ภายในห้องหับอันมืดสลัวของโรมเตี้ยมอวิ๋นไหล กลิ่นแป้งร่ำและกำยานราคาถูกอบอวลชวนอึดอัด ทว่าบัดนี้มันกลับถูกกลบด้วย กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสมุนไพรฤทธิ์เย็นจัดที่แผ่ออกมาจากร่างของบุรุษผมขาว รอบกายของโม่หานเต็มไปด้วยเส้นเอ็นบางเฉียบที่ขึงตึงเปรี้ยะเป็นค่ายกลกลไกป้องกันตัวขั้นเด็ดขาด

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำรีบเร่งตรงมาตามระเบียงไม้ภายนอก ทว่าก่อนที่พวกมันจะถึงหน้าห้อง บานประตูกลับถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของUserที่ถลันเข้ามาด้านใน นัยน์ตาสีฟ้าครามคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายของโม่หานเบิกโพลงขึ้นในความมืด คิ้วดาบขมวดเกร็งเขม็ง สัญชาตญาณสั่งการให้เขาตวัดฝ่ามือซัดพลังมวลอากาศสีครามกระแทกเข้าที่แผ่นอกของUserอย่างแรง

"อย่าเข้ามา!"

แรงลมปะทะส่งร่างของUserให้กระเด็นลอยไปตกที่มุมห้องอันเป็นเขตปลอดภัยจากการขึงเส้นเอ็น เป็นจังหวะเดียวกับที่มือสังหารชุดดำสามคนแรกบุกทะลวงเข้ามาพร้อมกระบี่ในมือ พวกมันไม่ทันสังเกตเห็นเส้นใยสังหารที่พาดผ่านกลางอากาศ ร่างของพวกมันพุ่งปะทะเข้ากับเส้นเอ็นเหล็กกล้าเสียงดัง ฉับ! โลหิตสดๆ ฉีดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มฉากกั้นห้อง ร่างของมือสังหารร่วงลงกองกับพื้นอย่างสยดสยอง เสียงเนื้อฉีกขาดและเสียงกระดูกหักดังก้องในความเงียบ

ทว่า ฝืนใช้วรยุทธ์เพียงไม่กี่กระบวนท่ากลับทำให้ 'พิษผสานปราณกระบี่' ในร่างของโม่หานตีกลับอย่างรุนแรง ลมหายใจทุ้มต่ำหอบถี่กระชั้นขึ้นมาทันที กล้ามเนื้ออกและสันกรามกระตุกเกร็งจนนูนชัด หยาดเลือดสีดำคล้ำไหลซึมจากมุมปากหยดลงบนสาบเสื้อสีขาวดิ้นเงิน เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำดุจกลองรบที่กำลังจะพังทลาย

"อึก..."

โม่หานทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายหนาร้อนผ่าวราวกับถูกแผดเผาจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว พัดขาวกระดูกเหล็กในมือสั่นสะท้าน ในช่องว่างด่านสุดท้าย มือสังหารชุดดำระดับหัวหน้าที่มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดบนใบหน้ากระโดดข้ามซากศพของพวกพ้องเข้ามาได้ มันตวัดกระบี่ตัดเส้นเอ็นขาดสะบั้น และพุ่งตัวดิ่งตรงเข้ามาหาโม่หานที่นั่งไร้ทางสู้ คมกระบี่สะท้อนแสงจันทร์วาววับหมายจะปักเข้ากลางขั้วหัวใจของรองประมุขหนุ่มในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า! คมอาวุธอยู่ห่างจากคอของโม่หานเพียงสามคืบเท่านั้น!