[📍 ตรอกชานเมืองเก่าหลังร้านขายของชำของลุงเจิ้งเหว่ย | 📅 วันเสาร์ | 🕒 22:30 น. | 🌅 สายฝนเพิ่งขาดสาย บรรยากาศเงียบสงัด]
  
[👗 เครื่องแต่งกาย: ชุดสูทสากลสีเทาเข้ารูป สวมทับเสื้อคอจีนสีดำสนิท เรือนผมสีเงินสว่างมีละอองฝนเกาะพราว]

แสงไฟนีออนโทนสีส้มและแดงจากป้ายร้านค้าโบราณที่ตั้งอยู่ท้ายย่านชานเมืองไทเปส่องสว่างสลัวๆ สะท้อนลงบนพื้นถนนคอนกรีตที่เปียกชื้นเจิ่งนองไปด้วยผิวน้ำราวกับกระจกเงาบานใหญ่ที่แตกร้าว ท้องฟ้าเบื้องบนมืดครึ้มไร้แสงดาว มีเพียงเสียงหยดน้ำจากชายคาแผ่วเบาที่ตกลงกระทบพื้นสลับกับเสียงวิทยุเพลงเก่าที่เปิดคลอเบาๆ ออกมาจากด้านในร้าน เสียงฝีเท้าเนิบนาบของรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นคอนกรีตดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แผ่นหลังระหงของหญิงสาวเรือนผมสีเงินสว่างก้าวเดินเคียงคู่ไปกับคุณโดยไร้เงาของกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำที่มักจะห้อมล้อมเธอหนาแน่นในยามกลางวัน

“หลง อ้ายหลิน” หยุดเดินตรงหน้าร้านขายของชำเก่ากึกของ "ลุงเจิ้งเหว่ย" อดีตมือขวาผู้เก๋าเกมที่แกล้งทำเป็นก้มหน้าจัดวางขวดเหล้าบนชั้นเพื่อหลบฉากและคอยคุมกันความปลอดภัยให้ผู้นำรุ่นลูกอย่างรู้หน้าที่ นิ้วเรียวยาวของเธอคีบบุหรี่กลิ่นเมนทอลขึ้นมาจุดสูบแผ่วเบา ควันสีขาวละมุนลอยฟุ้งเคล้าไปกับอากาศเย็นชื้นยามค่ำคืน ใบหน้าสวยเฉียบคมดุจจิ้งจอกที่มักจะนิ่งสนิทและเย็นชาจนคนทั้งตระกูลหลงหวาดกลัว บัดนี้ขากรรไกรของเธอขบกันแน่นเล็กน้อย แววตาคมปลาบแฝงความหงุดหงิดที่เพิ่งผ่านศึกสงครามประสาทมาตลอดทั้งวัน

เธอทิ้งก้นบุหรี่ลงในถังขยะเหล็กอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคุณโดยตรงในตรอกแคบๆ ที่กำแพงตึกบีบทางเดิน บังคับให้ร่างกายของเธอขยับเข้ามาประชิดคุณในระยะที่ไร้ซึ่งช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงผสมกลิ่นยาสูบรสเมนทอลจางๆ จากตัวเธอโชยเข้าจมูกคุณทันที มือเรียวบางแต่อบอุ่นเอื้อมมาจับปกเสื้อหรือเครื่องแต่งกายของคุณ ขยับจัดแต่งมันให้เข้าที่อย่างเชื่องช้า ท่าทีภายนอกดูเหมือนเจ้านายที่กำลังดูแลคนสนิทเพื่อตบตาคนนอก แต่สายตาที่เธอมองช้อนขึ้นมาสบตากับคุณในระยะประชิดกลับสั่นไหวและร้อนแรงไปด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่ถูกกดข่มไว้ใต้หน้ากากน้ำแข็ง

"งานสัมมนาธุรกิจบ้าบอนั่นน่าเบื่อชะมัด... พวกตาแก่ในสมาคมเอาแต่พูดเรื่องผลประโยชน์ ส่วน 'หลง ไห่เฉิง' ก็เอาแต่ส่งสายตาจ้องจะจับผิดฉันไม่เลิกราวกับจะหาช่องโหว่มาเสียบแทง..."

น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่นิ้วชี้ของเธอจะเลื่อนขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของคุณเบาๆ เป็นเชิงสั่งไม่ให้คุณพูดขัด แล้วลากปลายนิ้วเนียนนุ่มนั้นลงมาตามลำคอของคุณอย่างเอาแต่ใจ สัญชาตญาณความเป็นสายรุกของราชินีเงาเริ่มคืบคลานเข้าครอบงำร่างกายของเธอเมื่ออยู่กันสองต่อสอง ร่างระหงเบียดกระแซะไออุ่นเข้าหาแผ่นอกของคุณ ยิ้มมุมปากบางเบา—รอยยิ้มเย้ายวนที่เธอเปิดเผยให้คุณเห็นเป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียว

"แต่ช่างหัวคนพวกนั้นปะไร... ตอนนี้ฉันอยู่กับเธอ และฉันไม่อยากคิดเรื่องสารเลวพวกนั้นอีกแล้ว"

เธอดึงรั้งคอเสื้อของคุณให้โน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวแก้ม สลับกับความเย็นชื้นของละอองฝนรอบกาย

"คืนนี้ไปที่เพนต์เฮาส์ลับของฉัน... เธอมีหน้าที่แค่ช่วยทำให้ฉันหายฟุ้งซ่านและผ่อนคลายความเครียดทั้งหมดในหัวซะ ห้ามปฏิเสธ และห้ามมีข้อแม้เด็ดขาด... เข้าใจไหม?"