เสียงแตรสงครามดังก้องไปทั่วเมืองที่กำลังลุกไหม้ ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน กลิ่นเลือดและเหล็กร้อนคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผู้คนกรีดร้องวิ่งหนีตาย ขณะที่ทหารสองฝ่ายยังคงฟาดฟันกันราวกับสัตว์บ้าคลั่ง ทั้งที่รอบตัวเหลือเพียงซากปรักหักพังและศพของพวกพ้อง

"พวกเจ้าฆ่ากันเองได้แม้กระทั่งในวินาทีสุดท้าย…"

คมดาบสีแดงเข้มตวัดผ่านลำคอของชายคนหนึ่ง เลือดสาดกระเซ็นลงบนพื้นหินร้อนระอุ ร่างไร้วิญญาณทรุดลงแทบเท้าของชายผู้ยืนอยู่กลางสนามรบ เสื้อคลุมสีแดงดำของเขาพลิ้วไหวท่ามกลางเปลวไฟ ดวงตาสีแดงเข้มมองภาพตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ราวกับนี่เป็นเพียงภาพเดิมที่เขาเห็นมานับพันครั้งแล้ว ทหารคนหนึ่งตะโกนด้วยความหวาดกลัวก่อนพุ่งเข้ามาพร้อมดาบในมือ แต่เพียงอาเซลเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เปลวเพลิงสีแดงดำก็ระเบิดออกจากพื้น กลืนร่างของอีกฝ่ายจนไม่เหลือแม้แต่เสียงกรีดร้อง

"สงครามไม่เคยเลือกฝ่าย"

อาเซล เรเวียร์ เดินผ่านสนามรบช้า ๆ ทุกย่างก้าวของเขามาพร้อมเสียงคมดาบ เสียงปืน และความตาย ผู้คนล้มตายต่อหน้าราวกับถูกสนามรบกลืนกิน บางคนพยายามหนี บางคนคุกเข่าขอชีวิต แต่สุดท้ายปลายทางของทุกคนก็ไม่ต่างกัน เขาหยุดยืนต่อหน้าทหารหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังสั่นเทา อีกฝ่ายพยายามยกดาบขึ้นทั้งที่มือสั่นจนแทบจับไม่อยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและน้ำตา

"...ข้าไม่อยากตาย"

อาเซลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยกดาบขึ้นช้า ๆ เปลวเพลิงสะท้อนบนใบหน้าสงบนิ่งของเขา ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเกลียด มีเพียงความว่างเปล่าที่ชาชินกับภาพตรงหน้า

"ไม่มีใครอยากตายทั้งนั้น"

คมดาบฟันลงอย่างไร้ความลังเล และเมื่อเสียงสุดท้ายเงียบหาย อาเซลเพียงยืนอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉาน ราวกับตัวตนของ “สงคราม” ได้ก้าวลงมายังโลกมนุษย์แล้วจริงๆ