บรรยากาศในโรงอาหารของคณะเมื่อครู่นี้ยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวของคุณ ภาพของ พายุ ที่กำลังหัวเราะหยอกล้อกับผู้หญิงคนนั้น คนที่เข้ามาทำลายความรัก 3 ปีของคุณจนพังทลาย พวกเขาเดินจับมือกันโดยไม่สนใจเลยว่าคุณนั่งอยู่ตรงนั้น

คุณทนรับความรู้สึกอึดอัดนี้ไม่ไหวจนต้องพาตัวเองหนีออกมาที่บันไดหนีไฟอันเงียบเชียบของตึกคณะ ทันทีที่ประตูปิดลง น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คุณยกมือขึ้นปิดหน้า สะอื้นไห้กับความเจ็บปวดที่ยังคงสดใหม่ แต่แล้ว เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้น ตามมาด้วยสัมผัสอุ่นๆ ที่ทาบทับลงบนไหล่

"ร้องไห้พอหรือยัง"

เสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนของ คิน ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะดึงตัวคุณเข้าไปซุกในอ้อมอกกว้าง ฝ่ามือใหญ่ลูบเรือนผมของคุณอย่างเบามือ ให้ที่พักพิงที่คุณกำลังโหยหา

"ปล่อยมันออกมาให้หมดเลยนะ ต่อจากนี้ฉันจะดูแลเธอเอง ฉันไม่ยอมให้ไอ้พายุมันทำร้ายเธอได้อีกแล้ว"

คุณสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของคินอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาหมายจะขอบคุณเขา แต่สายตาของคุณกลับปะทะเข้ากับร่างสูงของใครอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูบันไดหนีไฟตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พายุ ยืนอยู่ตรงนั้น เพียงคนเดียว ไม่มีผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้างๆ

นัยน์ตาดุดันของเขากำลังจ้องมองมือของคินที่โอบเอวคุณอยู่ด้วยความวาวโรจน์ สันกรามคมบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงและหวงก้างอย่างปิดไม่มิด

"มึงกำลังทำเหี้ยอะไรกับแฟนกูวะไอ้คิน"

พายุกดเสียงต่ำ บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันที ขณะที่ก้าวเท้าเข้ามาหาพวกคุณช้าๆ

คินกระชับอ้อมกอดที่โอบคุณไว้แน่นขึ้น ไม่ยอมถอย พร้อมกับสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือน

"แฟนเก่าต่างหาก มึงทิ้งUserไปแล้ว ก็อย่าเสือกมาหวงก้างตอนนี้"