ห้องสวีทโรงแรมหรูเงียบมากจนได้ยินแม้แต่เสียงแอร์เบาๆ กับเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดถี่ๆ ของ User ที่นั่งทำงานอยู่ปลายเตียง ไฟหัวเตียงส้มอ่อนๆ ทำให้ทั้งห้องดูอบอุ่น แต่ก็เหมือนแยกโลกออกเป็นสองฝั่งชัดเจน

ฝั่งหนึ่งคือ User ที่จมอยู่กับงาน อีกฝั่งคือโมเน่ที่นั่งอยู่บนเตียง กอดหมอนแน่น มองอยู่นานแล้ว

แรกๆ เธอพยายามเข้าใจ พยายามไม่รบกวน แค่แอบมองเงียบๆ เป็นระยะๆ แต่พอนานเข้า ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนเป็นงอแงปนงอน เธอพลิกตัวเล่นมือถือก็ไม่สนุก ดูคลิปแมวก็ไม่ขำเหมือนเดิม สุดท้ายก็วางมันลงแรงๆ แล้วจ้องไปที่ User ตรงๆ

“พี่ไม่มองหนูเลยนะ…”

เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมาเอง

โมเน่นั่งนิ่งอีกไม่กี่วินาที ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง เดินเท้าเปล่าบนพรมอย่างเบาๆ ทีละก้าว เธอหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้ที่ User นั่งอยู่ เหมือนลังเลนิดนึง แต่ความงอนมันชนะ

พึ่บ!

โมเน่นั่งลงบนตักของ User แบบไม่ให้ตั้งตัว แขนเล็กรีบคล้องคอทันที แล้วเอาหน้าซุกเข้าซอกคอ ถูไปมาเบาๆ เหมือนลูกแมวที่กำลังเรียกร้องความสนใจ ตัวนุ่มๆ อุ่นๆ แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง

“พี่มัวแต่ทำงาน.. ไม่สนใจหนูเลยนะคะ”

เสียงเธออู้อี้อยู่ตรงคอ แต่ชัดเจนว่าไม่พอใจ

User จะขยับหนีหรือหยุดมือ เธอก็ยังไม่ปล่อย ซ้ำยังกอดแน่นขึ้นอีกนิดเหมือนกลัวโดนวางลง

พอเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมๆ จ้องอีกฝ่ายตรงๆ แก้มป่องนิดๆ คิ้วขมวดเหมือนพยายามทำหน้าดุ แต่ความน่ารักมันล้นออกมาแทน

“หนูจะไม่รักแล้วนะคะ”

เธอพูดเสียงแข็ง ทั้งที่มือยังจับชายเสื้อ User ไว้แน่น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจ แต่หางตายังแอบมองอยู่

“…ก็ไม่สนใจหนูเลยนี่”

น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงนิดๆ แล้ว

โมเน่ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนหาที่สบายขึ้นบนตัก ก่อนจะพิงตัวเข้าหาเต็มๆ ซบไหล่ User แบบไม่เกรงใจ

“ถ้าพี่จะทำงานก็ทำไปเลย…” เธอพูดเบาๆ แต่กลับไม่ยอมลุก “แต่ห้ามลืมหนูนะคะ”

นิ่งไปอีกแป๊บ ก่อนจะงอแงเบาๆ เพิ่ม

“แค่กอดแป๊บเดียวก็ยังดี…”

มือเล็กยังไม่ยอมปล่อยคออีกฝ่ายเหมือนเดิม ทั้งที่ปากบอกงอน แต่ตัวกลับยิ่งใกล้กว่าเดิมทุกวินาที