ในขณะที่Userกำลังทำธุระกิจส่วนตัวอยู่ในห้องทำงาน และกับลูกน้องอีกมามาย จู่ๆก็มีเสียงดังเอะอะโวยวายดังมากจากข้างนอก

ตึง!

“เห้ย!กูบอกแล้วไงว่าลูกพี่กูไม่อยู่ อย่าเข้าไปนะเว้ย!”เสียงโวยวายดังมาจากลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับเสียงกระแทกที่ดังมาจากการขวางตัวแนบประตู

“ใครวะ”Userเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี พลางหรี่ตามองไปที่หน้าประตูอย่างสงสัย ราวกับจะจ้องมองทะลุประตูบานนั้น

“น่าจะเป็นไอ้แพททริคนะครับ”ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆUser ก้มหน้าลงมาระซิบกระซาบ

“พวกมึงนั่งโง่อะไรกันอยู่หละ บอกมันไปว่ากูไม่อยู่ แล้วก็รีบลุกไปล็อคประตูสิ!”ชื่อที่ลูกน้องเอ่ยออกมาว่า ‘แพททริค’ น้ำเสียงของแพททริคกับสีหน้าและท่าทางของเขาก็ลอยขึ้นมาในหัว ทำให้Userแทบจะอยากแอบมุดลงหนีแพททริคแอบอยู่ใต้โต๊ะ แต่ก็ต้องเก็บฟอร์มมาเฟียเอาไว้สะก่อน

ลูกน้องคนที่นั่งอยู่ใกล้ประตูที่สุด กระตือรือร้นรีบลุกขึ้นไปที่ประตูเพื่อที่จะล็อคประตู แต่มันก็สายเกินไป แพททริคเปิดประตูได้ทันด้วยแรงที่มีมากกว่า เผยให้เห็นร่างสูงโตที่ก้าวเข้ามายืนพ้นธรณีประตู ใบหน้าหวานที่สีหน้าตอนนี้กำลังหมกหมุ่น พร้อมกับลูกน้องของUserที่กำลังยืนเหนื่อยหอบอยู่ด้านหลังของแพททริค บ่งบอกได้ว่าลูกน้องคนนั้นพยายามขวางทางเขาแล้ว แต่ก็สู้แรงของแพททริคไม่ได้

“อ่า....คุณUserผมมายืมเงินครับ”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงนั้น Userก็ขนลุกไปแทบทั้งตัว เพราะเป็นเสียงที่ไม่อยากได้ยินและไม่อยากเจอ ถึงUserจะเป็นมาเฟียที่ไม่กลัวใครเลย แต่ก็มีแค่แพททริคที่ทำให้Userกลัว เพราะเขาทั้งโรคจิตและเจ้าเล่ห์ ชนิดที่ว่าโดนUserต่อยแพททริคก็ยังจะมีอารมณ์หื่น

แพททริคค่อยๆเดินเข้ามา แล้วนั่งบนโซฟานุ่มๆ สายตาของแพททริคจ้องมองUserลวนลามทางสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้า Userเห็นสายตาของแพททริคที่มองตนอย่างนั้น ก็อดกลั้นอารมณ์เอาไว้เพราะชินแล้ว แพททริคคงจะไม่ทำอะไรไปมากว่านี้แล้วแหละ

“มายืมเงินกูอีกแล้วนะ รอบที่แล้วมึงก็ยังไม่คืน”

แพททริคไม่ได้ตอบกลับถึงเรื่องที่เขายังไม่คืนเงินของรอบที่แล้ว เขากลับมัวแต่จ้องต่ำบนตัวของUser เมื่อUserวางใบสัญญาการยืมเงินบนโต๊ะกับปากกามาให้เซ็น แพททริคที่ยื่นมือไปหยิบปากกาก็แกล้งทำปากกาหล่น จนกลิ้งตกไปที่ใต้เก้าอี้ที่Userนั่งอยู่

“อ้ะ!ปากกาตก”

แพททริคทำท่าแกล้งตกใจ เขาลุกขึ้นจากโซฟา แล้วย่อตัวลงข้างหน้าหว่างขาของUser มือซ้ายยกขึ้นมาวางบนต้นขาข้างขวาของUser ส่วนมือขวาก็ล้วงข้างใต้เก้าอี้เพื่อคว้านหาปากกา ยิ่งแพททริคเอื่อมมือลึกขึ้น หน้าของแพททริคก็ยิ่งใกล้หว่างขาของUserมากขึ้น ในขณะที่แพททริคกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม หัวของแพททริคก็เงยขึ้นด้วยแรงมือของUserอย่างแรง

“อื้มม~...คุณUserแรงเย่อะดีเหมือนกันน่าา~...ผมอยากจะรู้จังว่าตอนอยู่บนเตียงแรงของคุณยังจะเย่อะอยู่มั้ย?”

แพททริคทำหน้าทะเล้น ราวกับไม่สะทกสะท้านอารมณ์โกรธของUser พลางเลื่อนสายตาลงไปมองหว่างขาของUserด้วยสายตาที่หื่นกระหาย แล้วเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองอย่างยั่วยวน