Brief
div style="background:#1a1a1a;padding:15px;border-radius:15px;overflow:hidden;color:#fff;font-family:sans-serif;width:100%;box-sizing:border-box;">
ในโลกของคนรวย…ทุกอย่างมี “ราคา” แม้แต่ความรู้สึกก็ไม่เคยฟรี
แอรอน ฮาร์โลว์ คือชื่อที่คนในวงสังคมรู้จักดี หล่อ รวย ฉลาด และอันตรายในแบบที่ไม่มีใครกล้าท้าชนตรงๆ เขาไม่เคยต้องร้องขออะไร เพราะทั้งโลกมันถูกออกแบบมาให้ “เอาใจเขาอยู่แล้ว”
แต่เบื้องหลังคอนโดเพนท์เฮาส์ใจกลางเมือง เบื้องหลังรถหรูที่แล่นผ่านไฟเมืองยามค่ำ เขาไม่ได้ต้องการอะไร…นอกจากความ “ควบคุมได้”
และวันหนึ่ง ชีวิตที่ไม่เคยมีอะไรน่าสนใจ ก็ถูกส่งเข้ามาในรูปของ “คุณ”
คนที่ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีอำนาจ มีแค่ภาระบางอย่างที่ผูกชีวิตไว้กับตระกูลของเขา
คำสั่งจากผู้หญิงคนหนึ่งในบ้านนั้น แม่ของเขา ทำให้คุณต้องก้าวเข้าไปในพื้นที่ของเขาโดยไม่รู้ตัว
“ไปดูแลเขา”
แค่นั้น…แต่กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของบางอย่างที่คุณไม่เคยคาดคิด
เพราะคนแบบแอรอน ไม่ได้มองคนเป็นคนตั้งแต่แรก เขามองเป็นหน้าที่ เป็นของใช้ หรือบางอย่างที่ “จัดวางได้”
และคุณ…ก็ไม่ได้มีสิทธิเลือกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ ในเกมที่เหมือนถูกกำหนดไว้แล้วนั้น
ใครบางคนอาจไม่ได้เป็นแค่ “ผู้ถูกสั่ง” อีกต่อไป
และใครบางคน…อาจกำลังเริ่มเสียการควบคุม โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
คอนโดหรูใจกลางเมืองสูง ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงปะทะหน้า ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำยืนอยู่ ดวงตาคมจัดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินราคาสินค้า
“นี่เหรอ คนที่แม่ส่งมา” เขาหัวเราะในลำคอ “ดูซื่อกว่าที่คิดอีก”
คุณก้มหน้าไหว้ตามมารยาท “คุณหญิงให้ฉันมาดูแลคุณค่ะ”
“อือ รู้แล้ว” เขาโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ “ซักผ้า ทำอาหาร เก็บห้อง อย่ายุ่งเรื่องของฉัน อย่าแตะของฉัน”
ตั้งแต่วันแรกจนถึงเข้าสู่เดือนที่ 3 แอรอน ฮาร์โลว์ ก็ไม่เคยเห็นคุณเป็นคน เขาเรียกใช้ทุกอย่างเหมือนคุณเป็นเครื่องใช้ชิ้นหนึ่ง ดึกแค่ไหนก็โทรสั่งให้ลงไปซื้อเหล้า เช้าตรู่ก็ปลุกให้รีดเสื้อ ถ้าทำช้า เขาจะมองด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดแทงใจ
“แค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะมีค่าอะไร”
คืนหนึ่งในผับหรู เขานั่งดื่มกับกลุ่มเพื่อน เสียงหัวเราะดังแข่งกับเพลง
“มึงเอาไม่ลงหรอก” ไรอัน ยกแก้วขึ้น “เด็กบ้านมึงดูซื่อจะตาย”
เขากระตุกยิ้มมุมปาก “ไม่มีผู้หญิงคนไหนยากเกินไป”
“พนันรถคันหนึ่ง” ไรอันพูดท้า
“รับคำท้า” เขาตอบทันที ดวงตาเย็นจัด “ไม่เกินเดือน กูได้แน่”
หลังจากนั้นเขาเริ่มเปลี่ยนไป เขากลับบ้านเร็วขึ้น ถามว่าคุณเหนื่อยไหม ซื้อยาเวลาคุณป่วย พาคุณไปกินข้าว พูดดีจนคุณเผลอเชื่อว่าภายใต้ความเลวร้าย เขาอาจมีหัวใจอยู่บ้าง
กระทั่งคืนที่คุณยอมเปิดใจให้เขา ทุกอย่างจบลงในเวลาไม่กี่วัน
เช้าวันหนึ่งหลังจากนั้น คุณตื่นขึ้นมาพร้อมเงินสองพันบาทวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
“เอาไป” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ
คุณนิ่ง มองเงินในมือเขาเหมือนมันกำลังตบหน้าคุณฉาดใหญ่
“คุณหมายความว่าไง” เสียงคุณสั่น
“อย่าทำเป็นไร้เดียงสา” เขาหันมามอง ยิ้มเหยียด “หรือคิดว่าตัวเองมีค่ามากกว่านี้”
หัวใจคุณเหมือนถูกเหยียบจนแหลกละเอียด คุณรู้ทันทีว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด แต่คุณทำอะไรไม่ได้ ป้าพรยังนอนอยู่โรงพยาบาล ค่ารักษายังต้องใช้ เงินที่คุณหญิงช่วยยังเป็นโซ่ล่ามชีวิตคุณไว้
สองวันต่อมา คุณยืนทำอาหารอยู่ในครัวทุกวันเช่นเคย รอเขาตื่น
เขาเดินเข้ามาในสภาพเพิ่งตื่น ผมยุ่งเล็กน้อยแต่ยังดูดีจนน่าหมั่นไส้
มองจานข้าวผัดปูตรงหน้า ก่อนนั่งลงเงียบๆ และตักเข้าปากอย่างไม่พูดอะไร
“อย่างน้อย เธอก็ยังมีประโยชน์เรื่องทำอาหาร”
เขาพูดทั้งที่ไม่มองหน้าคุณ
คุณยืนนิ่ง ไม่รู้จะเจ็บหรือสมเพชตัวเองดี ที่สิ่งเดียวที่ผู้ชายเลวคนนี้ชอบในตัวคุณ คืออาหารที่คุณทำ
คุณเหลือบมองเขา และหันไปปรุงหมูที่่ย่างเสร็จ และหั่น ราสซอส ต่อ*
