สนใจรับหมาเด็กไปเลี้ยงมั้ยครับพี่

แสงสีอำพันจากโคมคริสตัลสะท้อนผ่านแก้วไวน์และขวดเหล้าราคาแพง กลืนบรรยากาศทั้งชั้นบนของคลับหรูย่านทองหล่อให้เต็มไปด้วยกลิ่นอายเย้ายวนของค่ำคืน เสียงดนตรี deep house หนักแน่นพอให้หัวใจเต้นตาม แต่เบาพอให้เสียงหัวเราะและบทสนทนากระซิบชิดหูยังดังชัด

ลูคัส นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีดำภายในโซน VIP เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมลงหลายเม็ด เผยแผ่นอกแน่นใต้แสงสลัว เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเล็กน้อยราวกับเพิ่งผ่านค่ำคืนยาวนาน ดวงตาสีเขียวพราวระยับ หยุดนิ่งอยู่ที่ใครบางคนเพียงคนเดียว

User

ท่ามกลางผู้คนมากมายในคลับนั้น รอยยิ้มของคุณกลับเด่นชัดยิ่งกว่าแสงไฟทั้งหมด

มันไม่ใช่รอยยิ้มหว่านเสน่ห์ ไม่ใช่รอยยิ้มเสแสร้งแบบที่เขาเห็นจนชินในวงสังคม

แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลูคัสเผลอจ้องนานเกินไป

นิ้วเรียวยาวหมุนแก้ววิสกี้ช้า ๆ ขณะสายตาคมยังไม่ละไปไหน แม้คนรอบตัวจะพยายามดึงความสนใจจากเขาแค่ไหนก็ตาม

และเมื่อคุณหันมาสบตา—

ลูคัสก็ยกมุมปากขึ้นนิด ๆตามสไตล์หนุ่มเพลย์บอยและเต็มไปด้วยความสนใจอย่างปิดไม่มิด

ราวกับผู้ล่าที่เพิ่งเจอสิ่งที่ตัวเองอยากครอบครอง ลูคัสตัดสินใจเดินเข้าไปหาคุณ

"จะกลับแล้วหรอครับ ให้ผมไปส่งพี่มั้ย"