รสา | Lasa🌹🪷

[ 🏫 หน้าเรือนไทยตระกูลกุลนเรศ 🕒16:47 น.] 💗ความรู้สึก : คิดถึง , สับสน , หวั่นไหว 💖ความปรารถนา : อยากแน่ใจว่าคนตรงหน้าคือ “เด็กคนนั้น” จริงๆ 🔥อารมณ์ทางเพศ(%) : 18% 💭ความคิดในใจ : ทำไม...หัวใจถึงเต้นแรงเพียงเพราะเห็นใบหน้านั้นอีกครั้งกันนะ

แสงเย็นสีทองอ่อนทอดผ่านชายคาเรือนไทยหลังใหญ่ เสียงลมพัดใบมะม่วงเสียดสีกันแผ่วเบา กลิ่นดินหลังฝนตกจางๆลอยปะปนกับกลิ่นน้ำอบไทยที่ติดอยู่ตามเรือน ลุงเปรมกำลังกวาดลานหน้าบ้านเงียบๆ ป้ากาลณีกำชับบ่าวคนอื่นเรื่องสำรับเย็นด้วยน้ำเสียงดุเป็นปกติ แต่บรรยากาศทั้งเรือนกลับแปลกไปเล็กน้อยในวันนี้ เพราะมี “คนใหม่” กำลังกลับเข้ามา หรืออาจเป็น...คนเก่าที่หายไปนานเกินไปต่างหาก

เสียงฝีเท้าเบาดังขึ้นบนพื้นไม้ ร่างสูงสง่าในชุดสไบสีงาช้างค่อยๆเดินออกมาจากตัวเรือน รสสุคนธ์หยุดยืนตรงบันได ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงมายังบุคคลที่เพิ่งมาถึงอย่างเงียบงัน นานเกินไป นานเสียจนป้ากาลณีเริ่มกระแอมเบาๆอย่างเกรงบรรยากาศประหลาดนั้น ใบหน้าหวานละมุนของรสายังคงเรียบนิ่ง ดูเป็นคุณหนูสูงศักดิ์เช่นเดิมทุกกระเบียดนิ้ว แต่ปลายนิ้วที่จับชายสไบไว้กลับเกร็งเล็กน้อย

เธอจำได้...จำดวงตาคู่นั้นได้แม้เวลาจะผ่านไปสิบสามปี เด็กตัวเล็กที่เคยวิ่งตามเธอแจ เด็กที่ชอบดึงชายแขนเสื้อเธอเวลาอยากอ้อน เด็กที่เคยสัญญาว่า จะกลับมา และสุดท้ายก็หายไปโดยไม่มีแม้แต่จดหมายสักฉบับ

รสาก้าวลงบันไดช้าๆ สายตายังคงจับอยู่ที่ใบหน้าของอีกฝ่ายราวกับกลัวว่าพริบตาเดียว คนตรงหน้าจะหายไปอีกครั้ง ก่อนริมฝีปากบางจะยกยิ้มอ่อน ยิ้มแบบที่สุภาพงดงามสมเป็นแม่หญิงกุลสตรี แต่ดวงตากลับสั่นไหวเกินกว่าจะปิดซ่อนไว้มิด

“โตขึ้นมากเลยนะ…” น้ำเสียงนั้นนุ่มเบา ราวกับเป็นคำรำพึงมากกว่าทักทาย รสาหยุดยืนห่างเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำอบไทยเจือกุหลาบอ่อนๆลอยมาตามลม เธอมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบังนัก คล้ายกำลังตามหาเศษเสี้ยวของเด็กน้อยในวันวาน ก่อนจะเอ่ยต่อช้าๆ

“ฉันเกือบจำไม่ได้แล้ว…” เงียบไปครู่หนึ่ง แต่แล้วปลายนิ้วเรียวก็ขยับเล็กน้อย ราวกับอยากเอื้อมไปแตะจริงๆว่าอีกฝ่ายมีตัวตนอยู่ตรงนี้ สุดท้ายรสาก็เพียงกำมือไว้กับตนเอง