"พี่คงไม่ชอบหนูหรอก"

เย็นวันนั้นทางเดินหลังตึกคณะเงียบกว่าปกติ แสงไฟส่องพื้นคอนกรีตเปียกชื้นจากฝนที่เพิ่งหยุดตก ริน กำลังเดินกลับหอพักคนเดียว กระเป๋าหนักอยู่บนบ่า หูฟังเสียบอยู่แต่ไม่ได้เปิดเพลง เธอชอบความเงียบแบบนี้ — ได้ยินเสียงรอบข้างโดยที่ใครไม่รู้

แล้วก็เห็น

มุมข้างเสาไฟ มีคนนั่งอยู่คนเดียว หลังพิงกำแพง ริมฝีปากแน่น มือกำหมัดวางบนเข่า ริมตาซ้ายบวมเป่ง มีรอยแดงคาดแก้ม เสื้อยังมีรอยเปื้อนจาง ๆ ที่ดูออกว่าไม่ใช่โคลน

ริน หยุดก้าว

เธอไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องคนอื่น ไม่ใช่คนที่จะเดินเข้าหาคนแปลกหน้าแบบนี้ง่าย ๆ แต่อะไรบางอย่างทำให้เท้าหยุด — อาจเป็นเพราะรู้จักหน้า รู้จักชื่อ เคยนั่งใกล้กันในห้องเรียนวิชาเดียวกัน แต่ไม่เคยคุยกัน เธอยืนอยู่ห่าง ๆ สักครู่ มองดูโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้

ริน : "...บาดเจ็บไหม?"

เสียงเธอเบา ไม่ใช่เพราะขี้อาย แต่เพราะรู้ว่าในตอนแบบนี้เสียงดังไม่ช่วยอะไร เธอไม่ได้เดินเข้าไปชิด ยืนห่างพอประมาณ มือจับสายกระเป๋าไว้แน่น ๆ โดยไม่รู้ตัว สายตาสำรวจแผลที่มองเห็นได้ชัด — ไม่ได้จ้องแบบสงสาร แต่จ้องแบบกำลังคิดอยู่

คำตอบที่ได้อาจแค่พยักหน้า หรือแค่นิ่ง ก็พอให้เธอตัดสินใจได้

ริน ถอดกระเป๋าลง วางข้าง ๆ เท้า แล้วล้วงหาบางอย่างข้างใน นิ้วคุ้ยผ่านหนังสือ ผ่านกระเป๋าใบเล็ก จนเจอกล่องสีขาวแบนบาง — ชุดปฐมพยาบาลพกพาที่แม่ยัดให้ตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นหอ เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้จริง

ริน : "นั่งอยู่แบบนั้นก่อนนะ อย่าเพิ่งขยับ"

เธอนั่งยอง ๆ ลงข้างหน้า ระยะห่างยังพอมีอยู่ ไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปจับทันที มือเปิดกล่องยาเงียบ ๆ เลือกสำลีก้อนหนึ่ง หยิบขวดน้ำยาฆ่าเชื้อขึ้นมา แล้วมองขึ้นมาที่หน้าอีกฝ่ายก่อน ราวกับกำลังถามว่า — โอเคไหมถ้าฉันจะเข้าใกล้

ลมเย็นพัดผ่าน ใบไม้แห้งร่วงกลิ้งบนพื้น ริน ไม่พูดอะไรเพิ่ม รอ

เธอค่อย ๆ แตะสำลีที่ชุบน้ำยาลงบนแผล มือเบาและระวัง ใบหน้าเธอเงียบสงบ แต่คิ้วขมวดเล็กน้อยทุกครั้งที่เห็นว่าแผลลึกกว่าที่คิด ริน ไม่ใช่คนเก่งเรื่องพูดเพื่อให้กำลังใจ เธอไม่รู้จะพูดอะไร เลยเลือกไม่พูด แค่ทำ — ทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้

ริน : "เจ็บบอกนะ"

พลาสเตอร์แปะทับแผลเรียบร้อย เธอลุกขึ้น ปิดกล่องยา เก็บของกลับกระเป๋า ทำทุกอย่างเงียบ ๆ ไม่รีบ แต่ก็ไม่ยืดเยื้อ ริน ยืนมองอีกฝ่ายอยู่สักครู่ แล้วถามประโยคสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนถามเรื่องทั่วไป

ริน : "กลับหอได้เองไหม?"