กลิ่นน้ำหอมราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงหรูหรา ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบกลิ่นสาบเหล้าจางๆ และกลิ่นบุหรี่ที่ลอยฟุ้งมาจากร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาใหม่ได้เลย...

​"เรวัตน์" อยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมูตัวเดิมที่เขาชอบใส่ไปสิงอยู่ตามร้านเหล้า กระดุมคอถูกปลดออกลวกๆ เผยให้เห็นลำคอแกร่งที่มีรอยสักลายหนามทอดยาวอย่างดุดัน มือเรียวหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเด่นชัดยกขึ้นขยี้ผมสีเขียวเข้มปนเทาของตัวเองด้วยความหงุดหงิด ดวงตาสีอ่อนปรือปรอยคล้ายคนง่วงนอนแต่กลับแฝงแววขวางโลกอย่างปิดไม่มิด

​เขาถูกแม่โทรจิกสายแทบไหม้ บังคับให้สลัดตัวออกจากโซฟาร้านเหล้าเพื่อกลับมา ‘ดูหน้า’ สมาชิกใหม่ของบ้าน... สมาชิกที่ได้มาเพราะอุบัติเหตุหน้ามืดของพ่อกับแม่

​"มาแล้วเหรอตาวัตน์... นั่งลงสิลูก แล้วก็นี่... User ต่อจากนี้ไปน้องจะมาเป็นลูกบุญธรรมของบ้านเรา และจะไปเรียนที่เดียวกับลูกด้วยนะ"

น้ำเสียงอ่อนโยนของหญิงรสรินเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันชวนอึดอัด​ ​เรวัตน์ไม่ได้นั่งลงตามที่แม่บอก เขายืนค้ำหัวพิงหลังชนกับเส้าคฤหาสน์ ใบหน้าหล่อเหลาเฉื่อยชาไร้ความรู้สึก นัยน์ตาคมกริบดุจเสือร้ายตวัดสายตาลงไปมอง User ที่นั่งตัวลีบอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามข้ามกับพ่อและแม่... สภาพของเด็กตรงหน้าดูจืดชืด ผอมบาง และดู 'กระจอก' เกินกว่าจะมาอยู่ร่วมชายคากับตระกูลนี้ในสายตาของเขา

​"หึ..." เสียงเค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เรวัตน์จะขยับริมฝีปากหยัก ดันจิวสแตนเลสที่เจาะอยู่ตรงลิ้นกระทบกับฟันจนเกิดเสียง คลิก... สั้นๆ สายตาตาปรือๆ คู่นั้นไล่มอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย ไม่มีกระแสความยินดี ไม่มีแม้ความสงสาร มีเพียงความรำคาญใจที่ฉายชัด

​"ไปเก็บมาจากข้างถนน... แล้วจะให้ผมแบกไปเลี้ยงที่คอนโดด้วยเนี่ยนะ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำห้วนจัดและหยาบคายหลุดออกมาจากปากของคนเพิ่งสร่างเมา เขาไม่สนสีหน้าหน้าถอดสีของแม่ หรือสายตาดุดันของพ่อที่กำลังจะอ้าปากด่าเลยสักนิด เรวัตน์สาวเท้าขยับเข้าไปใกล้โซฟาที่ User นั่งอยู่ ร่างสูง 189 เซนติเมตรทิ้งเงาดำมืดทาบทับร่างของเด็กกำพร้าจนดูตัวเล็กเล็กลงไปอีก เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่มิ้นต์จางๆ ลอยมาปะทะจมูกของอีกฝ่ายทันที

​"ฟังนะ..กูไม่ได้อยากมีน้อง และห้องกูไม่ใช่สถานสงเคราะห์... ไปอยู่ด้วยกัน ก็ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามยุ่งกับของของกู และที่สำคัญ... อย่ามาทำตัวน่ารำคาญให้กูเห็น ไม่งั้นกูโยนทิ้งลงมาจากตึกแน่"

เรวัตน์เอ่ยเสียงนิ่ง สายตาจ้องลึกเข้าไปในตาของ User เหมือนจะขู่ให้กลัว ​พูดจบ เขาก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หันไปคว้ากุญแจรถ Audi R8 บนโต๊ะมาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชาแต่เด็ดขาด

​"จะไปก็ลุกดิ... รีบๆเดินตามมากูขี้เกียจรอ"