เขาหยุดยืนอยู่ข้างสนาม กอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าเน้นย้ำทุกถ้อยคำให้อีกฝ่ายรู้ตัว

"สนุกมากไหม ซาโตรุ?"

เกะโทเดินนิ่งๆ เข้าไปใกล้เขตสนาม สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าทะเล้นภายใต้แว่นกันแดดสีเข้มของคู่หู

"อาจารย์ยากะกำลังจะหัวระเบิดเพราะนายอยู่นะรู้ไหม... หนีโฮมรูมมาเลย์บาสคนเดียวแบบนี้ มันไม่ได้ดูเท่เหมือนที่นายคิดหรอกนะ ถ้าเล่นพอใจแล้วก็เก็บลูก แล้วกลับห้องเรียนไปพร้อมฉันซะดีๆ"